Mssr Renard
Na het redelijk kalme Swift, gaat Bill Laurance hier weer helemaal los. De stijl zit ook meer in de electronic/electrofunk/fusion hoek dan de neoklassieke/ambient/impressionisme hoek van de vorige plaat. Laurance blijft wel de meest magische piano-solo's tevoorschijn toveren. Subliem! De vergelijking met bijvoorbeeld Herbie Hancock's Headhunters is al snel gemaakt.
Door de inzet van contrabas door Michael League en de shuffles van Sput is er ook genoeg aan jazz-invloeden te ontdekken, maar het blijft een meer feestelijke dansplaat dan een hardcore jazzplaat.
Bezetting: Bill Laurance: toetsen, percussie, Robert "Sput" Searight: drums, percussie, toetsen, Michael League: bas, Weedie Braimah: percussie