Fallujah - Dreamless (2016)

Er worden verbazingwekkend weinig woorden gerept op MuMe over deze band. In de VS is er daarentegen nogal een behoorlijke hype rondom Fallujah.

Toch knap, supergedateerde muziek maken en als ''proggy toekomstdeathmetal'' gezien worden door de pers. Fallujah brengt in 2014 met The Flesh Prevails een album uit met erg sterk materiaal, maar de productie was ronduit afgrijselijk en daardoor kon ik er echt niet naar luisteren. Op Dreamless is de productie beter, maar het songmateriaal is gruwelijk saai en cheesy. Cynic is de grootste inspiratie van deze band, en daar waar die band organisch deathmetal, prog en jazz combineert, klinkt Fallujah kunstmatig glanzend met een veel te schone drumsound, gitaarklanken die wel uit een foute gamesoundtrack lijken te komen en een zanger die alleen een midgrunt gebruikt en dynamiek compleet aan de kant legt. De manier waarop het album in elkaar gezet is verbaast me ook. De tweede helft staat vol met ambientinterludes die gruwelijk lang duren en compleet niet sfeervol zijn. Ik snap echt compleet niet hoe iedereen (vooral in de VS, inderdaad) deze plaat de hemel in prijst.

Snoeiharde kritiek, maar ik moet zeggen dat ik - omwille van die hele hype en al die lovende kritieken - ook veel meer van de band had verwacht. Hun vorige album, The Flesh Prevails, had ik al eens een draaibeurt gegeven en ik bleef een beetje met een lauw gevoel zitten. Desondanks was ik zeker benieuwd naar hoe de band verder zou groeien. Helaas, de nummers die ik tot nu toe van dit album heb gehoord, kunnen me ook niet helemaal bekoren. Het is niet compleet erbarmelijk, maar het mist toch gevoel en ja, ook een zekere rauwheid. Daarbij verwachtte ik ook naar iets compleet uniek te luisteren, maar eigenlijk valt die "uniekheid" ook nog best wel mee: harde stukken die eerder aan deathcore dan aan DM doen denken, wat Deftones-achtige shoegaze stukjes (maar dan nog niet eens half zo memorabel) hier...wat Cynic-achtige jazz-metal (zonder het gevoel en - alweer - die tik "rauwheid" van Cynic dan) daar...allemaal met een flinke schep kaas eroverheen (vooral die vrouwelijke zang die ze er zo hier en dan proberen tussen te persen ). Toegegeven, de combinatie van deze elementen is misschien nog niet voorgekomen binnen de metal en normaal gezien ben ik een groot liefhebber van metalbands die verschillende elementen en genres in hun sound versmelten - zie: Opeth, Tool, Enslaved, Acid Bath, Celtic Frost/Triptykon, Gojira, Akercocke, Amorphis, Agalloch, Strapping Young Lad, The Dillinger Escape Plan, Between the Buried and Me, Cobalt, Rwake, Mudvayne (in hun beginperiode), Katatonia, Edge of Sanity...en zo kan ik nog even doorgaan - maar al deze zojuist door mij vernoemde bands bezitten mijn inziens iets wat Fallujah niet bezit; een soort van "natuurlijke flair" en een flink stel "cojones" bijvoorbeeld.

De band zelf vind de eigen muziek naar het schijnt wel het einde van de wereld. Ze zijn de "technische en atmosferische death metal volledig ontgroeid" en vinden dat ze op een volledig eigen plateau staan. Niets mis met een beetje arrogantie als band, maar dan moet je wel verdomd goed uit de hoek komen. Don Cappuccino is zeker niet alleen in zijn mening, want ook ik voel de muziek van de band tot nog toe niet; en ik denk dat ik in deze rant zo'n 20 andere bands vernoemd heb waar ik (samen met talloze anderen die ik niet vernoemd heb) beter verder mijn tijd aan kan besteden.

Voor mij is dit album niets anders dan geweldig. Staat op non-stop repeat.

Dat maakt mij dan toch weer benieuwd.

Heb dit een paar nummers geprobeerd en kan in me beide richtingen wel een beetje vinden.
Misschien nog es een kans geven in de toekomst, voor nu zet ik Blade of Horus nog lekker een keer op.