Jenny Berkel - Pale Moon Kid (2016)

Rein van den Berg bracht me onlangs Pale Moon Kid onder de aandacht. Nieuwsgierig was ik geworden door de eenvoudige, maar prachtige en opvallende hoes. Na de eerste beluistering was ik direct verkocht door haar zeer herkenbare stem, maar nog meer door haar voordracht. Ze beschikt over een zeer speciale intonatie en frasering.

Jenny is een Canadese singer-songwriter, woonachtig in Montreal. Berkel is haar oer-Hollandse klinkende achternaam en ze heeft daadwerkelijk Nederlandse roots, zowel van vaders als van moeders kant.

Als kind zong ze al en speelde ze piano. De kennismaking met de muziek van Leonard Cohen was belangrijk voor de richting, die ze zelf op wilde. Net als Cohen begon ze persoonlijke liedjes te schrijven, dus puttend uit eigen ervaringen.

Haar prachtige debuut Here on a Wire verscheen in 2012. Opvolger Pale Moon Kid verscheen reeds op 15 april in Canada en zoals zo vaak bij muziek uit dat land bleef de cd in eerste instantie, onterecht, onopgemerkt aan de andere kant van de oceaan.

Ze vroeg Daniel Romano als producer, niet zo’n opmerkelijke keuze, want ze speelt vaak mee met zijn band. De productie staat als een huis, alle arrangementen zijn bijzonder fraai en alle songs zijn van hetzelfde constante hoge niveau.

De stukken zijn avontuurlijker dan op de voorganger. Echte favorieten heb ik eigenlijk niet, of het zou Green Coat moeten zijn vanwege de mooie, ingetogen zang. Het album heeft duidelijk een eigen signatuur. Alleen in Blue Lit Air hoor ik een echo van The Velvet Underground ten tijde van hun debuutalbum en Wealth in the Country herinnert me aan de muziek van Oren Lavie.

Gelukkig komt Jenny ter ondersteuning van de Europese release naar Nederland voor concerten. Ze zal ondermeer te zien zijn op TakeRoot, waar ze als allerlaatste act is toegevoegd. Een zeer verstandige keuze als je het mij vraagt, ze zou weleens voor de grootste verrassing van het festival kunnen gaan zorgen.

Jenny Berkel live:
5-9 ROTTERDAM: Rotown, samen met Amanda Bergman
6-9 LEIDEN: Q-bus, samen met Matthew Vasquez
7-9 DEVENTER: Burgerweeshuis
9-9 BORGER: Vanslag, samen met Laura Gibson
10-9 GRONINGEN: TakeRoot Festival

Een halve ster voor deze prachtplaat,

Dit is inderdaad een prachtplaat. Lura

Misschien wel de grootste verrassing van dit jaar was Pale Moon Kid, het tweede album van de Canadese Jenny Berkel. Ik had nog nooit van haar gehoord toen ik haar naam afgelopen september zag staan als voorprogramma van Amanda Bergman in Rotown. Jammer genoeg heb ik haar optreden gemist, ik kwam Rotown pas binnen toen ze al klaar was met spelen (het optreden van Amanda Bergman was gelukkig zeer de moeite waard). Mijn interesse was toen wel gewekt en ik heb ter plekke Jenny's vorige album Here On A Wire van haar gekocht (Pale Moon Kid was toen nog niet uitgebracht in Nederland).

Here On A Wire bevalt me nog steeds erg goed, maar pas toen ik Pale Moon Kid luisterde werd ik echt omver geblazen. Allereerst is er die waanzinnige warme stem, één van de mooiste stemmen die ik dit jaar gehoord heb. Daarnaast zijn de liedjes prachtig gecomponeerd en gearrangeerd, zonder al te veel toeters en bellen. Het album is geproduceerd door Daniel Romano, die ook diverse instrumenten voor zijn rekening neemt, zoals bas, drums en synthesizers. Verder nemen alleen Jenny en haar zus Kay de honneurs waar; Jenny met haar schitterende stem, gitaar en piano en Kay met onder andere trompet, klarinet en piano. Het album klokt amper 35 minuten, maar in die tijd komen wel elf bloedmooie nummers voorbij in de beste folktraditie. Dit pareltje is zonder meer één van de beste singer-songwriterplaten van het jaar!