Alex Culbreth - The High Country (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alex Culbreth - The High Country - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op zaterdag besteed ik geregeld aandacht aan minder bekend of zelfs miskend talent in het bootssegment.

Wanneer ik de plaat moet kiezen die me in deze rubriek het meest dierbaar is geworden de afgelopen jaren, zou ik best wel eens uit kunnen komen bij When The Dust Settles van The Parlor Soldiers.

Het duo uit Fredericksburg, Virginia, bestaande uit Karen Jonas en Alex Culbreth leverde in 2012 een alt-country plaat af die wat mij betreft nog steeds behoort tot het beste dat in dit genre is verschenen de afgelopen jaren.

Alex Culbreth dook later dat jaar ook nog eens op met het samen met zijn band The Dead Country Stars gemaakte en een stuk rauwere Heart In A Mason Jar en keert nu solo terug met The High Country.

Ook The High Country is weer een fantastische plaat. Alex Culbreth kiest op The High Country voor wat traditionelere countrymuziek, maar voorziet deze van een geheel eigen geluid.

De nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant bevat een aantal rauwe en up-tempo songs en een aantal meer ingetogen songs. De uptempo songs haken aan bij rauwe countryrock, maar hebben ook wel wat van de magistrale muziek die Bob Dylan op Tempest maakte. In de meer ingetogen songs staat de uitstekende stem van Alex Culbreth centraal en het is een stem die me, meer dan in het verleden, doet denken aan Johnny Cash. Zeker in de zeer spaarzaam geïnstrumenteerde tracks is kippenvel gegarandeerd.

Alex Culbreth vertelt op The High Country mooie en indringende verhalen en vertolkt ze met hart en ziel. De songs zijn van hoog niveau, de zang is geweldig, maar ook de instrumentatie op de soloplaat van Alex Culbreth valt in positieve zin op. De muzikanten die de Amerikaan omringen kunnen stevig uitpakken, maar verrassen ook meer dan eens met een subtiel geluid, waarin met name de viool indruk maakt.

Direct bij eerste beluistering was ik onder de indruk van de nieuwe plaat van Alex Culbreth, maar het passionele The High Country blijft ook maar groeien. Indrukwekkend weer. Erwin Zijleman

Helemaal met Erwin eens dat dit een fantastisch album is. Was trouwens nog vergeten mijn eigen recensie hier te plaatsen:

Waarschijnlijk zal bij de meesten van U de naam Alex Culbreth geen belletje doen rinkelen, maar wellicht zegt de naam The Parlor Soldiers U meer. Samen met Karen Jonas bracht hij als The Parlor Soldiers begin 2012 het schitterende When the Dust Settles uit. Een cd gevuld met alt-country met wat invloeden uit de Appalachen folk. Erwin Zijleman van Krenten uit de pop schreef er een recensie over.

Ook bracht hij datzelfde jaar nog Heart in a Mason Jar uit, onder de naam Alex Culbreth & The Dead Country Stars. Ook over dit uitstekende album is een recensie te vinden op Krenten uit de pop. Hierop staan liedjes die zich afspelen op het Amerikaanse platteland. Deze thematiek is ook terug te vinden op dit tweede solo album, wat vooraf gegaan werd door Womans & Trains uit 2011.

Overigens gaan die liedjes nauwelijks over Alex zelf. Eerst komt altijd de tekst bij hem. Een groot aantal van de songs zijn aanstekelijke, up tempo nummers met stompende ritmes. Opener Corn Liquor zet direct de toon.

Maar af en toe wordt er op de rem getrapt zoals in Trucker’s Lament. Totaal los wordt er gegaan in Tear It Up, om te vervolgen met het fraaie, ingetogen Weather Storm. Hierna wordt nog eenmaal het gaspedaal ingedrukt met Choke That Chicken. Om vervolgens te eindigen met de twee ingetogen nummers Dry Out en Vagabond Blues. Laatstgenoemde behoort voor mij tot de meest fraaie liedjes.

De volgorde van de korte, compacte songs is weloverwogen en hebben veel meer diepgang , dan ik in eerste instantie dacht dat ze zouden hebben. Een belangrijke rol in zijn muziek is weggelegd voor de fiddle. Hij wordt op dit album vakkundig bijgestaan door Eddie Dickerson op viool, Janie Cowan op staande bas en Mike S Reardon op mondharmonica.

Het opvallende artwork werd gemaakt door Sherri French. Live zal deze muziek waarschijnlijk nog meer tot zijn recht komen. Aan liefhebbers van een band als bijvoorbeeld Hackensaw Boys zal deze muziek wel besteed zijn. Helaas zitten er overigens voorlopig geen live optredens voor Nederland in, wellicht volgend jaar. Ik kijk er in ieder geval naar uit.

Dankzij erwinz kwam ook ik uit bij The Parlor Soldiers. Sterker, het was de eerste recensie op mijn eigen blog, vier jaar geleden. Niet veel later gevolgd door een interview met zanger Alex Culbreth. Met The High Country en het aangekondigde nieuwe album van Karen Jonas staan we er dubbel goed op dit jaar.

The High Country is een titel die dubbel de lading dekt: hoge kwaliteit en country muziek, die in allerlei facetten voorbij komt. Van bluegrass punk tot singer-songwriter en fieldhollering tot country. Wel heb ik hier af en toe het idee dat dit meer een collectie liedjes is die Culbreth's favoriete muzieksoorten goed weergeeft, dan dat hij zelf "echt" aanwezig is. Dat laatste was veel meer het geval op zijn eerdere platen. Als mijn gevoel juist is, dan geeft dat heel weinig. Hij zingt en speelt op superieure wijze, met een stem die steeds meer begint te klinken alsof hij een van zijn favoriete onderwerpen op dit album, het drinken van whisky, vaak in de praktijk brengt. Doorleeft is hier het juiste woord.

Dit album is van het begin tot het einde genieten. Van het bluegrass turbo nummer 'Corn Liquor', dat ook op het a.s. album van The Hackensaw Boys, zou kunnen staan, tot het ingetogen op een banjo gespeelde 'Vagabond Blues, het overtuigt. Tussendoor klinkt regelmatig een country fiddle in de hoofdrol, wat The High Country nog meer recht doet. Alex Culbreth lijkt met dit album een perfecte volgende stap in zijn carrière te hebben gezet. Een carrière die door meer mensen mag worden opgemerkt wat mij betreft.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Grappig, drie recensies, maar nog geen enkele reactie van een gewone luisteraar.

Het is vast niet zo bedoeld, beste Lura, maar dit komt enigszins aanmatigend over.
Als je even nadenkt, en uit je ivoren luistertoren stapt, zul je snel begrijpen dat de beschikbaarheid van een album een rol kan spelen. Onbekend maakt immers onbemind. Eerst even nadenken in het vervolg.
Deze "gewone luisteraar" zou dit album best eens willen horen trouwens.

Het was inderdaad niet zo bedoeld. Het album is trouwens hier te beluisteren : Alex Culbreth - alexculbreth.bandcamp.com

Ah, merci voor de link. Daar ga ik graag gebruik van maken.