Dori Freeman - Dori Freeman (2016)
mijn stem
9 stemmen
1
geplaatst: 27 januari 2016, 12:32 uur
De vierentwintig jarige Freeman groeide op in de bergen van de Appalachen in Zuidwest-Virginia. Op dit debuutalbum zijn invloeden uit de folk van deze streek te vinden. Maar haar muzikale invloeden reiken verder dan dat.
Ze groeide op met luisteren naar vooral Peggy Lee, The Louvin Brothers en Iris Dement, maar ook naar meer modernere artiesten als Rufus Wainwright, Father John Misty en The Shins. Overigens werd er in Amerika door de schrijvende pers, en dan vooral door Rolling Stone, erg uitgekeken naar deze release.
In een bevlieging zocht Dori contact op Facebook met Teddy Thompson, zoon van Linda en Richard. Ze is al jaren fan van hem en wilde hem graag als producer. Tot haar grote verbazing kreeg ze een reactie terug en ontstond er een onderlinge correspondentie.
Thompson bood op een gegeven moment zelf aan het album te produceren, want hij onderkende haar talent. Hij houdt van de puurheid van haar stem en dat ze vanuit haar hart zingt.
Het album werd in drie dagen tijd in New York opgenomen. Volgens Dori een vermoeiende, maar zeer spannende ervaring. Ze wilde Thompson graag als producer omdat hij veel met geluid experimenteert. Het album is een mix van diverse stijlen geworden.
De eerste twee songs zijn luisterliedjes, die handelen over de liefde. Praktisch alle liedjes gaan over dat onderwerp. Prachtige samenzang met Thompson in Where I Stood. Hun stemmen kleuren prachtig samen. Go On Lovin’ zou een tear-jerker kunnen zijn van Tammy Wynette. De invulling ervan is nogal obligaat, niet helemaal mijn kopje thee.
Een stuk aangenamer is het meer ritmische Tell Me. In Fine, Fine, Fine lijkt het even of Phil Spector in de producerstoel heeft plaats genomen. Een van de meest opvallende songs is het up tempo en a capella gezongen Ain’t Nobody. Ze begeleidt zich zelf alleen door vingerknippen.
Haar ietwat lome wijze van zingen maakt het aangenaam om naar haar te luisteren. Bovendien weet ze op deze wijze de luisteraar diens aandacht op haar teksten te vestigen. Dit debuut laat horen dat ze zeker een aanwinst is in het overvolle singer-songwriter genre.
Ze groeide op met luisteren naar vooral Peggy Lee, The Louvin Brothers en Iris Dement, maar ook naar meer modernere artiesten als Rufus Wainwright, Father John Misty en The Shins. Overigens werd er in Amerika door de schrijvende pers, en dan vooral door Rolling Stone, erg uitgekeken naar deze release.
In een bevlieging zocht Dori contact op Facebook met Teddy Thompson, zoon van Linda en Richard. Ze is al jaren fan van hem en wilde hem graag als producer. Tot haar grote verbazing kreeg ze een reactie terug en ontstond er een onderlinge correspondentie.
Thompson bood op een gegeven moment zelf aan het album te produceren, want hij onderkende haar talent. Hij houdt van de puurheid van haar stem en dat ze vanuit haar hart zingt.
Het album werd in drie dagen tijd in New York opgenomen. Volgens Dori een vermoeiende, maar zeer spannende ervaring. Ze wilde Thompson graag als producer omdat hij veel met geluid experimenteert. Het album is een mix van diverse stijlen geworden.
De eerste twee songs zijn luisterliedjes, die handelen over de liefde. Praktisch alle liedjes gaan over dat onderwerp. Prachtige samenzang met Thompson in Where I Stood. Hun stemmen kleuren prachtig samen. Go On Lovin’ zou een tear-jerker kunnen zijn van Tammy Wynette. De invulling ervan is nogal obligaat, niet helemaal mijn kopje thee.
Een stuk aangenamer is het meer ritmische Tell Me. In Fine, Fine, Fine lijkt het even of Phil Spector in de producerstoel heeft plaats genomen. Een van de meest opvallende songs is het up tempo en a capella gezongen Ain’t Nobody. Ze begeleidt zich zelf alleen door vingerknippen.
Haar ietwat lome wijze van zingen maakt het aangenaam om naar haar te luisteren. Bovendien weet ze op deze wijze de luisteraar diens aandacht op haar teksten te vestigen. Dit debuut laat horen dat ze zeker een aanwinst is in het overvolle singer-songwriter genre.
0
geplaatst: 10 februari 2016, 15:46 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dori Freeman - Dori Freeman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De inmiddels 24 jaar oude Dori Freeman groeide op in de Appalachen en kreeg daar de traditionele Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel ingegoten door haar muzikale familie.
Het is goed te horen op haar deze week verschenen titelloze debuut, dat inmiddels in opvallend brede kring zeer warm wordt onthaald. Daar valt niets op af te dingen, want het debuut van Dori Freeman is een bijzondere plaat.
Dat is het vooral dankzij de werkelijk prachtige stem van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een stem die wel wat doet denken aan die van Alison Krauss, maar Dori Freeman slaagt er ondanks haar jonge leeftijd ook in om flink wat warmte en doorleving in haar stem te leggen, waardoor haar songs makkelijk effect sorteren.
Het debuut van Dori Freeman werd uiteindelijk in slechts drie dagen (!) opgenomen in New York, met niemand minder dan Teddy Thompson (zoon van Linda en Richard) achter de knoppen.
Teddy Thompson trommelde voor het debuut van Dori Freeman een aantal topmuzikanten op en het zijn muzikanten die precies weten hoe een memorabele countryplaat (want dat is het uiteindelijk toch voor een belangrijk deel) moet klinken. Deze muzikanten zorgen voor een gloedvol en licht broeierig geluid, waarin de geweldige stem van Dori Freeman uitstekend gedijt.
Het is een geluid van grote schoonheid waarin vooral de bijdragen van pedal steel, viool en piano indruk maken met wonderschone bijdragen (maar ook de geweldige spelende ritmesectie van groot belang is).
Het is een geluid dat vraagt om een geweldige zangeres en dat is Dori Freeman. Als de Amerikaanse begint te zingen ben je bij de les en is stoppen met luisteren geen optie. De stem van de Amerikaanse leent zich uitstekend voor country tearjerkers over list en bedrog, maar Dori Freeman laat op haar debuut horen dat ze ook buiten de lijntjes van de Amerikaanse countrymuziek durft te kleuren. Hiervoor begeeft ze zich deels op de in de Appalachen zeer gangbare folk en bluegrass, maar ook voorzichtige flirts met (60s) pop pakken uitstekend uit.
Dat we de komende jaren zeer serieus rekening moeten gaan houden met de talenten van Dori Freeman zal inmiddels duidelijk zijn, maar dit droomdebuut neemt alvast niemand haar meer af. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Dori Freeman - Dori Freeman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De inmiddels 24 jaar oude Dori Freeman groeide op in de Appalachen en kreeg daar de traditionele Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel ingegoten door haar muzikale familie.
Het is goed te horen op haar deze week verschenen titelloze debuut, dat inmiddels in opvallend brede kring zeer warm wordt onthaald. Daar valt niets op af te dingen, want het debuut van Dori Freeman is een bijzondere plaat.
Dat is het vooral dankzij de werkelijk prachtige stem van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een stem die wel wat doet denken aan die van Alison Krauss, maar Dori Freeman slaagt er ondanks haar jonge leeftijd ook in om flink wat warmte en doorleving in haar stem te leggen, waardoor haar songs makkelijk effect sorteren.
Het debuut van Dori Freeman werd uiteindelijk in slechts drie dagen (!) opgenomen in New York, met niemand minder dan Teddy Thompson (zoon van Linda en Richard) achter de knoppen.
Teddy Thompson trommelde voor het debuut van Dori Freeman een aantal topmuzikanten op en het zijn muzikanten die precies weten hoe een memorabele countryplaat (want dat is het uiteindelijk toch voor een belangrijk deel) moet klinken. Deze muzikanten zorgen voor een gloedvol en licht broeierig geluid, waarin de geweldige stem van Dori Freeman uitstekend gedijt.
Het is een geluid van grote schoonheid waarin vooral de bijdragen van pedal steel, viool en piano indruk maken met wonderschone bijdragen (maar ook de geweldige spelende ritmesectie van groot belang is).
Het is een geluid dat vraagt om een geweldige zangeres en dat is Dori Freeman. Als de Amerikaanse begint te zingen ben je bij de les en is stoppen met luisteren geen optie. De stem van de Amerikaanse leent zich uitstekend voor country tearjerkers over list en bedrog, maar Dori Freeman laat op haar debuut horen dat ze ook buiten de lijntjes van de Amerikaanse countrymuziek durft te kleuren. Hiervoor begeeft ze zich deels op de in de Appalachen zeer gangbare folk en bluegrass, maar ook voorzichtige flirts met (60s) pop pakken uitstekend uit.
Dat we de komende jaren zeer serieus rekening moeten gaan houden met de talenten van Dori Freeman zal inmiddels duidelijk zijn, maar dit droomdebuut neemt alvast niemand haar meer af. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.