Bill Evans / Jim Hall - Undercurrent (1962)

Jazz als kamer muziek. Twee grootmeesters aan de slag, wel typische west coast muziek. Verwacht geen rauwe funk dingen maar heel gevoelige doorgecomponeerde pracht muziek

Hoe deze 2 heren weten samen te spelen, alsook op elkaar in spelen, is absolute top. Fantastisch, maar net een dipje minder als "Intermodulation". Toch nog meer dan subliem genoeg om 5 sterren te krijgen, en neen, dat is zeker niet overdreven. Zo mooi dat een mens er stil van wordt.

Muziek en ik: het is een chaotische relatie. Lange tijd bleef ik op het niveau van "het liedje" ankeren. Er is niets mis met "het liedje" - net zoals er niets schort aan een blokje wandelen

Maar plotseling vind je - zonder er expliciet naar gezocht te hebben - een muzikant die het bloed tot koude pap doet opstijven.

Wie iemand slecht kent compenseert dat gauwgauw door te grijpen naar een spuitbuis lof. Ik ken Bill Evans slecht - daarvoor zijn de luttele drie à vier jaar die ik doorbacht met zijn muziek te weinig. Daarom kieper ik van tijd tot tijd een emmer lof over Evans heen.

Ook hier: een langspeelplaat met gedoseerde weemoed, gedrenkt in een vreemdsoortige berusting. Wanneer ik mijn geest wil opkikkeren, draai ik Bill Evans

Subtiel samenspel dat je langzaam maar zeker weet te betoveren.

"Kabbeljazz" met een onderstroom ...(hoe origineel)

Wat is Romain toch prachtig

Ik heb het geheel maar eens 5* gegeven.

En dat terwijl mijn relatie met de muziek van Evans nu niet echt geweldig is. Blijkbaar ontstaat er in deze combi met Hall iets waardoor het een en ander voor mij perfect op zijn plaats valt.

Nu eens die prachtige originele lp hoes opsnorren. (ontwerp cd hoesje )

De twee heren weten elkaar hier heel goed af te wisselen, de ene keer heeft de een de hoofdrol en begeeft de ander zich naar de achtergrond van het toneel, om me zo maar eens uit te drukken. Ik kan hier heel erg van genieten, heel subtiel werk, met name Jim Hall, die maar een paar snaartjes hoeft aan te tokkelen om toch een magisch effect te geven. Wat wel het nadeel is, is dat dit niet heel super gevarieerd is. Wat betreft een beoordeling begin ik maar met 4 sterren, wat nog altijd hoger of lager kan worden aangezien ik deze nog maar een keer of vijf heb beluisterd .

Halfje erbij

ik heb dus exact hetzelfde.

In januari is er een erg mooi plaat van Suede uitgekomen, maar de hoes komt me wel een beetje bekend voor: Suede - Night Thoughts (2016)

Daar komt ook nog eens bij kijken dat zowel de hoes als de muziek van de laatste Suede van beduidend lagere kwaliteit zijn dan deze klassieker.

Daar valt over te twisten... Ik vind de hoes van Suede sowieso mooier (kleuren) en de muziek van dit album ken ik niet, dus daar kan ik niet over oordelen.

Tuurlijk valt erover te twisten.

Maar aan kleuren heb ik een broertje dood en jazz van dit niveau is toch nog wat anders dan om het even wat Suede ooit gemaakt heeft (in mijn beleving hé).

Maar je kent deze nog niet?
What you waitin' for? Chop chop!

Ik zal m eens gaan opsnorren

De foto die is gebruikt voor de hoes is van ene Toni Frissell.

The Works of Photographer Toni Frissell - The Atlantic - theatlantic.com.