Pinegrove - Cardinal (2016)

Onlangs werd ik meegesleept naar optreden van deze band en was blij verrast. Een zestal op een podium van drie bij drie, voor een publiek van een mannetje of veertig (waarvan een groot deel uitwisselingsstudent). Pinegrove, (h)eerlijk Amerikaans met de energie van een punkband, begeeft zich af en toe ook richting de alt-country. Schuwt niet midden in een nummer drastisch te vertragen of juist het tempo op te schroeven. Driestemmige koortjes die er op knallen. Melancholisch en euforisch tegelijk. Liedjes over vriendschap. Liedjes van soms nog geen twee minuten lang waarvan ik dacht: “speel nog even door!”. Dan nu maar op de draaitafel. En nog een keer. En nog een keer.

Nog zo'n 'overlooked' album. Moet 'm nodig een paar luisterbeurten geven want het eerste nummer overtuigt meteen.

Erg gave plaat inderdaad. Niet al te lang, maar dat komt de verslavingsfactor wel ten goede zeg. Old Friends is wel het prijsnummer, maar de rest doet het ook zeker niet slecht.

Ik vind deze plaat veel te inconsistent om er meer dan een krappe 3,5 sterren aan kwijt te kunnen. Het eerder genoemde Old Friends behoort inderdaad tot de hoogtepunten. Persoonlijk vind ik Then Again nog een stukje beter, wat een geweldige energieboost is dat en die gitaarlick is zeer aanstekelijk. Lijnrecht daar tegenover staan nummers als Cadmium en Size of the Moon die maar gewoon wat voortkabbelen zonder echt de aandacht vast te grijpen.