Josef - Dry River (2015)

Vorig jaar recenseerde ik de prachtige albums No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments en A Drop About to Drown van Manolo Redondo. Beide albums verschenen op het kleine, sympathieke Franse label Microcultures, die naast het uitgeven van albums ook zorg draagt voor de crowdfunding.

Vooral de cd van The Apartments werd een zeer groot succes voor Microcultures, met name in Frankrijk. Binnenkort verschijnt Dry River van Josef op cd en het zou me niet verbazen als het wederom een flinke klapper voor Microcultures wordt.

Het laatste half jaar heb ik geen enkel ander album beluisterd, dat zo verslavend is als Dry River. Josef is geen singer-songwriter maar een trio met als frontvrouw Julie Seiller, afkomstig uit Rennes. Op een na schreef ze alle nummers, zingt ze en speelt ze gitaar, piano en keyboards. Het trio wordt gecompleteerd door Gael Desbois (drums en keyboards) en Patrick Sourimant (bass, gitaar en keyboards).

Hun muziek is een samenraapsel van alternative, folk en pop. Seiller schreef de liedjes tijdens haar rondreis van New York naar San Francisco in 2010. Haar teksten zijn geïnspireerd door een filosoof als H.D Thoreau en door schrijvers als Rick Bass en Jim Harrison.

Tijdens haar verblijf in Amerika bezocht ze zowel grote steden, maar verbleef ze soms ook in de desolate natuur. De sterke, ritmische opener Woman weet direct de aandacht van de luisteraar te trekken. Veel van de songs hebben een opbouw gestoeld op ritme.

Seiller is een zangeres met een opvallende frasering en ze weet de mogelijkheden van haar stem optimaal te gebruiken. Ze zingt in het Engels met een charmant Frans accent. De songs hebben zonder uitzondering bovengemiddelde arrangementen.

Naast uptemponummers zijn ook ingetogen songs als Alone te vinden. De titel dekt de lading volkomen. De eenzaamheid druipt er vanaf. Denk aan de liedjes van Laura Nyro ten tijde van New York Tendaberry. Tijdens haar rondreis was ze overigens niet altijd zo eenzaam. Baby Don’t Watch gaat over een kortstondige relatie die ze daar had.

Mijn favoriete liedje is Sister, waarop Julie slechts alleen op akoestische gitaar wordt begeleid.
Naast muzikant, tekent en schildert ze, maar verdient ze ook nog de kost als actrice. Op de hoes staat ze als jong meisje van vier afgebeeld.

Microcultures is duidelijk een label om in de gaten te blijven houden, want dit jaar zullen bijvoorbeeld ook nog twee albums van de bijzondere Britse band Oddfellow’s Casino op het label verschijnen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Josef - Dry River - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Josef is een Frans trio rond zangeres Julie Seiller. Het debuut van de band uit Rennes is verschenen op het Franse Microcultures label, dat vorig jaar met de comeback plaat van The Appartments een jaarlijstjes plaat in handen had.

Ook met Dry River van Josef heeft het label weer een bijzondere plaat in handen. Josef maakt op haar debuut bezwerende muziek, die verrassend lastig in een hokje is te duwen.

De muziek van het Franse trio bevat invloeden uit de folk(-noir), klinkt soms flink psychedelisch, maar heeft ook wat van de muziek van Portishead (maar dan zonder het grootste deel van de elektronica), Mazzy Star of de eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70. Josef maakt muziek die teruggrijpt op de popmuziek uit de jaren 60 en 70, maar bevat ook invloeden uit de jaren 90 en klinkt ook zeker eigentijds.

Een belangrijk deel van de inspiratie voor de plaat vond Julie Seiller op een road-trip door de Verenigde Staten, die ook vast heeft bijgedragen aan een betere beheersing van het Engels, maar gelukkig is Julie Seiller haar verleidelijke Franse accent niet helemaal kwijt geraakt.

Julie Seiller trekt met haar bijzondere, deels bijna gesproken, vocalen absoluut de meeste aandacht op het debuut van Josef, maar ook haar twee muzikale medestanders dragen zeker bij aan het bijzondere eindresultaat.

Drummer Gael Desbois drumt subtieler dan de meeste van zijn soortgenoten, terwijl gitarist Patrick Sourimant driftig strooit met fraaie gitaarloopjes of breed uitwaaiend gitaarspel. Beiden voorzien het organische en bezwerende geluid van de band ook nog eens met fraaie elektronische accenten.

Dry River van Josef is een plaat die zich makkelijk opdringt, maar het is zeker geen plaat met makkelijke luisterliedjes. Josef is geen band van toegankelijke refreinen of lekker in het gehoor liggende melodieën, maar moet het hebben van muziek die onder de huid kruipt.

De muziek van het Franse trio is donker en stemmig, maar heeft ook vaak iets rauws. De instrumentatie is over het algemeen ingetogen, bij vlagen wonderschoon, maar kan ook ieder moment ontsporen.

Het past fraai bij de bijzondere zang van Julie Seiller, die nadrukkelijk op de voorgrond kan treden, maar ook genoegen kan nemen met een plekje achter in de mix.

Dry River van Josef is anders van de meeste andere platen van het moment en is ondanks de donkere klanken een plaat die het goed doet in het ontluikende voorjaar. Ik schrijf hem alvast op als één van de verrassende debuten van 2016. Erwin Zijleman