BABYMETAL - Metal Resistance (2016)
mijn stem
33 stemmen
Japan
Metal / Pop
Label: earMUSIC
-
Road of Resistance (5:18)
-
KARATE (4:23)
-
Awadama Fever (4:13)
-
YAVA! (3:48)
-
Amore (4:39)
-
Meta Taro (4:06)
-
From Dusk Till Dawn (3:47)
-
GJ! (2:56)
-
Sis. Anger (3:45)
-
No Rain, No Rainbow (4:50)
-
Tales of the Destinies (5:35)
-
THE ONE [English Version] (6:29)
0
geplaatst: 3 april 2016, 21:31 uur
Aan mij de eer 
Babymetal doet me versteld staan met Metal Resistance. De band achter het schattige trio mixt opnieuw een breed scala van genres, maar de muziek klinkt steviger en volwassen. De speelse J-pop van het debuutalbum is er vrijwel helemaal vanaf.
De band begint met een semi-cover van Dragonforce's Through the fire and Flames. Karate is een slimme stadionrocker: de Kings and Queens van 30 Seconds to Mars, maar dan met meer ballen (en joelen op het eind). Met Awadama Fever krijgen we drum & bass in combinatie met een aanstekelijk poppy refrein. Een van mijn favorieten van het album. Daarna weer een topper. In Yava! horen we ska in de coupletten en de pre-chorus, echt fan-tas-tisch. Nooit gedacht dat dit samen zou gaan met scheurende gitaren en de psytrance elementen.
Het middenstuk vind ik vooral vanwege de vlakke melodieën wat minder sterk, met uitzondering van From Dusk Till Dawn. Het schipperslied Meta Taro vind ik een misser. Draait dat lied in de wachtruimtes van De Vliegende Hollander in de Efteling, maar laat het s'il vous plaît weg van dit album.
De band speelt met het oeuvre van Dream Theater. De laatste drie songs laten dat duidelijk horen. No Rain, No Rainbow heeft dezelfde sound en compositie als die van de gemiddelde Dream Theater ballad. Dit nummer is bovendien een fijn rustpunt. Tales of the Destinies en The One zijn de ultieme samenvatting van Dream Theater - Images and Words (1992). Ik meen zelfs stukken te horen die letterlijk overeenkomen met Take the Time. De Engelse uitspraak in The One is voor een Japanse zangeres zeker niet slecht. De afsluiting is een mooie ode aan de kunstenaars van DT.
Babymetal is de gimmick voorbij
Vier dik verdiende sterren
Babymetal doet me versteld staan met Metal Resistance. De band achter het schattige trio mixt opnieuw een breed scala van genres, maar de muziek klinkt steviger en volwassen. De speelse J-pop van het debuutalbum is er vrijwel helemaal vanaf.
De band begint met een semi-cover van Dragonforce's Through the fire and Flames. Karate is een slimme stadionrocker: de Kings and Queens van 30 Seconds to Mars, maar dan met meer ballen (en joelen op het eind). Met Awadama Fever krijgen we drum & bass in combinatie met een aanstekelijk poppy refrein. Een van mijn favorieten van het album. Daarna weer een topper. In Yava! horen we ska in de coupletten en de pre-chorus, echt fan-tas-tisch. Nooit gedacht dat dit samen zou gaan met scheurende gitaren en de psytrance elementen.
Het middenstuk vind ik vooral vanwege de vlakke melodieën wat minder sterk, met uitzondering van From Dusk Till Dawn. Het schipperslied Meta Taro vind ik een misser. Draait dat lied in de wachtruimtes van De Vliegende Hollander in de Efteling, maar laat het s'il vous plaît weg van dit album.
De band speelt met het oeuvre van Dream Theater. De laatste drie songs laten dat duidelijk horen. No Rain, No Rainbow heeft dezelfde sound en compositie als die van de gemiddelde Dream Theater ballad. Dit nummer is bovendien een fijn rustpunt. Tales of the Destinies en The One zijn de ultieme samenvatting van Dream Theater - Images and Words (1992). Ik meen zelfs stukken te horen die letterlijk overeenkomen met Take the Time. De Engelse uitspraak in The One is voor een Japanse zangeres zeker niet slecht. De afsluiting is een mooie ode aan de kunstenaars van DT.
Babymetal is de gimmick voorbij
Vier dik verdiende sterren
0
geplaatst: 11 april 2016, 20:56 uur
Die break in KARATE moet wel de beste zijn sinds die in Out Of The Woods van Taylor Swift. Classic materiaal! Verder hoor ik duidelijke Charlie Brown productie invloeden in deze. Song van het jaar!
Rest van het album bevalt me ook goed. Wat minder bruut dan de voorganger en de Within Temptation achtige geluiden hadden van mij ook niet echt gehoeven. Verder is het weer heerlijke gekkigheid en ga ik per luisterbeurt meer van deze plaat houden. Ideaal voor 's ochtends in de trein en na het werk meteen weer! Hup BABYMETAL!
Rest van het album bevalt me ook goed. Wat minder bruut dan de voorganger en de Within Temptation achtige geluiden hadden van mij ook niet echt gehoeven. Verder is het weer heerlijke gekkigheid en ga ik per luisterbeurt meer van deze plaat houden. Ideaal voor 's ochtends in de trein en na het werk meteen weer! Hup BABYMETAL!
0
geplaatst: 25 mei 2016, 12:43 uur
Zo'n 2 maanden geleden Babymetal pas 'ontdekt'. Ik had er wel eens eerder van gehoord, maar het leek me nooit iets voor mij. Wat is Road of Resistance een ongelooflijk mooi nummer, ik kreeg er de eerste keer gewoon kippevel van, echt genieten! Om eerlijk te zijn heb ik nog niet eens alle nummers van het album geluisterd. Meestal zet ik alleen Resistance op repeat.
0
geplaatst: 6 november 2016, 18:58 uur
Het eerste album was spontaan, kinderlijk, en schattig, en juist daarom zo goed. Dit tweede album voelt als een volgende stap in de ontwikkeling. Het gevolg is wat meer een serieuzere plaat vol met metalcore-riffs. Op het afgrijselijke 'Meta Taro' na staat er niet echt een misser op, maar ik mis ook die knallende, catchy songs die het debuut wel had, al is 'Karate' wel een echte oorwurm.
0
geplaatst: 4 november 2017, 13:44 uur
Eigenlijk is het best vermakelijk. Je hoort ook veel invloeden van andere bands terugkomen. Dragonforce, 30 Seconds to Mars en Dream Theater. Het zit allemaal prima in elkaar nu maar is zien hoe lang het houdbaar is.
En KARATE is eigenlijk wel een verdomd lekker nummer.
En KARATE is eigenlijk wel een verdomd lekker nummer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.