Iris DeMent - My Life (1994)

Prachtig folkalbum van Iris, al moet ik wel erbij zeggen dat je van haar stem moet houden.

Niet helemaal mijn smaak, maar evengoed prachtige plaat.

Mooie ingetogen Folk/Country album dat het vooral moet hebben van de sterke (persoonlijke) teksten.Door het gebrek aan (muzikale) variatie vind ik hem op een gegeven moment wel wat saai worden.

het 2e album van Iris DeMent droeg zij op aan haar vader, die 2 jaar eerder overleed. 1 herinnering aan haar vader was, dat hij een "fiddle player" was, maar hij zwoor het spelen op dit instrument af vanwege "when he got saved, he put his fiddle away". op een dag vond zij als 7 jarig meisje de door hem in een kast verborgen fiddle en vroeg haar vader of hij er op wilde spelen, waarop zijn antwoord was "I'm sorry honey, I can't do it". dit is wel tekenend voor de sfeer waarin zij opgroeide. een vrij streng, religieus regiem, waardoor zij een soort van haat/liefde verhouding met het geloof ontwikkelde.

Iris DeMent is een integer, oprecht, geëngageerd artieste. zij is een songschrijfster van formaat. haar muziek laveert tussen folk en (country) gospel, maar wellicht past het label "roots/americana" het beste op haar muziek, die vergezeld gaat van bezielde, met levenservaring gevulde teksten. op dit "My Life" staan 8 "originals" van haarzelf. "Troublesome Waters" is een nummer van The Carter Family en "Mom & Dad's Waltz" is geschreven door Lefty Frizzell.

ik vind dit persoonlijke "My Life" 1 van haar beste albums. haar laatste album "Workin' on a World" uit 2023 zal ook het beluisteren waard zijn, gezien de recensie van mede user Lura
dit album werd geproduceerd door Jim Rooney en opgenomen "at the Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee"

de muzikanten op dit album waren:
Iris DeMent: vocals, acoustic guitar, harmony vocal
Charles Cochran: piano, keyboard
"Cowboy" Jack Clement: acoustic guitar
Stuart Duncan: fiddle, mandolin
Roy Huskey Jr.: upright bass
Kenny Malone: percussion
Phil Parlapiano: accordion
Richard Bennett: 6 and 12 string acoustic guitars, electric guitar
Pete Wasner: piano, keyboard
Joy White, Robin Williams, Linda Williams: harmony vocal
Pat McInerney: drums
Mark Howard: acoustic guitar
Al Perkins: dobro
John Catchings: cello

dat zij een connectie had met wijlen John Prine en wijlen Nanci Griffith moge blijken uit haar dankbetuigingen aan hen:

"I would especially like to thank John Prine for being so supportive of me right from the start. Because of him, a lot of people heard my music who wouldn't have otherwise. Plus, it just made me feel good and I don't see a whole lot wrong with that!

I don't like to name-drop, but it is important to me to thank someone else who has also helped me a lot this year. Nanci Griffith took me out on the road with her this year and, every night for six weeks, got up on stage and said nice things about me. More or less, forcing her audience to listen to my songs. That's no small thing and I thank her for that"

over de ontstaansgeschiedenis van dit album citeer ik uit de liner notes van Iris Dement:
quote
In the months before Dad's death, when he was not feeling well, he would thrust his arm in the air, and with his hand open, his eyes looking upward and in a tone similar to the one you'd use to tell somebody to get off your property, he'd say: "Goin' to Glory!"

Though my own ways of thinking do not always coincide with those of the church I grew up in or the religion adhered to by my father, I know that he was an honest man, and in spite of any mistakes he may have made, his heart was pure, So, I have no doubt whatsoever but that Glory is just exactly where he is.

My dad was not a rich man, but he left me a great treasure. These songs are for him.

Patrick Shaw DeMent
March 17, 1910 - June 7, 1992

Unquote

Ook voor mij een van haar betere, en wat fijn dat je al deze recensies schrijft, potjandosie!

Potjandosie, helemaal eens met Brunniepoo. Niet ieder bericht like ik, soms ken ik de artiest niet of soms is het niet mijn smaak. Zie verder met belangstelling jouw recensies tegemoet.

dankjewel Brunniepoo en ouwekock. zoals Raymond van het Groenewoud het ooit bezong, is het de liefde voor muziek die mij bij MuMe deed belanden en dat zal voor jullie niet anders zijn. de wereld is van iedereen zoals The Lau ooit zong en datzelfde geldt voor muziek.
fijn om dat hier met anderen op de site te kunnen delen.