Aphrodite's Child - End of the World (1968)

MET natuurlijk het meest bekende nummer Rain & Tears.
Leuk om dit weer eens te horen.

Als je een band als Aphrodite's Child zou plaatsen binnen een Nederlandse context zou je volgens mij uitkomen in Volendam, oftewel de palingsound. Naast een band als The Cats zou Aphrodite's Child niet msistaan. Demis Roussos als een soort Piet Veerman, Vangelis Papathanasiou in de rol van Arnold Mühren en Lucas Sideras tenslotte als Theo Klouwer.

Tot zover de vergelijking. Dit album, End of the World, wordt opgenomen in Frankrijk. De heren zijn hun thuisland Griekenland ontvlucht in verband met een militair regime. Eigenlijk zouden ze moeten dienen in het leger, maar daar voelen de heren weinig voor. In Frankrijk krijgt de groep dus haar vorm. Op muzikaal vlak heeft Papathanasiou de leiding. Hij schrijft alle songs en is verantwoordelijk voor de productie.

De muziek van de groep loopt uiteen van iets wat me doet denken aan het zitten bij de Midellandse Zee met een glas Metaxa in de hand tot psychedelische rock zoals die in 1968 werd gemaakt. Bij vlagen komt de gedachte dan ook op of ik naar Pink Floyd zit te luisteren met de Volendamse gezelligheid. Tot dat Rain and Tears komt. Een compositie waarbij Vangelis leentjebuur pleegde bij Johan Pachelbel en diens Canon in D. Het blijft na al die jaren staan als een huis.

Over de hele linie kan ik wel zeggen dat de muziek een behoorlijk stempel heeft van de tijd waarin het gemaakt is. Niet dat dat erg is, maar het is wel een feit. Het is juist mooi te horen wat drie Grieken verstaan onder progresieve rock zonder daarbij niet hun afkomst te verloochenen. Als er dan sprake zou kunnen zijn van een nadeeltje is dat het album aan de korte kant is, maar dit wordt wel gecompenseerd door de afwisseling die in de songs zijn te horen. En dan de hoes, je blijft turen.

Hoogstaande sixtiesmuziek met een grote verscheidenheid aan stijlen. Aparte, goed opgebouwde sound. Een vergeten parel, denk ik.

Net als bij Supersister is het Esoteric
die dit album geremastered recentelijk uitbracht,
voorzien van een aantal singles met de b-kanten als bonus.

You always stand in my way is een erg bijzonder nummer, zowel tekstueel als muzikaal. de lsd was niet ver weg denk ik

Best een aardig album dit, had ik niet verwacht omdat ik niet zo'n heel groot fan ben van deze band.

Paar leuke tracks zoals het titelnummer, Rain And Tears, You Always Stand in My Way en Valley of Sadness.

Maar toch ook een paar matige zoals: Mister Thomas en het slotnummer

Hoewel het hoogtepunt in hun muzikaal bestaan pas in 1972 is met hun album 666 is dit debuut zeker niet slecht. Er wordt hier nog volop geexperimenteerd en toch kent hun mengeling van traditionele Griekse folk met progressieve en psychedelische rock een aantal vaste waarden.
De overvloed aan mellotron, hammondorgel, de opzwepende ritmes en de huilerige zang van Demis Roussos zijn de sterke kanten van de band. Het is alleen jammer dat de evenwichtigheid door de grote verscheidenheid aan stijlen ver te zoeken is. Bovendien zijn niet alle nummers even sterk.

Knap begin van dit Griekse trio.
Het begint goed met het snelle End of the World. Dat nummer sleepte mij mee, door de stem van Roussos. Ik dacht eerst dat die stem mij zou irriteren maar ik moet toegegeven dat hij wel mooi kan zingen. Maar zijn trilstem weet hij ook wel op de zenuwen te werken en kan uiteraard ook wat vervelend worden. Gelukkig viel het erg mee. Don't Try to Catch a River is ook een lekker nummer waar ik niet aan wil twijfelen dat er wel degelijk is geëxperimenteerd. Mister Thomas vind ik niet geweldig en die vind ik van de 9 nummers de minste, maar het is wel een opvallende. En dan komt Rain and Tears. Het bekende hitje/singeltje van deze LP. Een goed zeurnummertje met geslaagde gebruik van sound van Johan Pachelbel's "Canon in D Major". Maar persoonlijk vind ik het nummer niet passen in het album. The Grass Is No Green vind ik wel weer goed in het album. The Valley of Sadness vind ik samen You Always Stand in My Way wel de beste nummers. Beide nummers zijn erg goed en zitten perfect in elkaar met de echt opzwepende ritmes. Vooral You Always Stand in my Way zit vol met energie. The Shepherd and the Moon heeft een lekker tempo. Dan komen we bij de laatste track: Day of the Fool. Goed nummer maar kan dan weer niet mee gaan met de drie voorstaande nummers.

Het is dus een album die het duidelijk niet alleen moet hebben van het bekende singeltje en veel meer pit in huis heeft. Misschien is dit album gewoon ondergewaardeerd. Over het algemeen had dit trio het misschien zelfs nog meer experimenteel aangepakt kunnen hebben. Maar dit was hun prestatie en goed genoeg voor een 4,0.

Ja, de palingsound en ansjovissound hebben zeker raakvlakken. Jammer dat ze voor zover ik weet elkaars songs nooit hebben gecoverd.

Aparte muziek, hele bijzondere sound met bijzonder veel variatie op deze plaat. Demis Roussos heeft een stemgeluid dat me ontzettend aanspreekt: een groot bereik maar met een ontzettende heesheid.

Favorieten:
"Mister Thomas", ontzettend absurd!
"Rain and Tears", zoals bovengenoemd min of meer gepikt van Johann Pachelbel, nog niet zo lang geleden gesampled in de beat van Fresku - Nieuwe Dag. Schitterend nummer!
En "You Stand In My Way".

Tijdens het uitprinten van een manuscript van een boek waar ik aan werk, '666' van Aphrodite's Child op you-tube opgezet. Na die weer eens in zijn geheel te hebben beluisterd, schakelde you-tube hem over op dit debuut-album van deze band: 'End of the world'.

'End of the world' heb ik nog niet lang geleden leren kennen. Het is een lied met een psychadelische achtergrond, en ik vind hem zelfs nog wat beter dan hun klassieker 'Rain and tears'. Allebei hele mooie nummers, maar als je het hele album hoort, kom je erachter dat dit album nog meer prachtige nummers heeft. 'Valley of sadness' is er een van, en 'The Shepherd and the moon' is voor mij toch wel het mooiste nummer van het album. Op dit 8e nummer is duidelijk een Griekse achtergrond te horen (kan me zo het gevoel geven dat ik weer even op Kreta zit, net zoals dat in de zomer van 2009 was), en de zang-instrumentencombinatie is geweldig.

Na hem 1 keer te hebben gehoord, met track 6 en 8 een paar keer herhaald, vindt ik dit album 4 sterren waard.

... En die score krijgt dit mooie album ook van mij.
Onlangs speelde ik de LP-versie van de verzamelaar 'Greatest Hits' van Aphrodite's Child af, waarop enkel mooie nummers opstaan (kreeg deze lp van mijn vader). Daarop zijn ook 'End of the world', 'Rain & tears', 'Valley of sadness' en 'You always stand in my way' te vinden.

Dit was voor mij reden genoeg om ook dit album maar weer in zijn geheel op te zetten. 'The Shepherd and the moon' blijft geweldig.