Esperanza Spalding - Emily's D+Evolution (2016)

Een zeldzame grote muzikaliteit laat Esperanza Spalding horen op dit album

Wow, dit is echt een hele goede plaat. Ik heb hem ontdekt door de ''Best New Music''-recensie van Pitchfork en die hoge score is meer dan terecht. Vanaf de eerste track Good Lava spits ik gelijk mijn oren, want de meesterlijk geplaatste accenten, gepassioneerde vocalen, tempowisselingen en vurig gitaarwerk vliegen je om de oren. Spalding heeft een hele aangename stem die erg flexibel is, net als haar basspel, vooral bij tracks Earth by Heaven en One is het moeilijk om niet aan eind jaren '70 Joni Mitchell te denken, maar dan met een moderne ritmesectie. Dit vind ik een van de beste platen van het jaar tot nu toe en per luisterbeurt vind ik hem beter worden.

Af en toe hoor ik Fiona Apple. Ben ik de enige?

Fiona Apple ? Dan moet ik nog es goed luisteren. St. Vincent & Erykah Badu / Jill Scott zijn namen die eerder bij me opkomen. But I dig it !

Esperanza trad vorige week nog op in Stephen Colbert's Late Show. Mag je zeker niet overslaan.

En dat optreden doet me dan toch ook wel weer sterk denken aan TAFKAP, the Midget from Minneapolis.

Ik hoor het in hoe de vocalen soms alle kanten op kunnen gaan, de folkinvloeden,...

En ergens heb ik gewoon het gevoel dat ze uit hetzelfde hout zouden kunnen gesneden zijn. Die compromisloze eigenzinnigheid. Vergelijk dit Fiona Apple - Not About Love - YouTube bijvoorbeeld met een track als 'I Want it Now'.

Een bijzondere dame, die Esperanza Spalding. Het is een mooie dame om te zien, dat zeker, maar ze valt toch vooral op door de eindeloze mengeling aan stijlen die haar muziek karakteriseren. Je weet bij haar eigenlijk nooit zo goed waar je aan toe bent, wat nieuw werk op zal leveren. Want als mevrouw Spalding ergens goed in is dan is het wel het verrassen van haar publiek en haar fans. En juist dat houdt haar ook zo boeiend. Daarom heb ik deze nieuwe plaat ook volledig over me heen laten komen.

Een nieuwe plaat met een redelijk onuitspreekbare titel die start met Good Lava. Op dit nummer laat ze meteen weer allerlei stijlen horen. Een nummer dat meer wat richting het vuige en funky gaat. Het is ook wel redelijk rocky en doet mij wat aan Kate Bush denken met de zang en alles. Dan is Unconditional Love toch wel wat herkenbaarder dan deze opener. Herkenbaarder Esperanza vooral.
Judas kent vette basslijnen en een soort kinderlijke speelsheid. Een heel erg open nummer dat mij goed bevalt. Dat moet ik ook zeggen over het jazzy Earth to Heaven. De muziek is naar bekend jazzschema en de zanglijnen zijn leuk, waar het nummer verder iets eigenzinnigs heeft.
Het Kate Bush gevoel komt weer langs op One. Op dit nummer is meer ruimte voor de gitaar en mede door het stemgebruik wordt het gevoel naar die andere zangeres versterkt.
Rest in Pleasure is een prachtig nummer met veel variatie en net zo eigenzinnig als Spalding zijn kan. Een erg sterke song die ik tot mijn favorieten reken. Ook Ebony and Ivy is weer eigenzinnig en kan mij volledig boeien. Daar waar Nobles Nobles verrassend lief klinkt. Toch weer een andere kant ontdekt van Esperanza op deze manier.
Gewoon een cool nummertje is Farewell Dolly, dan is Elevate or Operate juist meer freaky en valt het op door de soulvolle zang. Qua vocalen één van de betere en krachtigste van dit album. Funk That Fear zegt qua titel al genoeg, funk it is. Waar I Want it Now de gekte in gaat. Een filmisch nummer dat aanvoelt als een toneelstuk. Een bijzonder afsluiter van wederom een bijzonder album van Esperanza Spalding. Verrassen heeft ze mij wederom gedaan en dat lijkt ook haar doel te zijn, ten allen tijde.

(bron: Opus de Soul)

Mooie insteek.
Benieuwd geraakt, gaan we luisteren.

Misschien als je de titel uitspreekt dat je dan al gauw op "devil" uitkomt, en dat de bedoeling is.

Vandaag de deluxe versie gekocht en even heel veel liefde voor de negen minuten durende alternatieve versie van Unconditional Love, dat uitbarst in een geweldige psychedelische jam. Ik blijf dit album echt gruwelijk veel draaien, omdat ik iedere keer nieuwe dingen hoor die me verrassen. De gitaarpartijen op deze plaat zijn zo tegendraads, vooral op Good Lava, dat had ook Voivod of een jaren '90 mathrockpartij kunnen zijn. Judas is de mooiste Steely Dan-track die nooit is gemaakt door Steely Dan. Heerlijk smooth en extreem muzikaal. Deze plaat is van begin tot eind extreem goed en het zou me echt ontzettend verbazen als dit in december niet tot de absolute top van het jaar behoort.

Vanaf het begin tot het einde een verrassend muzikale cd. Zowel voor jazz, rock als folk liefhebbers. De naam Joni Mitchell schiet mij direct te binnen.

Esperanza Spalding is een beest. Wat een leipheid en pit zit hier in. Heerlijk.

Halfje omhoog! Met terugwerkende kracht misschien wel het beste album van 2016 voor mij...

Esperanza haalt alles uit de kast op dit album. Ze doet dingen met haar stem die ik nooit eerder heb gehoord, en dat doet ze goed. Ook verzint ze ontzettend catchy melodieën, maar dan op een onconventionele manier (kan dat wel? ). Ik houd van de warme, psychedelische jazz vibe die ze op dit album tentoon spreidt. Urgent, af en toe theatraal, ja, dit is het wel!