Ben Poole - Live at the Royal Albert Hall (2014)

Tamelijk tamme blues. Poole wil zichzelf graag heel stoer afbeelden, met spierballen en tattoeages, maar zo klinkt de muziek totaal niet. Het lijkt een beetje op middle of the road-poprock met zo nu en dan een gitaarsolo, die niet eens zo ontzettend goed zijn. Maar het ergste is de zangstem van Ben. Hij zingt echt tergend. Hij is absoluut geen zanger, en het verpest de toch al matige cd. Dit was echt een behoorlijk moeilijk album om volledig uit te zitten.

Ik heb Poole met zijn band, rond het verschijnen van dit album, gezien tijdens een optreden in een klein zaaltje (geen idee meer waar, ergens in Nederland).
Heb sterk het idee dat ik bij dat optreden tinnitus heb opgelopen........
Het was vooral heel erg hard!

Destijds het album, als een soort support voor de beginnend muzikant, na afloop van het optreden gekocht. Kan mij niet herinneren wanneer ik het voor het laatst heb beluisterd, maar het is lang geleden.
Album is destijds opgenomen voor The Paul Jones Show op BBC radio 2 tijdens Bluesfest.

Op hard volume spelen is niet hetzelfde als vet en stevig spel afleveren. Wanneer leren sommigen dat nou. Dat is ook één van de redenen dat ik nooit naar concerten ga. Ik vind door het enorme volume de muziek niet mooi meer. Maar dat verklaart ook waarom de zang zo beroerd is. Ben hoort zichzelf dan niet eens, en moet er boven uit schreeuwen. Tijdens het mixen hebben ze de gitaar en drums naar beneden bijgesteld, maar de zang konden ze niet meer redden.

Dit is met gemak een plaat die je kunt overslaan.