Gek genoeg denk ik doorlopend dat Phoria een band uit IJsland is. Heeft het dan echt zo'n 'noordelijke inslag'? Misschien. Toch komt de band uit het Verenigd Koninkrijk.
De EP's vond ik zeer de moeite waard, dus ik was erg benieuwd naar het hele album. Dat valt zeker niet tegen, maar de eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat mijn verwachtingen dermate hoog lagen, dat ik ergens ook een lichte teleurstelling ervaar.
Nee, het is prachtig en sfeervol. Maar de wat onopvallende zang, gemengd met de haast mistig aandoende muziek is een heel album lang net wat minder puntig dan op de EP's, en ik ben momenteel helemaal verliefd op het album van RY X, dat misschien wel totaal anders is, maar wel degelijk wat raakvlakken vertoont. Die concurrentiestrijd verliest Phoria dus. Verder is er op dit moment ook de nieuwe James Blake natuurlijk nog.
Dat is dan ook gelijk wel mijn enige minpuntje, want verder is het een zeer aangenaam debuut waar ik me de komende tijd eens flink in kan gaan onderdompelen. Het past goed bij deze tot nu toe nogal koele lente moet ik zeggen.
Een hoogtepuntje hoor ik in het nummer Loss.