Jessy Lanza - Oh No (2016)

De knipogen naar 'Overpowered' van Roision Murphy die op tracks als 'Keep Moving' van haar vorige plaat aanwezig waren, zijn hier in grotere getale terug! Die evolutie kan ik enkel toejuichen.

Lanza spreekt haar inner popdiva aan op 'Oh No', zonder platvloerse hits te willen scoren. Elegantie blijft de rode draad in de zanglijnen, de drumprogrammering en de eighties aandoende synths.

Nu is het nog afwachten wat de houdbaarheidsdatum van de songs is. 'Let Me Pull My Hair Back' leg ik zo nu en dan nog eens op. Een halfje verhogen kan als hetzelfde voor deze plaat blijkt.

'k Ben nu een maandje ver met dit plaatje en hij blijft beter worden. De haakjes zijn zich in mijn brein aan het nestelen.

Het is ook fijn om te lezen over de invloeden van deze plaat, vooral Japanse elektropop uit de eighties (met deze plaat van Miharu Koshi op kop, destijds geproducet door Haruomi Hosono van Yellow Magic Orhestra). Het plaatje klopt.

Kan hier ook wel van genieten. Iets kaler dan de vorige plaat, iets killer misschien ook, het is niet zo warm. Alhoewel haar vocalen dat wel rechttrekken.

Wat een goed album zeg, mooi clean

Jessy Lanza is een leuke nieuwe toevoeging voor de hogestemmetjeselektronicahoek van m’n muzieksmaak: ik zie het als een soort dancepoppy FKA twigs (vooral op I Talk BB kan ik echt aan niemand anders denken), en dat is zeker een compliment. De liedjes hebben een vrij minimalistische vibe, maar zijn vaak best swingend en luisteren erg lekker weg. Jammer genoeg dringt de muziek zich niet vaak echt op naar de voorgrond: ik heb na het luisteren van dit album vaak gemerkt dat ik gezellig aan het meeboppen was, zonder dat ik me een bepaalde melodie nou echt heb herinnerd. VV Violence en vooral Not Enough zijn wel erg positieve uitzonderingen - hier laat Lanza haar talent voor het dansbare behalen met een simpele beat goed zien. Al met al: lekker album, maar niet wereldschokkend. Hoeft ook niet.