Soms kom je op de meest verrassende manieren met een bepaalde artiest in aanraking.
Zo had ik wat Japanse hardrock CD's besteld bij een particulier en kreeg ik gratis en voor niets deze CD meegeleverd (zal wel niets hebben gescheeld in de verzendkosten).
Zonder al te veel verwachtingen draai je 'm dan eens en vrijwel meteen vond ik het gewoon erg goede rockmuziek.
Ann Lewis is een zangeres, die half Amerikaans half Japans is en in het land van de rijzende zon redelijk populair was.
Als jong zangeresje brak ze door met folk-achtige ballads maar verlegde vanaf de late jaren '70 via pop en rock haar grenzen naar vriendelijke mainstream hardrock (6 albums, periode 1987 - 1993).
Ze heeft een krachtige heldere warme stem, zingt zowel in het Japans als accentloos Engels.
Er wordt af en toe stevig gesoleerd en up-tempo (hard)rockers worden afgewisseld met stevige swingende popsongs en ballads.
Het titelnummer hakt er lekker in, scheurende gitaarsolos en een stevige riff zetten de toon.
Redelijk virtuoos gemuciseer in "Insane", duidelijk een meerwaarde in de ook al goede compositie.
Bow Wow gitarist Kyoji Yamamoto speelt mee op "Glass Heart", zijn Eddie van Halen-achtige solo knalt je speakers uit !
"Love Machine" had zomaar van Heart kunnen zijn, zo'n pretentieloze AOR-ballad welke ook geldt voor "Four Seasons" (inclusief saxofoon).
De rest zijn gewoon goede vrolijke rocksongs waarin afwisseling troef is, het geheel heeft een positieve vibe je wordt er gewoon vrolijk van.
Op een paar songs speelt de bij Queen fans de niet geheel onbekende Spike Edney (keyboards) ook mee.
Leuk trouwens dat afwisselende Japans en Engels zingen gewoon in dezelfde song, ik mag dat wel.
Ann Lewis heeft ongeveer 20 albums gemaakt, ik probeer ze zoveel mogelijk op MM geplaatst te krijgen.
Ook veel compilaties en ballad albums, sommige zeer de moeite waard (o.a een Carpenters cover album).
Na 1993 begon ze trouwens pure popmuziek te maken, woont tegenwoordig in de States en heeft de laatse 15 jaar zeer weinig muziek uitgebracht.
Wordt vervolgd !