Aesop Rock - Bazooka Tooth (2003)

Ik snap de negativiteit om dit album niet helemaal. Misschien komt het omdat dit zijn ontoegankelijkste album is? Wel apart dat zijn toegankelijkste nummer wel op dit abum te vinden is, namelijk Cook It Up. Ook hoor je aan het einde van nummers regelmatig shout outs die op vorige albums niet terug te vinden zijn.

De beats zijn voor het grootste deel geproduceerd door Aesop zelf die het IMHO goed doet. Die beats zijn wel vrij apart noemen. Ik zou niet weten wie er nummers in de trant van No Jumper Cables zou maken. De rest van het album komt volgens mij van Blockhead, en al die beats staan als een huis. Babies With Guns en 11:35 zijn erg vette nummers.

De teksten zijn zo mogelijk nog abstracter en vergeven van metaforen dan op Labor Days of Float en ik snap er nog niet veel van maar dat is juist mooi, dan valt er weer een hoop te ontdekken. Voor nu een 4*.

Toch een 4,5 met nog steeds groeimogelijkheden. Bij Labor Days duurde het ook even dus ik verwacht dat ik hier ook nog eens een 5 voor ga geven.

Album is gevarieerder dan Float en komt erg in de buurt bij Labor Days. Het wemelt weer van erg goede nummers. Nu ik het weer luister vallen me de gastoptredens op. Vooral El-P op We're Famous doet het erg goed. FUCK YOU, hip hop just started rapt hij en daar heeft hij helemaal gelijk in. Ook de track met Mr. Lif is geweldig. Aesop en Lif wisselen elkaar sterk af en de track is zowaar (op het laatste stukje na) te begrijpen!

Aesop kan gewoon alles maar voelt zich het meeste thuis met abstracte teksten, ik moet zeggen dat ik 80% van het album niet begrijp maar dat maakt allemaal niets uit, het klinkt gewoon erg goed.

Om af te sluiten even een stukje uit The Greatest Pac-Man Victory in History waar de klankrijm echt ontzettend vet is:

The moments were subtle but unstolen and guess who owns them
No friendly, non-threatening corporate lacky mucks in the totem
Lucy was in the sky with diamonds
Five dollars to hold them
The summer beneath these Pac-Man's with acid behind his molars
Little white tab hollering, little white flag waggling
Inorganic pat on back, trim the panic flat on backer
Back to back like Mad Hatter magic
Rabid mastif collaborative
Splatter bachelor fabric fatter with Cabbage Patch lit

Zo dat was het weer voor deze keer ik meld me wel weer als ik voor de 5 ga.

Ps: @ Monsta Kody: luister het album nog eens en zeg dan eens wat je ervan vindt, kan je 3 niet echt begrijpen namelijk.

Ik vind de beats gewoon te druk en niet zo goed bij aesop rock passen. Ik hoor liever de wat meer laidback beats van Blockhead erbij.

Was eerst ff wennen, maar na langer luisteren ben ik m steeds meer gaan waarderen. Nu vind ik t een van de betere hip-hop albums van de laatste tijd.

Toen ik net into hip hop raakte, was hij een van de eerste rappers waar ik naar luisterde. Moest toen wel eventjes wennen aan zijn stem [daarom kan ik ook begrijpen waarom verscheidene mensen zijn stem niks vinden], maar het is nu toch wel een van mijn favoriete rappers.

Verlaagd naar 2,5*. Ik kan vaak mijn aandacht echt niet bij het album houden, de beats bevatten te weinig melodie.

Favo track; 11:35

Vind dit album heel moeilijk te plaatsen. De beats, de vele dingen die op de achtergrond, de metaforen, referenties naar andere dingen, alles maakt het een album dat je regelmatig opzet. Het intrigeert, verveeld niet. Afzonderlijk zijn de nummers dan ook heel goed te doen, met 11:35 en Limelighters als mijn hoogtepunten..

..maar ik houd het geen album uit. Dat heb ik wel meer met Aesop, maar dan zijn er de laid-back beats om de boel in toom te houden. Nu vereist het zoveel aandacht om het niet monotoon te laten klinken, dat het vermoeiend wordt.

Een voorlopige 3, toch wel. Met groeimogelijkheden. .

Voor iemand zoals ik, dus iemand die in feite niet zo heel vaak naar rap luistert is dit album net iets te 'moeilijk'.

Dit album zal ik vooral afspelen om tracks zoals N.Y. Electric , Babies with Guns, 11:35 en We're Famous nog eens te horen. De andere tracks zijn op zich niet slecht maar ze 'plakken' niet echt.

Moet wel weer even wennen.... De beats zijn druk maar wel lekker. 3.5 voor nu

Haha, Ik had het eerst helemaal niet door, bij de 2de verse van The Greatest Pac-Man Victory in History, een track over Aes' (vroegere) LSD gebruik, is de eerste letter van elk woord telkens in de volgorde L, S, D.

Little soldiers developed like serpents despite life sentence ducking lemmings.
Some don't like sobriety's dirty lenses, some do.
Let sleeping dogs lie still don't look so damn lackluster.
Suck defeat. Lump sum damage? Load, sample, delete.
Late Show, Dave Letterman, shitty diner lip slide, dutch.
Low self-discipline leaders see dead lung self-destruct.
Life sucks dickhead.
Lost summers display laminates showcasing divinity live, system definitive.
Liturgy soaked, depict lowly spectacular delight.
Why, what kind of LSD you like?

Lijkt me echt iets wat je pas opvalt als je de tekst erbij pakt. Altijd leuk als je dat soort dingen je ineens doorhebt.

Aesop Rock is geniale teksten schrijven van zijn stem moet je houden om het te waarderen. Ik kan het in ieder geval waarderen.

Aesop komt hier toch wel erg sterk. De producties zijn dan misschien niet perfect, maar ik vind ze toch aardig en Ace past er goed op. Ik weet me hier zeker mee te vermaken. Het enige echte nadeel van dit album vind ik de lange speelduur. De producties zijn namelijk tamelijk druk, en kunnen na een langere tijd wat irritant worden.

3,0*

Dit zijn toch die dingen die een rapper briljant maakt! Het is gewoon een hoogstandje waar over echt over nagedacht is!

Vrij vaag album. Ging hiernaar luisteren vanwege het album van Blockhead. Ik kende hem al van enkele nummers en features, maar een album was er nooit van gekomen. Het is echter lastig voor mij om te oordelen hierover. Aan de ene kant is het goed, erg goed zelfs, maar aan de andere kant is het album erg onrustig en chaotisch. Ik hou het voorlopig op een voorzichtige 3,5*.

Hier staan maar drie beats van Blockhead op. Je kan dan beter Labor Days checken.

2 maar toch? Babies with Guns en 11:35? Maar ik luisterde dit album niet om Blockhead. Ik zag dat hij produceerde voor Aesop en daarom dacht ik: waarom ook niet? En toevallig heb ik Labor Days net binnen. Aangezien Boordappel dit het minst toegankelijke album noemt, probeer ik eerst even anderen.

En Cook It Up. Zelf vind ik Labor Days een stuk zwaarder op de maag liggen door de deprimerende beats, maar het is alleszins een beter instapper dan dit, want dit is eigenlijk het minst typisch Aesop Rock achtige Aesop Rock album.

Die man is toch echt zo geniaal als je zijn dingen van wat dichterbij bekijkt... Damn...

Nu ik dit zo gelezen heb, MOET ik dit album wel gaan checken, ben een erge fan van Labor Days en None Shall Pass, dus ik denk dat deze me ook wel kan bekoren.

Ik vond dit toen ik hem nog veel luisterde het slechtste album van Aesop, maar nu ik hem weer eens heb gepindakaasd en geluisterd kan ik het gelijk waarderen. Grappig dat mijn smaak blijkbaar zo is veranderd.

Wat heeft We're Famous toch een heerlijcke beat .

Hij moest even groeien, maar dit is gewoon weer een heerlijk album van Aesop Rock. Nummer voor nummer gewoon lekker. Maar wat komt El-P met een achterlijk goede verse op We're Famous zeg

Dit blijft een vaag album. Gestoord, maar qua sfeer minder donker dat Labor Days. Soms is het bijna speels. Aesop Rock buigt zijn flow gemakkelijk om van een hoge snelheid naar gesproken tekst zonder dat dit het tempo uit de muziek haalt. Ondanks dat Aesop hier soms klinkt als een psychiatrisch patient kan ik zijn opgewektheid hier zeker wel waarderen.

Hoewel Aesop Rock een aparte rapper is die nooit alledaagse muziek maakt, klinken al zijn albums opvallend bedachtzaam. Ze hebben een duidelijk uniforme sound en vaak zelfs een overkoepelend concept of terugkerende thema’s. Zijn debuut kun je een uitzondering noemen, maar dat komt vooral door een gebrek aan ervaring en technische middelen - hij wordt ondersteund door vrij conventionele undergroundbeats die enkel wat kaal en wisselvallig zijn.

En dan is er Bazooka Tooth. Dat is naar mijn mening Aesop Rocks enige echt experimentele album. Voor een belangrijk deel ligt dat aan de beats, waarvan het gros door Aesop zelf is gemaakt. Het klinkt alsof hij zich liet gaan met een nieuwe stijl, die leunt op electronica en maffe samples, en het resultaat uitbracht zonder die stijl uit te laten kristalliseren.

Maar ook met zijn stemgebruik en flow probeert hij meer uit dan voorheen. En hoewel hij altijd al met onverwachte metaforen en invalshoeken kwam, lijkt hij met zijn onderwerpen ook vreemdere terreinen te betreden: Marsmannetjes die de aarde aanvallen, een hilarisch beschreven (en hopeloos falende) versierpoging, de algehele waanzin van ‘Frijoles’…

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele interludes, labelgenoten die tussendoor om onduidelijke reden shout outs geven, ongein als het gezongen stukje in ‘Cook it Up’ en de hierboven al genoemde LSD-verse. Noem de resulterende muziek gerust chaotisch. Het is ongepolijst op het rommelige af en vliegt alle kanten op. En het werkt. Op ‘No Jumper Cables’ na, dat wordt ontsierd door een soort irritant telefoongeluidje, is het wat mij betreft track voor track raak. Neem ‘11:35’, waarop Aesop Rock en Mr. Lif elkaar meesterlijk afwisselen met beschrijvingen van duistere gebeurtenissen op hetzelfde tijdstip. Of ‘The Greatest Pac-Man Victory in History’, met teksten over drugstrips waar the Beatles nog van zouden opkijken:

“Good Morning Vietnam.
Whose couch is this? Whose house is this?
Who are you down with bitch?
I'm sorry, dog, I dreamt the foulest shit
There was this rabbit foot talisman, drowning out of my armspan
What's fouler, was the other farmhand's growing gills, and shark fangs
What's fouler, was my torso stripped to ribbons, in the marshlands
But I'm up now”

En natuurlijk ‘We’re Famous’, misschien wel het enige nummer ooit waarop Aesop Rock er gewoon uitgerapt wordt door een ander: El-P, die messcherp de opkomst en kracht van de onafhankelijke rapscene neerzet en genadeloos uithaalt naar enkele rappers die zich ertegen keerden. Een van de beste verses ooit, als je het mij vraagt.

Zo is er meer te genieten. Beats die tegelijkertijd uit de bocht gevlogen en groovy klinken, zoals die van ‘N.Y. Electric’ en ‘Limelighters’. De ronduit epische productie in het tweede deel van ‘Mars Attacks’. En natuurlijk de immer heerlijke teksten van Aesop Rock, die zo tjokvol verwijzingen en fantasievolle beelden zitten dat je er jaren mee vooruit kunt en dan nog niet alles hebt opgepikt. Bazooka Tooth is een rommelig, maar bovenal bijzonder vermakelijk avontuur.

Dit is wel echt een behoorlijk vet album; qua esthetiek en flow in elk geval een stap voorwaarts ten opzichte van Float en Labor Days. Ik moest er even inkomen, want Aes gaat op het eerste oor productioneel wel erg hard los op de rare, haperende shit; nogal Fantastic Damage, maar dan net anders. Maar al snel hoor je wel de jazzinvloeden van - het mij soms wat te gladde - Labor Days. De flauwe humor kan ik sowieso wel erg waarderen, die kont-tegen-de-krib-vibe ook wel. Het blijft trouwens een toffe move van Aes dat hij de homofobe opmerkingen van pre-woke El-P censureert; 'Delorean' van Fantastic Damage bijvoorbeeld is en blijft een banger, maar El strooide daarop al te gretig met met het f-woord dat ik begon te vermoeden dat hij zelf behoorlijk diep in de kast zat. Maar nu dwaal ik af: dit lijkt me achteraf een belangrijke stap in Aes' ontwikkeling en een mooie opstap naar None Shall Pass, waarop de waanzin veel gestroomlijnder is, wat hem gelijk zijn eerste meesterwerkje opleverde.

Misschien toch ook wel mijn favoriete AR album! Wat een meesterlijk muzikaal hoogstandje.