Lucinda Williams - Happy Woman Blues (1980)

voet tussen deur van platenmaatschappij. au! van haarzelf mogen we deze vergeten. doe ik.

Wel een pak beter dan de valse start van het debuut (dat overigens volgens het cd-boekje wel erg snel werd opgenomen, namelijk in één middagsessie), maar inderdaad een weinig memorabel album. De liedjes (alle van de hand van Williams) zijn al best aardig, maar nog niet goed genoeg om volledig te kunnen overtuigen. Het album klinkt als moderne folk, met hier en daar country-accenten, en in een paar nummers klinkt ook nog de blues door. Het begint naar mijn smaak goed met de eerste drie nummers (vooral de opener Lafayette mag ik graag horen). Ondanks het aantrekkelijke instrumentarium (ik ben dol op het geluid van de fiddle, die ook hier de boel opfleurt) zakt de boel voor mij geleidelijk een beetje in, wat waarschijnlijk veroorzaakt wordt door William's stem die ik te massief en hard vind opgenomen. Of ligt dat aan de mastering van de cd's van Smithsonian Folkways? Bij de eerste cd had ik namelijk dezelfde ervaring. Of misschien wel aan mijn gevoelige oren, die dan niet bestand zouden zijn tegen de stem van mevrouw Williams? Toch alles bij elkaar geen onaardig album - ik rond af tot 3,5*.

waar haar debuutalbum alleen uit (blues) covers bestond, staan op dit tweede album allemaal eigen songs van de destijds 27-jarige Lucinda Williams. een voorbode van en proeve van haar enorme songwriter's kwaliteiten die op haar latere albums tot volledige bloei zou komen.

een mix van blues, country en folk die na al die jaren nog steeds uitstekend bevalt, waarop aanstekelijke nummers als "Lafayette" en "Lousiana Man" met cajun invloeden en fraai fiddle spel, schatplichtig aan haar Louisiana roots, de prijsnummers zijn (althans voor mij).

een gevarieerd album met verder een aantal fraaie ballads als "King of Hearts" en "Sharp Cutting Wings" en lekker in het gehoor liggende mid-tempo songs als "I Lost It", "Maria", het uitbundige bluesy "Happy Woman Blues" en de alt.country sound van "Rolling Along" en "One Night Stand".

de remaster op Smithsonian Folkways (1990) klinkt als een klok met alle ruimte voor haar expressieve, krachtige stem.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams & Mickey White
Recorded at Sugar Hill Studios, Houston, Texas

Lucinda Williams: lead vocals & acoustic guitars
Mickey White: acoustic rhythm & lead guitars, harmony vocals
Rex Bell: electric bass & harmony vocals
Andre Matthews: electric rhythm, lead & slide guitars
Ira Wilkes: drums
Mickey Moodey: pedal steel guitar
Malcolm Smith: fiddle & viola