Rogue Wave - Delusions of Grand Fur (2016)

Toch maar een berichtje plaatsen voor het geval iemand hier nog eens op klikt. De zesde telg van Rogue Wave heeft nog minder aandacht dan het album er voor, en het was al nooit een heel grote band. Toch is het een van mijn persoonlijke favoriete bandjes. Al sinds ik een een onzekere tiener was luister ik de muziek van deze band. Ik bewonder hoe Zach Rogue altijd heeft vastgehouden aan zijn eigen, tegendraadse pop sound. De muziek van Rogue Wave valt lang niet altijd lekker op het eerste gehoor. Veel gerommel met geluidseffecten, electronica en moeilijke ritmes. Liedjes beginnen vaak catchy, om juist in het refrein iets 'raars' te doen. Als je er echter de tijd voor neemt, zul je vinden dat de meeste muziek goed in elkaar zit, met fijne teksten en muziek die diep persoonlijk aanvoelt en veel meer weet te raken dan de laatste albums van bands zoals The Shins en Death Cab, waar deze band nogal eens mee wordt vergeleken. Zo ook op Delusions of Grand Fur,

Op Nightingale Floors klonk een bepaalde berusting terug. Het ongeforceerde maakte het een zeer (her)luisterbaar album, wat ik nog steeds op zijn tijd luister. Eigenlijk wordt deze lijn op Delusions vrolijk voortgezet. Met name de eerste helft van de plaat is heerlijk. In The Morning en single California Bride zijn behoorlijk typische Rogue Wave nummers, poppy, beetje tegendraads en toch gevoelig. Falling en Curious Me zijn hele fijne rustige nummers. Falling heeft iets breekbaars en dromerigs. Daarna volgen een aantal nummers die wat meer met electronica experimenteren. Afsluiter Memento Mori is nog noemenswaardig met een fijn instrumentaal gedeelte.

Kortom, mocht je hier toevallig komen. Geef dit bandje een kans. Ze klinken na 15 jaar geïnspireerder dan veel leeftijdsgenoten.