Akira Yamaoka - Silent Hill 3 (2003)

Silent Hill 3: wederom een hele mooie soundtrack voor een hele mooie game. In tegenstelling tot de voorgaande plaat gaat Yamaoka hier wat vaker de kant van de Triphop op, vooral op de eerste helft van het album. Het heeft iets weg van de melancholie van Portishead, wat ik uitstekend bij Silent Hill vind passen.
Voor het eerst ook maakt Yamaoka gebruik van vocalen in enkele nummers, iets waar ik persoonlijk zeer over te spreken ben, aangezien ze veel bijdragen aan de sfeer van de nummers. Luister maar naar het melancholische I Want Love of het beklemmende Hometown en je hoort wat ik bedoel.

Toch prefereer ik de soundtrack van deel 2 boven deze. Naar mijn mening staan daar gewoon net wat memorabelere nummers op. Ook vond ik SH 2 een betere game dan SH 3, en de spelervaring van een game zal toch altijd bijdragen aan de luisterervaring van zijn soundtrack.

Dat doet echter geen afbreuk aan de kwaliteit van deze geweldige plaat. 4,5 sterren heeft hij dik verdient.

Sickness unto Foolish Death

Wederom heel mooi, maar net iets minder goed dan het geniale vorige deel. dus 4*

Eerste indruk matig, vooral door die vrouw die de hele tijd die zinloze teksten tussen de (goede) nummers doorslingert. Muziek is grotendeels toch wel kwaliteit. De studiomix van I Want Love is helemaal geweldig

Absoluut een heel mooi nummer ja Het was sowieso een goed idee om vocalen in enkele nummers te gebruiken, voegt echt wat toe. Aan het gepraat tussen de nummers door stoor ik me niet echt; het zijn teksten uit de game en ik vind het eigenlijk wel wat hebben.

Moet je de game voor gespeeld hebben dan lijkt me. Ik stoor me er bepaald wél aan...

Maternal Heart, A Stray Child, Please Love Me... Once More zijn stuk voor stuk geweldig. Voor wie de game gespeeld heeft, mist er bij jullie ook iets aan het nummer Prayer dat wel in de game zit. Ik heb het over die door merg en been gaande valse uithaal die het nog eens 10x meer creepy maakt.