Admiral Freebee - Wake Up and Dream (2016)

Nummer 'Buddy' staat op spotify. Mooi nummertje als je 't mij vraagt.

Het zijn op zich allemaal mooie nummertjes, maar ergens storen de teksten mij wat. Die komen me wat geforceerd over, en staan bol van de clichés: Tom doet erg zijn best, maar kan (naar mijn aanvoelen) niet verstoppen dat het zijn moedertaal niet is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Admiral Freebee - Wake Up And Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Antwerpen afkomstige muzikant Tom van Laere is inmiddels een kleine 15 jaar Admiral Freebee, wat tussen 2003 en 2014 vijf geweldige platen opleverde.

Plaat nummer zes is er inmiddels ook en wederom heeft Admiral Freebee een uitstekende plaat afgeleverd.

De muziek van het aan Jack Kerouac’s On The Road ontleende alter ego van Tom van Laere is altijd geinspireerd geweest door popmuziek uit de jaren 70 en kwam op het in 2014 verschenen The Great Scam vooral bij The Rolling Stones uit.

Ook op Wake Up And Dream hoor ik af en toe nog wel wat van The Rolling Stones, maar het is toch ook een duidelijk andere plaat geworden dan zijn voorganger.

Admiral Freebee schuift op zijn nieuwe plaat weer wat op richting de popmuziek uit de jaren 70 en kiest voor lekker in het gehoor liggende songs, die soms worden opgestuwd door blazers of stevigere gitaren (bijvoorbeeld in de ode aan Pixies en Kim Basinger), maar ook loom en ingetogen kunnen zijn of kunnen worden voorzien van een stevige bootsimpuls.

Verder hoor ik voor het eerst ook veel van de eerste platen van Roxy Music, zeker wanneer de saxofoon mag aanzwellen en de gitaren lekker tegendraads zijn.

Wake Up And Dream klinkt net als al zijn voorgangers als een omgevallen platenkast, maar Admiral Freebee slaagt er ook dit keer weer in om zijn muziek te voorzien van een duidelijk eigen geluid.

Op zijn nieuwe plaat heeft Admiral Freebee het schrijven van tijdloze popliedjes nog wat verder geperfectioneerd. Wake Up And Dream slaat zich direct bij eerste beluistering als een warme deken om je heen, maar laat ook genoeg nieuwe dingen horen om met volledige aandacht naar de plaat te luisteren.

De plaat is voorzien van een verrassend veelzijdige instrumentatie, waarna de aangename stem van Tom van Laere en de aanstekelijke melodieën en refreinen de rest doen.

Als liefhebber van de muziek van Admiral Freebee kost het absoluut geen moeite om van Wake Up And Dream te houden, maar dit zal niet anders zijn als je het werk van de Vlaamse muzikant niet kent, maar wel wakker gemaakt mag worden voor tijdloze popmuziek met een hang naar de jaren 70. Prima plaat weer van deze bijzonder talentvolle Antwerpse muzikant. Erwin Zijleman

Zeer mooie plaat van de admiraal .....groot onderschatte artiest....stones maar vooral neil young invloeden. ...:-)

Ik heb Wake Up and Dream lange tijd een wat teleurstellende plaat gevonden. De nummers die indertijd bij de release frequent werden gedraaid (Too Much of Everything, Let It Shine en Bad Year for Rock 'N' Roll [Part 2]) vind ik stuk voor stuk het beste dat den Admiraal in zijn (toch al lange) carrière heeft gemaakt, maar het totaalplaatje klopte toen naar mijn gevoel niet. Naar aanleiding van The Gardener ben ik het album nog eens wat meer beginnen draaien en ik weet niet juist waarom, maar nu klikt het wel netjes in elkaar. De echt rockende nummers zoals bijvoorbeeld het Kim Basinger hebben nog altijd mijn voorkeur, maar het wordt mooi afgewisseld met van die typische rustige Freebee nummers. Zo'n Hesitation heeft een aantal geweldige zinsneden, maar het is ook wel interessant om te zien in welke mate er wordt teruggegrepen naar ouder werk. Bad Year for Rock 'N' Roll is gewoon een meer stevige variant van het gelijknamige nummer uit de debuutplaat en de zin "And you like yourself best now at times you don't try" in Buddy is een doorslagje van eenzelfde zin uit Blues From A Hypochondriac dat op The Honey & the Knife staat. Je zou dat erg lui kunnen noemen, maar eigenlijk is dat hetgeen dat me zo aantrekt in Admiral Freebee. Je hoort zinnen, strofes en soms heelder songs (en heel soms komen zelfs bindteksten bij een concert later terecht in een nummer) evolueren door de jaren heen en dat maakt het net interessant. Overmorgen heb ik tickets gewonnen voor een showcase voor The Gardener, ik ben toch weer benieuwd wat hij weer uit zijn mouw schudt.