Sinéad O'Connor - Gospel Oak (1997)

Alleen al waardevol ivm de twee songs; this is to mother to you and this is a rebel song. Soms vraag ik mij of het controversiele karakter van sinead niet debet is aan de matige waardering van haar albums op MuMe.

Bloedmooi, dit e.p'tje. Naast het prachtige This is not a rebel song, staan hier enkel pareltjes op. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar wederom: zwaar onderschat. Kom op mensen, geef deze dame eens wat meer krediet.

Deze ep is inderdaad een klein halfuurtje lang genieten geblazen. De liedjes hebben op het eerste gezicht wat minder bite, maar naarmate je ze vaker luistert hoor je hier en daar toch weer het intieme wat Sinead als de beste overbrengt.

Ze mag misschien een beetje vreemd zijn, wat betreft haar persoonlijkheid, maar zingen en muziek schrijven kan ze verdomd goed. Haar stem is één uit duizenden. Deze ep laat je 22 minuten helemaal tot rust komen en laten beseffen hoe mooi muziek kan zijn. Muziek die zich als een speer door je hart heen boort. He Moved Through The Fair, doet dat in ieder geval. Pracht EP!!!

niet zon vreemd figuur gezien haar verleden met seksueel misbruik en mishandeling door moederlief

gouden stem , dat wel

ga um vanavond eens rustig draaien, ben benieuwd, want ben eigenlijk alleen te spreken over haar debuut

Prima idee, Joy. Ik hoop dat het een vervolg krijgt, want zij is ondanks haar manisch-depressieve ziekte één van de beste zangeressen ooit.

lekker, rustig, mij ietwat te rustig

wel prima voordat de oogies dichtgaan

hele mooi plaat

tekstueel ook

wordt er bijna sentimendingus van

Goed teken. Joy. dan werkt je gevoelsleven in ieder geval prima Respect!!!

ik kom er op terug

nummer 1 en 2 zijn ok, daarna verzand het iig tekstueel in bedroevend laag niveau, in combi met belabberd zwevende zanglijnen

ook muzikaal blijft er niets meer overeind

jammer

een 2 dan maar

Ach er zijn ook nog andere, zelfs betere albums van haar. Gospel Oak is ook maar een EP. Dus er gloort nog hoop aan de de horizon. Nooit te gauw opgeven, Joy. Grtz Ad

pesies

al is ze geen steengoeie zangeres, matig zelfs, maar haar stem herken je uit duizenden en spreekt mij iig aan

he moved through the fair is het prijsnummer van dit tussendoortje; de rest kabbelt wat voort, met I am enough als saaiste nummer. ik zat eens in een restaurant in ierland, waar de eigenaresse een verzamelcd opzette. er kwam een nummer voorbij waarop ik vroeg:is dit niet sinead oconnor? onze sinead? nee dit is ze niet, kwam als antwoord. een tijd later, thuis in nederland, kocht ik een cd met daarop on raglan road, het nummer van sinead wat ik in dat restaurant gehoord had. een stem uit duizenden inderdaad.