Vienna Teng - Dreaming Through the Noise (2006)

Wow... wat is dit een schitterend album gevonden. Heb haar in de zomer van 2005 bij toeval live gezien toen ik op vakantie was in de VS en toen maaktje ze een ontuitwisbare indruk. Heb toen gelijk haar 2 albums gekocht en sindsdien was het dus wachten op nummer 3.

Schitterende ingetogen, donkerbruine liedjes die wel wat neigen naar zowel Tori Amos als Joni Mitchell (wat wil je, met Larry Klein op de producers-stoel) en vooruit, Norah Jones. Vienna's vocale benadering is op dit album ook heel bijzonder, ze gaat als het ware helemaal dicht op je huid zitten. Luister je het album via een hoofdtelefoon dan lijkt het als of ze vlak naast je zit en zachtjes in je oor zingt of fluistert.

De begeleiding is heel erg organisch met veel 'lichtbruine' strijkers (niet mier- maar meer bitterzoet), zacht slepend drumwerk en zo af en toe een bijzonder accent als een trompet- of pedalsteelsolo. Die laatste is te horen in City Hall dat zo opgepikt zou kunnen worden door de nieuwste countrypopsensatie uit Nashville omdat het zo mooi vertelt over een huwelijksvoltrekking, maar als je de tekst even wat beter leest dan blijkt het te gaan om de massale voltrekking van de homohuwelijken in San Franscisco een paar jaar geleden.

Ik kan me heel goed vinden in de vergelijkingen met Tori Amos en Joni Mitchell.
Joni vanwege heel af en toe het stemgeluid en soms ook wel de folkachtige composities en Tori vanwege de piano en ook de liedjes (Tori-light).
Deze artiest mist net dat kleine magische extraatje dat genoemde dames wel hebben (X-factor noemen ze dat zo fraai tegenwoordig) en haalt daardoor geen 5* zoals zij wel deden, maar dat het een juweeltje is staat vast en het is daarmee een album dat aERo met groot gemak kan draaien thuis en waar dan voor de verandering eens een keer daadwerkelijk van mee wordt genoten

Schitterende cd!!! 4* neigend naar 4,5*.

Inderdaad, net Tori Amos en/of Joni Mitchell. Alleen mist Vienna Teng dat eigene, dat excentrieke. Nu is het gewoon een mooie plaat met warme zang. Maar het overstijgt dat niet.

Nog een referentie: Aimee Mann

Ha, weer een leuke ontdekking hier op musicmeter...
Het sfeertje van Blue Caravan is toch wel heel erg lekker.
Dat is dan ook meteen mijn favoriete nummer...

Ik ontdekte laatst deze laatste plaat van de Taiwanees Amerikaanse singer/songwriter Vienna Teng. Het begon allemaal met Blue Caravan die na een aantal speelbeurten op de een of andere manier niet meer uit mijn hoofd ging. De zachte klanken en rustig piano werk is daarnaast ook prima 'voer' in deze hete zomerdagen. Kortom een plaatje die waarschijnlijk de hele zomer zal domineren. Toen dus maar even op zoek gegaan naar het hele album en zoals ik al zei wist die mij wel te boeien. Verrassend is het misschien niet, maar ik kan er erg van genieten. Ik kan me dan ook wel vinden in Martin; Vienna Teng lijkt inderdaad net 'dat beetje' te missen, dat eigen sfeertje wat ze gewoon nog een beetje verder moet ontwikkelen. Overigens vind ik Dreaming Through The Noise wel een divers plaatje. Zo krijgt het album een lichte vlaag van country mee in het nummer City Hall en zijn we getuige van een geweldig samenspel tussen Vienna Teng en een solerende accordeonist. De intensiteit blijft groot, en dat kan ik zeker wel waarderen bij Teng's muziek. Wel houd ik mijn stem voorlopig op misschien schamele 3,5*, maar het kan zeker nog gaan groeien. De zomer moet ten slotte nog beginnen! .

Je neemt me de woorden uit de mond Helemaal mee eens.

Wat een prachtig album is dit! Ik draai haar momenteel veel. Dreaming Through the Noise is mijn eerste kennismaking met Vienna Teng. Ze mist inderdaad wel iets excentrieks, wat anderen ook al zeggen.

Een paar favorieten van me:

I Don't Feel So Well en Pontchartrain (vooral het katholiek-achtige einde) zijn erg speciaal, de melodie gaat alle kanten op, ook buiten de toonsoort, experimenteel, daar hou ik van. I Don't Feel So Well zit veel in mijn hooofd.

Van Recessional kan ik soms wel huilen, zo ontroerend, puur.

Transcontinental 1:30 A.M. rustgevend sfeertje.

Love Turns 40: weer een juweeltje, prachtig tekst, jazzy sfeertje, mooie opbouw!

1BR/1BA: Speciaal nummertje, ook weer een geweldig opbouw, lekker swingend, leuke pianosolo, leuke instrumentkeuze.

Nothing Without You: Tell me it won't always be this hard...

Ik ben erg te spreken over Vienna, ga me zeker nog verdiepen in haar andere werk.

4,5*

Heel mooi album, fragiel en spookachtig met veel dissonante klanken. Vind eigenlijk alle nummers erg mooi met een paar echte uitschieters zoals "Blue Caravan" en "Pontchartrain".

In de auto hoorde ik vorig jaar ' Whatever You Want' op Radio 2 en ik was direct verkocht. Recessional is wat mij betreft de absolute uitschieter op dit album, met I Don't Feel So Well als goede tweede.

Fijn album, kringloop aanwinst...koesteren dan maar