Aesop Rock - The Impossible Kid (2016)

Covertje weer hoor.

Dit zag ik niet aankomen! Geweldig nieuws, Aesop Rock is al meer dan 15 jaar een fantastische rapper en ook zijn laatste soloproject vind ik erg sterk. Hier kijk ik dan ook naar uit. Het is weer geheel door hemzelf geproduceerd, zoveel is bekend. Ik ben heel benieuwd wat voor sound dit gaat krijgen. De eerste track, Rings, belooft al veel goeds en duidt op een voortzetting van het geluid van Skelethon.

Nice! Hier heb ik ontzettend veel zin in. Rings is dope.

Vette eerste single, lelijke cd-cover (ik mag dat zeggen, want ik ben een kunstsnob).

Meen je dat nou? Ik vind hem afschuwelijk.

Idem, alsof Aesop Rock deathcore gaat spelen.

Benieuwd naar deze, hoewel ik behalve Labor Days geen volledige Aesop-plaat ken. Moet daar dringend verandering in brengen.

Dat is 'ie ook. Net als alle andere covers van Aesop - behalve die van Labor Days.

Wacht, ik heb de ironie even gemist. Die van None Shall Pass vind ik heel acceptabel, maar die van Labor Days vind ik evenwel niet echt wat. In hoezen blinkt Aes in elk geval niet uit. Vreemd eigenlijk voor iemand die nochtans de kunstacademie heeft doorlopen.

De hoes van Labor Days is prachtig.

Alweer een halve maand uit, maar ik had het nog niet door: nieuwe video (voor Blood Sandwich)!

Zowaar direct goed te volgen: een persoonlijke track over zijn broers.

Blood Sandwhich klinkt goed! Volgens mij hoor ik een Apollo Brown sample..

Ook Lazy Eye heeft inmiddels een clip gekregen! Ze maken er wel werk van bij Rhymesayers.

Een wat toegankelijkere track waarop Aesop Rock nog maar even bewijst geweldig te kunnen flowen, over een beat die je hoofd lekker op en neer dwingt. En wat een lines! Echt heel tof! Ik voel deze toch meer dan het weliswaar tekstueel prachtige, maar als geheel wat moeizamere Blood Sandwich.

Ben benieuwd naar dit album, None Shall Pass en Labor Days waren classics. Skelethon vond ik weinig overtuigend, te rockerig en rommelig net als zijn overige oudere albums. Hoop hier weer op een klassiekertje in de lijn van LD en NSP.

Mijn eerste luisterbeurten zijn positief. Er staan (vooralsnog) geen echte uitschieters op, maar als geheel is wel sterk.

Een eerste reactie: dit is een prima album vol tekstuele schatten, waarvan ik de meeste nog moet gaan ontdekken, aangezien twee luisterbeurten nooit alles kunnen prijsgeven. Hij is opvallend persoonlijk op veel tracks.

Toch knaagt er iets. En dat is dat deze algehele sound, vooral wanneer de bliepjeselectronica uit de kast gehaald wordt, niet mijn favoriete Aesop Rock-sound is. Ook zijn hooks zijn weleens sterker geweest. Ik heb ook het gevoel dat we dit al gehoord hebben, en beter, op Skelethon. Ik ben wel weer eens toe aan een ander type beats. Misschien kan Blockhead er weer een keer bijgehaald worden? Het zou me echter niets verbazen als dit gevoel verandert en dat ik dit uiteindelijk minstens net zo goed als Skelethon ga vinden.

Voor het nu lijkt of ik een negatief oordeel over dit album heb of überhaupt teleurgesteld ben: dat is niet zo. Als geheel is dit een sterk album vol goede nummers en Aesop Rock blijft een van mijn favoriete rappers. Lazy Eye is op dit moment mijn favoriet ("In the end, gotta wonder if it's even worth the effort / No stairways into heaven, you can step into the Escher" ). Het enige echte minpunt dat ik kan vinden is het refrein van Kirby.

Albumstream op YouTube!

Hier nog een net gepubliceerd interview over het album.

De eerste singles zijn veelbelovend, ben benieuwd naar het geheel. Voor de liefhebbers er komt ook nog een nieuw album van Blueprint aan dat geheel door de beste man wordt geproduceerd.

Ik heb altijd moeite gehad met het specifieke stemgeluid van Aesop en had daardoor tot een jaar of 5 geleden nog nooit een volledig album van hem gedegen beluisterd. Skelethon wist me destijds echter te verrassen en heb ik enkele keren met plezier geluisterd maar ik heb daarna nooit meer de neiging gehad om het album nog vaak te draaien. Benieuwd of het deze keer wel lukt...

Na twee luisterbeurten, concludeer ik voorzichtig dat ik dit het beste hip hop album van het jaar tot nu toe vind.

Ik heb deze plaat gisteren voor een eerste keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik redelijk onder de indruk ben. Ik heb de voorgaande plaat Skelethon eens beluisterd, maar daar vond ik eigenlijk niet heel veel aan. Ik ga pas stemmen wanneer ik het meerdere keren heb beluisterd, maar dit is in ieder geval een mooi begin.

Minder uitschieters dan Skelethon, maar wel een stukje constanter. Het geheel flowt heerlijk. Zodoende kom ik toch weer op 4* uit. Tekstueel is dit verder echt fenomenaal, uiteraard.

Ben geneigd naar een 3,5 of 4. Ik vind het tekstueel soms wat te straightforward voor Aesop Rock. De vaak bijna te cryptische toon maakt hier ruimte voor veel behapbaardere teksten, die al dan niet een diepere laag hebben (die track Blood Sandwich, wat gebeurt er nou eigenlijk behalve de losse verhaaltjes die me niet erg interesseren? Heb ik er gewoon nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd?). Verder klinkt het heel erg als een voortzetting van de richting die hij met Skelethon opgegaan is qua productie en flow.

Ik ben de laatste tijd meer gedoken in de oudere dingen van Aesop Rock en die maken me toch warmer dan dit.

Er zijn bonustracks opgedoken. Naast een Blockhead-remix van Dorks die het origineel bepaald niet verbetert is er dit nummer, met Homeboy Sandman en Open Mike Eagle. Echt een vette track! Kan makkelijk mee met het beste van dit album zelfs. Heerlijke beat met een lekker donker, ongemakkelijk sfeertje, hij past perfect bij alle drie de rappers.

Vet album dit, ben sowieso wel een liefhebber van Aesop Rock.
Staan wat donkere beats op en de raps zijn overall nice.
Heb nog niet echt favorieten wellicht Rings, die knalt er altijd wel lekker in.
Voor nu 4*, kan zeker stijgen.

Vind het naar Aesop-normen nogal tegenvallen. Heel degelijk, vaak ook gewoon goed, maar het vlamt niet echt.

Mijzelf kennende heb ik al eens aangekondigd dat er een esay van me zou verschijnen over deze indrukwekkende plaat, en dat essay is er inmiddels. Lees het hier. Uitgangspunt is Aesop Rocks traumaverwerking op The Impossible Kid - van het overlijden van Camu Tao tot zijn antisociale trekken - en hoe die trauma's invloed hebben op zijn tekstuele stijl. Peace out.

Ik ben alweer enige tijd (in gezonde mate) geobserdeerd door deze plaat, dus tijd om 'm hier weer eens onder de aandacht te brengen. Deze toffe liveversie met Yo La Tengo lijkt me zeker deelwaardig: Aesop Rock - Dorks on The Late Show with Stephen Colbert - YouTube

Deze plaat tijdens de quarantaine ontdekt. Op YouTube staat ze volledig met een remake van The Shining met poppetjes als begeleidend filmpje . Zulke dingen vind ik geniaal Van begin tot einde gekeken en erg genoten van deze The Impossible Kid. Erg sterke rapper die Aesop Rock en de muziek klinkt niet als standaard HipHop.

En bij deze de link (van Rhymesayers zelf dus die zal wel niet weggehaald worden ook)
Aesop Rock - The Impossible Kid (Full Album Stream) - YouTube

Enorm gegroeid de laatste maanden in mijn oren.

Mystery Fish, Rings, Lotta Years en Dorks zorgen voor een ijzersterk begin en met Blood Sandwich, Shrunk, Kirby (heerlijke track imo) wordt dat niveau aangehouden.

Aesop zelf zit hier in bloedvorm en flowt zich op zijn eigenwijze manier doorheen de heel sterke beats. De man is wat mij betreft top 5 GOAT materiaal. Heb nog maar een paar teksten (ook van Labor Days) echt dieper opgezocht en tekstueel is dit van een absurd hoog niveau met al die dubbele lagen en verwijzingen.

Soms ook gewoon erg leuk getuige Kirby en het Ministry verhaal in Blood Sandwich

None Shall Pas staat hier ook in het rek maar maakt op dit moment iets minder indruk. Niet erg, kan betekenen dat er ook nog veel groeipotentieel inzit

Van 4*--->4,5* voor deze The Impossible Kid.

Hele vette shit!! Een van de betere albums in het hip hop genre

Je hebt het album wel geluisterd hoop ik?

Ik weet geen donder van hiphop, maar dit vind ik echt heel tof. Rings is één van de indrukwekkendste hiphopnummers die ik ken, sowieso qua tekst.

En de hoes is inderdaad verschrikkelijk. Lijkt wel Ayreon Rock.

Deze is indertijd helemaal langs me heen gegaan. Sterke plaat hoor. Had eerlijk gezegd niet verwacht dat Aesop zo lang nog met goed materiaal zou blijven komen. Toch blijft hij voor mij altijd steken bij 'heel goed' en wordt t nooit fantastisch. De teksten zitten ongetwijfeld fantastisch in elkaar maar die dragen niet zo sterk bij aan het luisterplezier. Denk dat het de producties zijn die niet onderscheidend genoeg zijn om echt heel hoge ogen te gooien. Lijkt me tof als hij een keer met El-P maakt ofzo. Enfin, niettemin blij met deze "ontdekking" .