Marissa Nadler - Strangers (2016)

Janie in Love klinkt best aardig ff checken dit

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet meer van haar had verwacht, maar hier komt ze toch met een compleet andere plaat dan alle voorgangers en wat voor een!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marissa Nadler - Strangers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Washington D.C. afkomstige maar inmiddels vanuit Boston opererende Marissa Nadler bouwt inmiddels een jaar of twaalf aan een even fraai als opvallend oeuvre.

Twee jaar geleden maakte de Amerikaanse singer-songwriter indruk met de fraaie breakup-plaat July, nu keert ze terug met het net iets luchtigere maar minstens even fraaie Strangers.

Marissa Nadler begon ooit als folkie, maar kiest tegenwoordig voor een wat bredere invalshoek. Strangers staat vol met prachtige songs en het zijn songs die wat toegankelijker klinken dan we van haar gewend zijn. Dat betekent gelukkig niet dat Marissa Nadler de strijd aan gaat met de popprinsessen van deze wereld, want ook Strangers is weer een eigenzinnige plaat van zeer hoge kwaliteit.

Strangers is voorzien van een sfeervol en atmosferisch aandoend geluid, dat meerdere kanten op kan schieten. De plaat werd net als July geproduceerd door Randall Dunn (Sunn O))), Earth, The Cave Singers) en dat is een uitstekende keuze. De mooie productie van de plaat biedt ruimte aan de folky kant van Marissa Nadler, maar geeft ook alle ruimte aan de bezwerende muziek die ze al sinds haar debuut maakt.

Door de licht zweverige instrumentatie begeven een aantal songs op de plaat zich op het terrein van Beach House, al is de instrumentatie van de muziek van Marissa Nadler subtieler en hoor ik haar stem liever. Stranger raakt echter net zo makkelijk aan de muziek van Mazzy Star of aan de intiemere songs van Lana Del Rey.

Strangers is een plaat die ik vooral met de koptelefoon erg mooi vind. Het breed uitwaaiende geluid vol strijkers, elektronica, pedaal steel en gitaren vervliegt vanuit de speakers vrij makkelijk, maar zorgt met de koptelefoon voor een fascinerende luistertrip. Het is een luistertrip die wat aan de donkere kant is, al klinkt de muziek van Marissa Nadler minder duister en beklemmend dan in het verleden.

Met July liet Marissa Nadler al horen dat ze mee kan met de betere singer-songwriters van het moment en ook Strangers is weer een plaat die makkelijk mee kan met die van de concurrentie. Dit is voor een deel de verdienste van de spannende en werkelijk wonderschone instrumentatie, maar de verleidingskracht van de vocalen van Marissa Nadler is minstens even groot. Een fraaie soundtrack voor lange en donkere avonden vol songs om steeds intenser te koesteren. Erwin Zijleman

Dit is wel heel erg Julia Holter, niet? Dat is een compliment.

Ik vrees dat Julia Holter dan meer Marissa Nadler is, aangezien zij al veel langer bezig is

Verrassing! Aansluitende release uitgebracht Bury Your Name

Live in Utrecht:
Marissa Nadler - All the Colours of the Dark @ Ekko

Marissa Nadler - Hungry Is the Ghost @ Ekko

Bij de platenboer zag ik dat deze plaat op vinyl was voor een redelijke prijs. Marissa Nadler wat uit het oog/oor verloren, dus toch maar meegenomen.
Intussen een aantal maal de plaat beluisterd en vanzelfsprekend herkenbaar door de stem van Marissa. Uit reacties op internet begreep ik dat de plaat wel wat lijkt op voorganger July (een echte break-up plaat) , maar ergens toch ook wel een nieuwe muzikale weg is voor Marissa.
De producer is dezelfde als bij July en zeker voor mij, die enkel de eerste platen van Marissa heb moet ik wel wat wennen aan de muzikale begeleiding. De folk gitaar van Marissa is wat op de achtergrond geraakt en daarvoor in de plaats een veel voller geluid, hoewel alles heel mooi past en het met bepaalde voorzichtigheid lijkt te worden gespeeld. Soms is een detail als de pedal steel of viool/cello betoverend. Marissa blijft dezelfde muziek maken, wat spookachtig door haar langzame manier van zingen.
De hoes is prachtig (zeker door de vinyl hoes), Marissa half achter een soort sluier. Hier zit misschien wel het verschil met de voorganger, die zeer persoonlijk was. Lijkt of ze wil zeggen dat ze zich niet meer zo bloot zal geven , niet alle zielenroerselen zo maar de ether in gooit. Nu zal ze nooit zo maar iets oppervlakkigs maken, Marissa Nadler blijft altijd melancholische muziek en teksten schrijven.
Ik vind het een mooi album. De recensies waren heel dubbel. Sommigen vonden het tegenvallen, Marissa Nadler onwaardig, anderen waardeerden juist de wat nieuwe koers.
Zaterdag 8 februari speelt ze op het Grauzone festival in Den Haag. Misschien dat ik er heen ga.