Ralph de Jongh - Ill (2014)

Ralph de Jongh was in de jaren voor Ill ( niet 3, maar "ziek") niet te stuiten als opkomend artiest. Naast zijn baan als loodgieter veroverde hij na zijn werk de landelijke podia. Langzamerhand werd de combinatie van een gewone baan en een carriere als muzikant toch wel een zware. Op een gegeven moment liep het allemaal niet meer zo soepel en hij voelde zich moe, kreeg onverklaarbare pijntjes. Hij dacht aan een verwaarloosd griepje en dacht als hij 2 weekjes goed uit zou rusten dat het dan weer helemaal OK was. Het duurde al met al een half jaar voor De Jongh weer uit bed kwam. Langzaamaan weer wat pielend op zijn gitaar en stukje bij beetje kwam De Jongh er weer boven op. Hij had ondertussen genoeg materiaal om zijn donkerste periode op plaat te zetten. En passant liep zijn huwelijk trouwens ook nog even stuk in die donkere periode. Nou dan is er maar een remedie en dat is uiteraard de blues. Ralph speelde alle instrumenten zelf in. Wist dat dit helemaal door hem alleen gedaan moest worden om het zo persoonlijk mogelijk te houden. Dat heeft een werkelijk prachtig intiem album opgeleverd. Compleet ontdaan van elke opsmuk. Beter kan je zo'n zwarte bladzijde niet omzetten in pure kunst.

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt....zal dit album eens verschillende malen voorbij laten komen...

Na vele luisterbeurten is dit album dat al briljant was vanaf het begin uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums. Ik geniet elke keer steeds een beetje meer. Ook de paar live optredens die ik heb gezien zullen er zeker aan hebben bijgedragen. Ik ben bepaald niet gul met het uitdelen van 5 sterren, maar vandaag krijgen D van Daniel Lohues en deze Ill van De Jongh de maximale score. 2 hardwerkende vaklui met het hart op de juiste plaats. Beide uit het historisch goede jaar 2014. Ik heb nu 3 albums uit dat jaar op 5 sterren staan. Dat gebeurt niet vaak bij mij.

Wat Hendrik68 hierboven zegt, het is een album vol pijn. De inlay (één velletje) is wars van opsmuk en in eigen woorden zegt Ralphuz dan ook dat dit album er een is van een ziek iemand.

De sobere hoes past perfect bij de muziek, die wordt gedragen door woord en -vaak één- instrument. Geen woord of noot teveel.

Een lange recensie is dan ook niet gepast.

Ik kan niets met dit album. Teveel van hetzelfde en slappe hap.