Cate Le Bon - Crab Day (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cate Le Bon - Crab Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Wales afkomstige zangeres Cate Le Bon (geen familie van Simon) maakte tussen 2009 en 2013 drie geweldige platen, waarvan ik met name Cyrk uit 2012 koester als een bescheiden meesterwerk.

Vorig jaar dook Cate Le Bon op in het duo DRINKS, maar dat blijkt gelukkig een gelegenheidsduo geweest. Met het eerder deze maand verschenen Crab Day revancheert de singer-songwriter uit Cardiff zich voor de bijzonder zwakke plaat van DRINKS en keert ze terug naar het niveau dat we van haar gewend zijn.

De muziek van Cate Le Bon omschreef ik een paar jaar geleden als volgt: “De muziek van Cate Le Bon is zeker niet alledaags. Haar mix van oude folk, psychedelica, lo-fi, psych-folk en Krautrock klinkt als Nico geproduceerd door Syd Barrett, als PJ Harvey die met een tijdmachine is afgereisd naar de hoogtijdagen van de Krautrock of als Sandy Denny die verstrikt is geraakt in het web van Devendra Banhart.”

Het is een omschrijving die nog steeds van toepassing is op de muziek van Cate Le Bon. Ook Crab Day is weer stevig geïnspireerd door de muziek van The Velvet Underground en Cate Le Bon klinkt nog steeds als het jongere zusje van Nico.

Vergeleken met haar vorige platen is Cate Le Bon dit keer wat minder stijlvast en experimenteert ze er driftig op los. Crab Day strijkt daarom wat meer tegen de haren in dan de meeste andere platen van het moment, maar als je daar tegen kunt valt er op Crab Day heel veel te genieten.

Cate Le Bon verrast ook op haar nieuwe plaat weer met eigenzinnige popliedjes vol invloeden en verrassende wendingen. Haar songs zijn soms verrassend toegankelijk, maar minstens net zo vaak tegendraads.

Mede door de gevarieerde instrumentatie (waarin met name het stekelige gitaarspel en de incidenteel opduikende saxofoon indruk maken) blijft Crab Day de fantasie makkelijk prikkelen, maar ook de vocalen van Cate Le Bon dragen weer zeer nadrukkelijk bij aan het fraaie eindresultaat.

Iedereen die koude rillingen kreeg of krijgt van de zang van Nico, zal ook de stem van Cate Le Bon niet kunnen waarderen, maar persoonlijk hou ik wel van het eigenzinnige geluid van de singer-songwriter uit Wales. Na de teleurstelling van vorig jaar overheerst nu derhalve de tevredenheid over de vierde prima plaat van de eigenzinnige en zeer getalenteerde Cate Le Bon. Erwin Zijleman

Alleen wat heeft ze een afzichtelijke foto gebruikt voor de hoes, dat heeft me de afgelopen dagen al weerhouden om het ook maar eens op te zetten.

Dat vind ik overdreven, E-Clect-Eddy. Ik vind die lijntjes onder haar ogen ook slordig maar als je in de muziek geïnteresseerd bent is het stom om je door een foto te laten weerhouden.
Never judge a book by it's cover.

Cate Le Bon is iemand waarvan ik denk dat ik haar wel goed ga vinden juist omdat zij zich iets apart presenteert maar hier vind ik dat ze toch wel heel erg voor 'de-naakte-waarheid' gaat. Je bent een artiest die ook iets wil verdienen aan je muziek en dan kan je dit niet gebruiken. Dit is zo'n foto die je op Facebook post, met het onderschrift, had vandaan weinig zin om met me uiterlijk bezig te zijn.

Ik heb een paar albums van haar gehoord en het bleef bij die paar keer. Ik mis daarin blijkbaar nog iets. Zal deze ook wel op een bepaald moment op zetten maar voorlopig heb ik genoeg alternatieven om op te zetten.