KING - We Are King (2016)

De drie dames van KING zag ik al enige jaren geleden met een showcase in Amsterdam. Wat toen vooral opviel is hoe mooi hun stemmen bij elkaar passen.
Na die showcase is het dus wel even wachten geweest op hun eerste album. Hopelijk komen ze dan ook weer terug naar ons land, want live is het toch wel erg fijn om naar te luisteren. Of dat op plaat net zo is, laat ik je bij deze weten.

Laten we beginnen met albumopener The Right. Een nummer dat de stijl van KING kenmerkt. Het is een dromerig nummer en dat dromerige zullen we nog vaak terug gaan horen. Als extra twist geeft dit nummer nog een 90’s R&B throwback mee.
Dat het dromerige dus terugkomt bewijzen ze meteen met The Greatest en als het überhaupt mogelijk is Red Eye nog een stapje meer dromerig. De mooie zanglijnen en samenzang vallen positief op.
Dan kan het niet nog een tandje dromeriger toch? Waarom niet?! zullen ze gedacht hebben bij Supernatural. Erg mooi hoe die beat er in valt bij dit nummer, geeft het een extra aanstekelijkheid. Een erg goed nummer en misschien wel het beste van dit album. Love Song is namelijk niets meer dan dromerig, net als het ietwat verstilde In the Meantime.
Carry On pakt het productioneel wat grootser aan. Een modernere sound, maar ook met diezelfde sfeer. Een sfeer die we nu al een aantal keer benoemd en genoemd hebben. De 90’s feeling komt daarna weer terug in Mister Chameleon. Geen karma, maar wel mister. De 90’s zijn een duidelijke inspiratiebron.
Héél erg dromerig wordt het dan weer op Hey en Oh Please, maar die heeft dan weer een aardige break. The Story is wel al bekend van eerder en was een soort van hun eerste single, enkele jaren geleden al. Om het album dan af te sluiten met Native Land. Past perfect bij de dromerige rest van het album.

De stemmen van KING vallen zo goed samen, dat het echt genieten is. Aan de andere kant tapt het album veelal uit het zelfde vaatje, waardoor het wat eentonig over kan komen. Een prima plaat, goede sfeersetting, maar ook een beetje extra afwisseling had geen kwaad gekund.

(bron: Opus de Soul)

Volgens Bandcamp zou dit het beste album van 2016 zijn. Ik heb me er verder niet in verdiept hoe die lijst tot stand gekomen is, maar ik vind het wat veel eer.

Het is best een lekker softpopalbum met een lichte r&b-sfeer en de stemmen van de drie dames passen goed bij elkaar, maar zoals Reijersen al schreef: het is allemaal wel wat veel van hetzelfde.

De eerste twee nummers zijn voorbeelden van hoe ik moderne R&B graag hoor. Knappe producties ook!
Maar daarna wordt het me allemaal veel te melig. Ik heb er het geduld niet voor.