Joe Hisaishi - Tonari no Totoro (1988)

Stroll (Opening Theme)

s Ochtends opzetten en je dag kan niet meer stuk

Zal hier toch ook echt aan moeten doen geloven! De verhalen zijn er wel weer naar... Al jaren, en nog steeds niet in huis gehaald. Natuurlijk weer het nieuw Japans Philharmonisch orkest in combinatie met zijn traditionele, exotische klanken. En weer een memorabel thema waar ik wel al bekend mee ben.

arukou arukou watashi wa genki
aruku no daisuki don-don ikou

. Heb je de film al gezien neo ?

Constateer van niet...

Toch wel schandalig eigenlijk

't Is wel zo dat ik verder geen erg grote fan ben van het Hisaishi werk dat voor Ghibli geleverd wordt. Iets te identiteitsloos naar mijn gevoel. Vind zijn Kitano scores tig keer mooier.

Sen to Chihiro No Kamikakushi enkel gezien. Zelfs een boel Kitano's nog niet. Maar er blijft zoveel wat ik graag eens wil horen/zien.

Hier precies hetzelfde! Vind zijn Ghibli scores absoluut niet slecht, maar ze missen gewoon een beetje eigen smoelwerk. De Kitano scores hoor ik dan iets liever.

Toch nog even benadrukken dat dit uitgezonderd het intro tunetje is. Over smoelwerk gesproken

Vooruit dan.

Eens dat Hisaishi scores voor Kitano films het beste zijn. Dolls is een juweel van jewelste. Maar Miyazaki laat hij zich vaak ook van zijn fantasievolle geniale manier horen.

Niet persee de beste, maar kon niet anders als als een blok van voor de grote mate van charme van deze Hisaishi score. Vrolijkheid in het kwadraat in vergelijking met andere Hisaishi's, met een dosis liefheid waar zijn andere werk niet aan kan tippen. Maar juist hierdoor wat beperkt in de emotie, waar andere op andere ook rijker klinken en complexer zijn.

het centrale deuntje is echt onweerstaanbaar en tovert onmiddelijk een glimlach tevoorschjin. voor de rest inderdaad iets minder bijzonder, aangezien mijn persoonlijke voorkeur toch wat meer in het melancholische spectrum zit.

Op het eerste gehoor een eenvoudige, rechttoe rechtaan score, door het centrale deuntje dat zich op veel plekken aandient. Maar tussen die nadrukkelijk aanwezige hoofdmelodie schuilt toch een zeer rijk palet aan blazers, strijkers, ambient klanken, exotische instrumenten en de stem van Azumi Inoue. Identiteitsloos? Beperkt in emotie? Te weinig complexiteit? Ik vind van niet. De score kent geen verrassende wendingen of scherpe kantjes, maar er is genoeg afwisseling tussen introvert en extravert, en zeker de tracks halverwege het album (vanaf track 8 ) bieden veel moois. Zo voelt de tiende track, 'Totoro' - zo'n exotisch ambient stukje - als de 'onderbuik' van de score, compleet weg van welke oppervlakkigheid dan ook. De rijkdom van het begin van "The Huge Tree" (tot de inzet van het bekende deuntje dat de sfeer dan toch een beetje verpest), het speelse 'Catbus', Azumi op 'Mom' en 'A Lost Child' zijn ook enkele hoogtepunten. De twee Stroll-tracks aan het begin- en einde vormen een leuk voorafje / toetje die het geheel nog wat dynamischer maken. Deze score is alweer dertig jaar oud, je hoort het af en toe aan sommige synthesizerklanken, maar over het algemeen heeft het de tand des tijd goed doorstaan. Het staat thuis regelmatig op, een glimlach toverend op het gezicht van ouder en kind.

Toch met een halfje verhoogd. Echt een zeer lieve soundtrack!

Heerlijke soundtrack bij een heerlijke film, maar bij het herkenningsmelodietje moet ik toch de hele tijd aan Summer Holiday van Cliff Richard denken.

Ik moet bij het lezen van de Parmenides van Plato ook altijd denken aan hoe Heintje zong over zijn moeder....