Jimmy LaFave - Buffalo Return to the Plains (1995)

De man die anno 2007 al 11 albums op zijn naam heeft staan (hier slechts 4) is waarschijnlijk niet zo bekend bij het grote publiek (veronderstel ik) en dat is jammer. Zijn countryrock (met op dit album de wat meer de nadruk op bluesrock) en ballads zijn zeer genietbaar. Bovendien heeft hij een zekere reputatie als het gaat om Dylan covers. Iemand omschreef zijn stem eens als onschuldig en licht melancholiek, daar kan ik mij prima in vinden.
Op dit album staat behoorlijk rockende muziek en een enkele ballad. De rock heeft in de verte wel iets weg van Mellencamp.
Het is allemaal niet wereldschokkend maar wel de moeite waard om naar te luisteren.

Schreef Indana alweer meer dan 5 jaar geleden. De laatste zin van Indana is helemaal raak. Dit album is gemaakt in 1995. De echte roots zoals we tegenwoordig gewend zijn was nog niet voor velen weggelegd. Iemand als Steve Earle had dit al eind jaren 80 onder de knie. Lafave lijkt een brug te slaan tussen 2 tijdperken, Lafave pendelt heen en weer tussen rock, bluesrock, jaren 80 rockballads, countryrock en her en der wat rootsachtige varianten. Ik wil niet chauvinistisch zijn, maar met de spetterende rocker Amsterdam krijgt dit album zijn zo benodigde schop onder de kont. Hierna gaat het niveau steeds verder omhoog. I'm thinking of you, het titelnummer, Going Home. Prima hoor. Dan komen er weer wat up tempo nummers en blijkt hij met That I can't control over een prima bluesstem te beschikken. I walk along with you doet mij op de een of de andere manier denken aan Straight from the heart van Bryan Adams. Dat bedoel ik absoluut niet negatief. Rock & Roll Land is net even te aanstellerig. Wellicht even snel in elkaar geflanst om een brug te vormen naar het hoogtepunt van dit album:
Worn out american dream. Zoals de titel al aangeeft drukt hij hier zijn teleurstelling uit over het leven van alledag in de VS en de mensen die het allemaal mooier voorstellen dan het is. Prachtig meeslepend nummer. Tevens lijkt dit het begin van de Lafave die we de laatste jaren horen. Gewoon een prima singer songwriter. Dat is hier zeker nog niet. Of zoals Indana al zei:



Amen.

Voor mij niet door heen te komen. Mans stem bevalt mij niet en klinkt mij te amerikaans in de oren.

Dat zijn nu juist de ingrediënten die ik wel zo sterk vind in de muziek van Jimmy LaFave.Vooral de timbre in zijn stem vind ik fantastisch.

Herinner me nog dat dit album in 1995 het goed deed in de eindlijstjes van OOR, het is me dan ook altijd bijgebleven, maar ik heb de plaat nooit aangeschaft/beluisterd. Hoorde net "Going Home" op YouTube en dat beviel dusdanig goed dat ik daar snel verandering in ga brengen. En dat na 23 jaar!

14e in de eindlijst 1995.

Niet zo lang geleden deze zanger ontdekt maar zijn albums vallen goed mee en dit is een uitschieter in zijn oeuvre. Prachtige indringende zang en geweldige songs laverend tussen blues, country en rock. Ook prima open productie alsof het live gespeeld is. Beslist één van de beste albums van 1995, OOR had het hier bij het rechte eind.

Ik zie dat ik nog nooit iets bij dit fraaie album heb gepost. Terwijl ik met dit album in 1995 voor het eerst met de muziek van Jimmy LaFave kennis maakte.

Maar ik was gelijk verkocht en ben hem al die jaren gaan volgen. Niet voor niets staat hij in mijn top-10 van artiesten. Het merendeel van zijn albums blijf ik met grote regelmaat beluisteren.

Buffalo Return to the Plains biedt een mooie staalkaart van zijn kunnen in die beginjaren. Goede songs, laverend tussen blues, country en folk. En dit album bevat met Burden to Bear, Last Train, het titelnummer en Going Home een aantal LaFave-klassiekers, die vele jaren deel uitmaakten van zijn setlists tijdens concerten.

Over concerten gesproken: het is opvallend dat er nooit een live-album van Jimmy is uitgebracht. Heel apart, zeker omdat zijn concerten over het algemeen van een heel hoog niveau waren.

Wèl is daar de prachtige Trail-serie, die veel livenummers en demo's bevatten. Ze rammelen van alle kanten, maar hebben voor mij een grote charme.

luister graag naar het 1e Trail album, inderdaad een wat ongeregeld zooitje, met veel eigen songs en veel Dylan covers. ruim 2 uur muziek die niet snel verveelt en wat is "Going Home" toch een prachtige ballad. heb de man helaas nooit live mogen horen/zien. Jimmy Lafave zong ook het kippenvel nummer "Ain't No Cane on the Brazos" op het album "The Rose of Roscrae" van de onvolprezen Tom Russell.

Klopt: de versie van Jimmy is echt prachtig.

Maar als Maastrichtenaar wil ik ook graag wijzen op een bewerking van deze traditional door de Maastrichtse band The Walkers. Zij gaven het de titel There's No More Corn on the Brasos. Dit werd internationaal een erg grote hit, met eerste plaatsen op de hitlijsten van Brazilië en Spanje.

Heerlijk album , songs met kop en staart en prima productie . Goede band erachter en Jimmy had het zomaar verder kunnen schoppen dan hij gedaan heeft. Nu blijft hij “ groot “ bij de liefhebbers en daar ben ik er zeker 1 van. Mijn favorieten op dit album zijn Going Home , Word Out American Dream en zeker ook de titeltrack. 4 en halve ster voor deze wederom vergeten parel in mijn collectie.

het derde album van de Amerikaanse troubadour wijlen Jimmy Lafave. samen met de voorgangers "Austin Skyline" en "Highway Trance" vormt dit "Buffalo Return to the Plains" een ijzersterk trio. de man die niet naar colleges ging, zoals leeftijdsgenoten dat wel deden, geen "degrees" haalde, ooit vrachtwagenchauffeur was, alle schepen achter zich verbrandde en voor een onafhankelijke carrière in de muziek koos. de man was "a true original" die met zijn muziek de tradities van mensen als Bob Dylan, Bob Seger, Bruce Springsteen, Townes Van Zandt, etc. voortzette, zonder hem in deze categorie te willen rangschikken. iets wat de bescheiden, sympathieke Jimmy Lafave ook niet zou hebben gewild. de man ging in 2017 op 61-jarige leeftijd hemelen en het nieuws rond zijn overlijden raakte mij destijds, net als het overlijden van John Prine een aantal jaren later.

type ruwe bolster, blanke pit met het hart op de juiste plaats. iemand die zijn betrokkenheid toonde met allerlei misstanden in de Amerikaanse maatschappij en daarover verhaalt in het emotionele "Worn Out American Dream", maar ook een man met een romantische inborst, zoals op dit album te horen valt in schitterende folky roots ballads als "Going Home" (1 van zijn mooiste) een melancholische "tearjerker" met op het eind prachtige viool klanken, waar "I'm Thinking of You", "Never Be Mine", "That I Can't Control" en "I Walk Along With You" overigens niet of nauwelijks voor onder doen. hetgeen ook geldt voor zijn wonderschone versie van het Dylan nummer "Sweetheart Like You", dat hem op het lijf geschreven is.

verder 2 fraaie mid-tempo tracks, de titeltrack "Buffalo Return to the Plains" en "Foolish Pride" en een 4-tal stevige "rootsrock" nummers met R&B invloeden "Burden to Bear", "Last Train", "Amsterdam" en "Rock & Roll Land" en een akoestische reprise van de rocker "Last Train".

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Recording, Austin, Texas
All songs written by Jimmy Lafave
except "Amsterdam" co-written Kevin Welch
"Sweetheart Like You" written by Bob Dylan

de muzikanten op dit album:

Jimmy Lafave: guitar, vocals
Rick Poss: guitars, lap steel, mandolin, dobro
Stewart Cochran: organ, piano
Randy Glines: bass, acoustic bass, harmonica
Chris Massey: drums
Debra Peters: piano (4,5,8,10,11), accordian (13)
Gene Elders: violin