Pantha du Prince - The Triad (2016)

Eindelijk een nieuwe van Pantha du Prince!

The Winter Hymn klinkt alvast erg mooi. Ook een lange versie van Dream Yourself Awake is te beluisteren, klinkt lekker percussief.

Deze gaat zeker in de preorder!

Tien jaar geleden ging ik helemaal voor de bijl voor deze sound. In de tussentijd is er weinig veranderd zo te horen in huize Pantha. Ik mis dynamiek en spanning en hoor veel te veel voorspelbaar, zowel qua geluid als opbouw.

Inderdaad nogal weinig evolutie te merken hier. Alle tracks hadden net zo goed op één van zijn vorige albums kunnen staan

Geen wereldschokkende veranderingen, laat staan een wereldschokkende plaat. Toch zijn Chasing Vapour Trails en Dream Yourself Awake wel om te smullen.

Deze en de vorige zijn best wel inwisselbaar. Gewoon lekkere muziek met belletjes!

Dit jaar wordt dit album op Todays Art Festival live gespeeld. Heb ze één keer eerder gezien en toen viel het nogal tegen, dus ik ben benieuwd!

De live-uitvoering van dit album op Dour was werkelijk magisch. Ik heb van dit album alleen nog The Winter Hymn gehoord en die vond ik niet meer dan best okee, maar na dat optreden zie ik me wel genoodzaakt deze plaat in zijn geheel te beluisteren.

Dat belooft veel goeds dus!
Album kan me op plaat iets minder bekoren dan bijv. This Bliss of Black Noise. Ben benieuwd wat je er van vindt, panjoe!

Ik ben niet echt bekend met het werk van Pantha du Prince, op een enkele losse track na, maar ik ben er na het beluisteren van The Triad wel benieuwd naar. Hoewel dit album geen duidelijke positieve uitschieters heeft (You What? Euphoria! en Frau im Mond, Sterne Laufen springen er vooralsnog het meeste bovenuit), en het grootste deel van de tijd vooral rustig voortkabbelt, vind ik het een mooi afgerond geheel. Ik heb wel het idee dat het werk van Pantha erg berust op een vaste formule, want de tracks die ik al kende hadden dezelfde serene kwaliteit, mede doordat de gelaagde beats steevast worden aangevuld met klingelende belletjes. Voor de duur van een liveset vond ik dat juist wel effectief - zeker dankzij het contrast met de knallende beats die op een festival als Dour overheersen.

Weer eens beluisterd en snap nu wel waarom het album niet zo goed blijft 'plakken': de link met Pantha du Prince & The Bell Laboratory - Elements of Light (2013) bijv ligt wel erg dichtbij.

Desalniettemin heeft dit soort geluid wel zijn verdienste: zet het af tegen de minimalistische (stoempen, stampen), strakke geluiden van de Berlijnse school en je krijgt spontaan zin om een bloemetje in je haar te steken, de fluwelen boks weer uit de kast te halen en je teenslippers aan te schieten.

Vind dit soort geluid wat organischer, verwijst ook - in mijn beleving - naar een wat socialere context ("everybody happy, enjoying himself?"). Vocaal vind ik het niet altijd even fijn.

Zal zo weer eens wat van Dominik Eulberg draaien, alhoewel net zo organisch, hecht dat toch beter; dit is toch té veel voor de martini minded.

Check ook de nieuwe Christian Loffler!

Vanochtend nog eens gedraaid, van vinyl (2lp), en dit maal viel ie gewoon goed: muziek om een goede stemming van te krijgen, de draad op te pakken en met frisse zin te starten. Niet te veel up tempo (want dan moet je direct te veel energie opbrengen) maar precies genoeg om de startblokken te verlaten en een goed begin neer te zetten. Van te snelle muziek (D&B) ga je al snel op kopjes, pennenbakjes etc lopen drummen/tikken en doe je uiteindelijk weinig Da's meer iets voor een gedachteproces als een tweede/parallel draadje

Ik ik had em ook al een tijdje niet meer gehoord, maar gisteren de hele LP weer eens gedraaid. En met terugwerkende kracht toch wel een erg goeie plaat. Ik ben een beetje teleurgesteld door zijn laatste. En ik had deze ook minder goed in herinnering. Maar was weer aangenaam verrast!