Bird on the Wire - Elephanta (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bird On The Wire - Elephanta - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het muziekjaar 2016 is opvallend voortvarend uit de startblokken gekomen met heel veel goede platen en ook heel wat uitstekende platen van ‘grote namen’. Hierdoor vallen er helaas ook relatief veel platen van net wat minder bekende muzikanten buiten de boot.

Elephanta van de Amsterdamse band Bird On The Wire heeft tot dusver te weinig aandacht gekregen, terwijl de plaat wel degelijk behoort tot de smaakmakers binnen het aanbod van de eerste weken van 2016.

Bird On The Wire, dat haar naam waarschijnlijk heeft ontleend aan de gelijknamige song van Leonard Cohen, maakt muziek die het zelf omschrijft als ‘dreamkraut’.

Dat is een omschrijving die direct prijsgeeft door welke twee stromingen de band zich heeft laten beïnvloeden. Elephanta (de wind die in India het eind van de moesson inluidt) heeft inderdaad de donkere en dromerige klanken en betoverende gitaarlijnen van de dreampop en valt hiernaast op door experimentele klanken en wendingen die zeker zijn geïnspireerd door de Krautrock uit de jaren 70.

Hiermee zijn we er echter nog niet, want het uit drie vrouwen en één man bestaande Bird On The Wire is een band met vele bijzondere eigenschappen. De dromerige klanken worden verder ingekleurd door bijzondere vrouwenstemmen, die voor de afwisseling eens niet klinken als de stemmen die in de dreampop zo gebruikelijk zijn, en die Bird On The Wire voorzien van een opvallend eigen geluid.

Elephanta is bovendien een plaat vol dynamiek. Bird On The Wire maakt vaak ingetogen en bijna bedwelmende muziek, die ook zeker invloeden uit de psychedelica bevat, maar de muziek van de band kan ook ontsporen, waarna de sprookjesachtige sterrenhemel plaats maakt voor onheilspellend noodweer.

Het bijzondere gebruik van elektronica, de flirts met bijzondere ritmes, het heerlijk vervormde gitaarspel en de fraaie productie van de Belgische producer Koes Gisen (An Pierlé, The Bony King Of Nowhere, The Black Heart Rebellion) voorzien de muziek van de band van nog wat extra dimensies.

Zeker door de invloeden uit de dreampop zal Bird On The Wire worden vergeleken en moeten concurreren met de 1001 andere bands die dit genre hebben omarmd, maar wat mij betreft is de Amsterdamse band deze andere bands mijlenver voor.

Elephanta is een plaat die makkelijk verleidt met bedwelmende klanken en betoverende vocalen en gitaarlijnen, maar het is ook een plaat waarop van alles gebeurt en waarop steeds weer fascinerende uitstapjes buiten de gebaande paden worden gemaakt. Als je de muziek van de band met iets wilt vergelijken, komt Warpaint nog het dichtste bij, maar ook deze vergelijking houdt maar even stand.

Bird On The Wire heeft al met al een prachtige plaat van grote klasse gemaakt. Absoluut een van de hoogtepunten van het prille muziekjaar 2016. Erwin Zijleman

Niet de makkelijkste muziek, hier en daar wat 'overdone' waarbij stem en klanken vervliegen in echo, dan weer iets onverwachts dat je doet blijven luisteren.

De hoes doet het album volkomen recht. Zoals de waterverf in het aquarel aan alle kanten doorloopt, met de paar zwaar aangezette vlekken als contragewicht, zo vervloeit de muziek op Elephanta in echo en atmosferische stukken, met live waarschijnlijk oorverdovende herrie als tegengewicht.

Elephanta is een prachtig album dat het orgel van Ray Manzarek (The Doors), new wave, The Velvet Underground, de vroege U2 met de stemmigheid van Leonard Cohen laat samenvloeien. En heel veel van daarna, maar dat kan allemaal hierop teruggeleid worden. Dat doet Bird On The Wire op een wijze die het tegelijkertijd een eigen gezicht geeft. En dat is knap te noemen.

Ik sluit niet uit dat de 3,5 nog kan groeien naar meer. De plaat zit nu al in mijn achterhoofd voor het eindejaarslijstje. Als de band de lichte eenvormigheid die over de hele plaat uiteindelijk wel toeslaat er uit weet te krijgen, staat zij aan het begin een mooie carrière.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik ontdekte de band bij een optreden waar ook al Space Siren speelde... hun debuut was toen net uit, gekocht en erg interessant bevonden. Maar dan dit album, nog weer een toefje beter. Dreampop met een extraatje, de gitaren worden goed gebruikt om soms net even een wat hardere noot te spelen dan je verwacht en de drums, die ritmes, heerlijk. Live al geweldig en op plaat maken ze het helemaal waar.
Na dat eerst optreden heb ik ze nog 2x gezien waarbij de laatste keer bij de presentatie van dit album. Altijd een beleving.