Kingdom Come - Master Seven (1997)

Only Rainbows Know, Can't Take Affection, Can't Let Go... hoe mooi en gevoelig kan hardrock eigenlijk zijn.... waarschijnlijk het beste werk van Lenny Wolff. Iedereen die Kingdom Come nog steeds als een Led Zeppelin clone beschouwd, doet zichzelf te kort. Dit is gewoon een uitstekende band die steeds rijper en beter wordt.

Het aantal goeie nummers wordt per album minder. Cant Let Go en afsluiter Roses zijn leuk, de rest weet me nauwelijks te boeien, het is niet slecht maar blijft gewoon niet hangen. Lenny's stem wordt er ook niet beter op.. Hierna ben ik afgehaakt.

Cant Fake Affection is toch ook wel mooi hoor Nieuwstad.

Vind dit echt een wereldplaat, de laatste ook van de band (lees Lenny). Hierna werd het voor mij echt minder. Zijn stem is hier nog goed, echt goed. Beetje sleet, maar op een charmante manier.
De opener alleen al, geweldig, wat een drive. De plaat heeft een mooie sfeer, als altijd wat melancholiek. "Gonna Loose Her" hartverscheurend, gevolgd door het prachtige "Can't Let Go". Zeg maar gerust weergaloos, beiden! Lekkere simpele, maar oh zo effectieve rocker in de vorm van "Slow Down", gevolgd door (uiteraard) opnieuw drama met "Seen Enough".
Geluid moest ik wel wat aan wennen, langzaam gaat het van Hard Rock naar Rock, maar de klasse druipt er wederom vanaf. Getuige ook "Gonna Try" en het wereldse "Can't Fake Affection". Goeie genade wat kan de man toch gevoel verwerken in muziek, soms ben ik wel blij dat ik geen losse scheermesjes in huis heb, drama wat ik al eerder schreef, zo raak...
Cd eindigt wel opvallend positief met vier redelijk vrolijke nummers, waarvan met name "High On Love" mij dan ook echt vrolijk maakt. "Get Up My Friend" is een lekkere positief getinte boost, waarna "Roses" je een zalige schop onder kont geeft, een voor Kingdom Come begrippen snel nummer. Ik heb er een beetje een The Beatles gevoel bij.
De cd markeert voor mij toch een beetje het einde van unieke reeks aan platen van top niveau, een heel mooie run van 6 platen, vrij uniek te noemen. Dat kan alleen als je een top muzikant bent. Één van hun allerbeste platen...

Ik kan mij wel vinden in de mooie run van 6 platen waarvan sprake hierboven (voor mij 8 albums want ik wil daar de twee goede Stone Fury albums ook bijtellen). Rond de millenniumwisseling verkocht ik een groot deel van mijn muziekverzameling (tja, de madame en "dat neemt toch veel plaats in huis" enz...) maar oa. mijn Kingdom Come discografie hield ik toch bij.
Voor mij is Kingdom Come altijd al Lenny Wolf geweest met zijn fantastische stem en songschrijverskwaliteiten. Velen waren pissig omdat hij niet meer terugkeerde naar de aanpak van de eerste twee albums maar ik vond dit juist een pluspunt. Lenny bood altijd wat anders en zijn stem was steeds het herkenningspunt. Ook dit album kan mij nog steeds bekoren met can't let go, can't fake affection en roses als absolute hoogtepunten.
Ik ben niet echt meer bekend met het Kingdom Come werk na deze Master Seven (op Outlier na) maar wat is het spijtig dat deze unieke muzikant de laatste jaren niets meer heeft uitgebracht. 4 sterren voor dit album.

Hij is ook gestopt Larry meen ik, Kingdom Come is zo'n twee of drie gelee weer bij elkaar gekomen in de oude bezetting, maar al vrij direct (als ik het goed heb) stopte Lenny er mee.
En zeker, de Stone Fury platen mogen er absoluut wezen, de eerste toevallig van de week gedraaid en de 2e staat in de wachtrij !
Zou zelf ook nooit van Lenny Wolf platen afscheid kunnen nemen, zijn muziek en unieke stem raken mij teveel, al bijna 40 jaar lang... en juist de afwisseling in sound in de tweede fase kon mij ook juist bekoren, dat was waar muziek en emotie echt samenkwamen voor mijn gevoel.

Ja wat was dat voor wazige actie? Zit je jarenlang te wachten op een reunie, is het zover en dan taait Lenny er tussenuit

Beetje bizarre actie inderdaad zo lijkt het. Ik zat er echter niet op te wachten, meeste reünies vallen vies tegen en ipv 2 leuke bands heb je één tegenvallende act als het even tegenzit. Ik zag de nieuwe oude band het geweldige latere materiaal dan ook niet spelen, zou ik zelf een gigantische tegenvaller hebben gevonden.
Heb Lenny nog wel gezien een tiental jaren geleden ofzo, hoge noten gingen uiteraard maar zeer moeizaam, maar hij maakte er met andere zanglijnen er verdomd acceptabele versies van.

Klopt ze zouden alleen van de eerste 2 albums hebben gespeeld. En dat doen ze nu ook met die andere zanger. Dat zijn ook wel de beste albums voor mij. Hoewel er ook goeie songs staan op de albums daarna. Dat bluesy sfeertje van het oude werk heeft toch wel iets speciaals.

Dat geldt ook voor dit album, paar toffe nummers (zoals Cant Let Go, Cant Fake Affection en Roses) maar als geheel boeit het me toch wat minder.

Misschien was dat ook wel een reden om er toch op het laatste moment niet mee door te gaan, had zichzelf al meer dan bewezen om op eigen benen te staan. En om te cashen nu, dat dat toch niet goed voelde, Weet het ook niet hoor, shot in the dark. Überhaupt jammer dat de man gestopt is.

Dit album vind ik dan weer iets beter dan zijn voorganger. De kwaliteit van de nummers in het algemeen is (iets) beter. Een nummer wat er echt bovenuit schiet kan ik hier niet ontdekken, het is allemaal redelijk degelijk.

3,0 *