Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Person A (2016)

Het nieuwe album van Edward Sharpe overviel me nogal al. Aanvankelijk hoorde ik er bijna niets in. Dit veranderde naar een paar luister beurten, die er kwamen omdat ik de band het voordeel van de twijfel gunde op basis van hun eerdere werk. Ik vond Person A vlak en miste de stem van zangeres Jade Castrinos.

Daarna begon de zon alsnog te schijnen. In de nummers ontvouwden zich meerdere lagen die zich per volgende luisterbeurt blootlegden. Langzaam verschoof ik van teleurgesteld, naar geïnteresseerd, naar geïntrigeerd. Volledige overtuiging ontbreekt nog op dit moment.

Edward Sharpe and the Magnetic Zeros kunnen niet langer onder het "hey ho" banier geschaard worden. Daarvoor zijn de invloeden die op Person A zijn toegelaten te breed. Van 50s crooner zang gaat het naar negro spirituals en Jesus Christ Superstar. Het komt allemaal voorbij, waarbij de band niet bang is om het zanger Alex Elbert het soms vrijwel in zijn eentje uit te laten zoeken. Kortom er valt veel te ontdekken op Person A. Maar, Jade blijf ik missen. Minpuntje.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Eerste luisterbeurt achter de rug; behoorlijk ander geluid dan eerdere albums. Op Wake Up the Sun lijkt het wel Benjamin Clementine.

I like it.

Zoals hij zelf zingt in het oh zo fijne Free Stuff:

Hey, hey,
Everybody stealing my Ha!
Everybody taking my Hey!
Everybody stealing my Ho!
Ho, ho!

Nadat iedereen het gestolen heeft hoeven de hey-ho's inderdaad niet meer voor meneer Sharpe. Resultaat: een zeer puik album. Stuk experimenteler dan vorig werk, dat desondanks het catchy en vrolijke lentegevoel heeft weten te behouden.

Knap!

4*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Person A - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros is een band uit Los Angeles die in 2009 debuteerde en het enorme geluk (of juist de pech) had dat IKEA een song van dit debuut uitkoos voor een wereldwijde en jarenlange reclamecampagne.

Het heeft de band waarschijnlijk geen windeieren gelegd, al haakten de critici en serieuze muziekliefhebbers massaal af.

Home, want daar gaat het om, was inderdaad een nagenoeg perfect reclameliedje (en natuurlijk ook een perfect popliedje), maar de keerzijde was dat Edward Sharpe & The Magnetic Zeros alleen nog maar werden geassocieerd met IKEA en je bij iedere nieuwe plaat van de band onbewust weer de reclame kraker van weleer hoorde.

Mede daarom heb ik ook Person A, de onlangs verschenen vierde plaat van de band, snel terzijde gelegd, maar door toeval kwam de plaat toch weer onder mijn aandacht en nu viel het kwartje wel. En hoe.

Op Person A doet de band uit Los Angeles geen serieuze poging om een nieuwe Home te maken en durft het nadrukkelijk buiten de lijntjes van het toegankelijke popliedje te kleuren. Person A bevat een beperkt aantal redelijk popsongs die je mee kunt zingen, maar veel meer songs op de plaat durven flink te experimenteren en zetten je constant op het verkeerde been.

In beide typen songs grijpen Edward Sharpe & The Magnetic Zeros nadrukkelijk terug op het verleden, waarbij de jaren 60 en 70 centraal staan. Vooral invloeden uit de folk en psychedelica spelen een belangrijke rol op de nieuwe plaat van de band, maar ook invloeden van The Beatles duiken meerdere keren op, terwijl de hoge zang ook wel wat funky of soulvol klinkt.

Het is knap hoe een band die toch vooral bekend is van een zeer toegankelijk popliedje zo durft te experimenteren. Het is nog knapper hoe de band die door velen als eendagsvlieg wordt gezien zo weet te overtuigen of zelfs weet te imponeren.

Bij eerste beluistering klinkt het af en toe nog wat fragmentarisch, maar hoe vaker je Person A hoort, hoe meer de verschillende songs op de plaat samenvloeien tot een eenheid. Iedereen die de band vanwege het lichtvoetige Home uit de weg is gegaan, weet niet wat hem of haar overkomt bij beluistering van de nieuwe plaat. Person A lijkt zo weggelopen uit een heel ver verleden, al ken ik geen plaat die lijkt op de nieuwe plaat van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros.

Natuurlijk wordt ook deze plaat weer aangeprezen als een nieuwe plaat van de band van het IKEA liedje, maar met Person A gaat IKEA geen enkel bouwpakket verkopen. Het oor strelen doet de band des te meer. Een even heerlijke als gewaagde plaat die echt alleen maar beter wordt. Erwin Zijleman

Album was eerste instantie langs mee heen gegaan, maar na de volgende luisterbeurten, wat een geweldig album , een pareltje van dit jaar van funk tot soul, ballads, alles komt er op voor en toch een prachtig geheel, veel onderweg en dan is het heerlijk om Edward Sharpe te luisteren en zeker nu op de zomeravonden, een aanrader !

Ik begin me echt te irriteren nu aan de stem van Alex. Nog meer dan op voorgaande albums. Had hij in de mooie dame altijd een goed contra geluid, nu valt dat weg en dat komt het geheel niet ten goede.
Muzikaal hebben ze een goede stap gezet weer de goede kant op. Het verzanden in geluid op momenten vergeef ik ze dan gewoon.

Waarom stoor ik me aan het zingen, de stem wordt te veel als een instrument gebruikt en juist is zijn stem daar door zijn hoogte niet voor geschikt en lijkt het continue dat hij op de toppen van zijn kunnen zit. Waar vrouwen dan gaan gillen gaat hij piepen en knijpen. Jammer.