Eagulls - Ullages (2016)

Vorige was prima, ben benieuwd

Wordt nu 17 Seconds?

Afgaande op de eerste twee vrijgegeven nummers lijken ze de post-punk een beetje links te laten liggen en meer richting de 80's sound van The Cure en The Smiths te gaan. Ik vind het in ieder geval al twee sterke nummers, vooral Lemontrees dat nu al bij de beste nummers van 2016 hoort voor mij.

Ja idd dit klinkt wel heel erg The cure, wel goed overigens. Hier ben ik toch wel benieuwd naar.

Die Lemontrees is echt wel The Cure. Je kan zo hard op een band lijken dat het een beetje irritant wordt, vind ik.

Ja, gewoon een goed album! Klinkt ook een stuk volwassener als hun debuut.
Vooralsnog Euphoria als favoriet!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eagulls - Ullages - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Leeds afkomstige band Eagulls debuteerde iets meer dan twee jaar geleden met een titelloze plaat, die zich stevig liet inspireren door de vroege punk en postpunk.

We zijn inmiddels twee jaar verder en ook Eagulls is opgeschoven met haar muziek. Waar het debuut van de band je mee terug nam naar 1977, zijn we inmiddels op zijn minst in 1980 beland.

Het is het jaar waarin The Cure Seventeen Seconds uitbracht en met The Cure hebben we direct de belangrijkste inspiratiebron voor het tweede album van Eagulls te pakken.

Eagulls heeft op Ullages de wat rauwere punk en postpunk verruild voor de postpunk en new wave zoals die in de jaren 80 werd gemaakt. De tweede plaat van de Britse band klinkt hierdoor een stuk minder energiek en boos dan zijn voorganger en strooit driftig met mooie melodieën.

Op Ullages domineren de donkere gitaarwolken en zingt zanger George Mitchell alsof hij het jonge broertje van Cure zanger Robert Smith is. Voor een ieder die het debuut van Eagulls twee jaar geleden heeft omarmd, is het waarschijnlijk even wennen of slikken, maar voor liefhebbers van wat minder rauwe postpunk en new wave is Ullages een prima plaat.

Ullages borduurt nadrukkelijk voort op de platen van The Cure. Ik hoor vooral veel van de platen die de band aan het begin van de jaren 80 maakte (naast Seventeen Seconds ook Faith en Pornography), maar ook Disintegration uit 1989 klinkt nadrukkelijk door.

Hier blijft het echter niet bij. De prachtige gitaarloopjes doen meer dan eens denken aan de loopjes die Johnny Marr op de platen van The Smiths slingerde, een aantal songs had zo op de eerste platen van Echo & The Bunnymen gekund en tenslotte klinken af en toe echo’s uit de beginjaren van Simple Minds door.

Ullages is hier en daar al bestempeld als een complete en/of goedkope Cure rip-off, maar dat vind ik veel te kort door de bocht. Ullages klinkt misschien wat minder urgent dan zijn bejubelde voorganger (die ik zelf overigens helemaal niet zo goed vond), maar bevat voor mij meer dan genoeg moois om de hele speelduur de aandacht vast te houden en meer dan eens te betoveren. Ik ben al met al helemaal niet ontevreden over de koerswijziging van Eagulls. Erwin Zijleman

Zeer leuk plaatje, kan zeer genieten van de muziek, maar de zanger is toch de achillespees van de groep. Volgens mijn bescheiden mening.

Wat is er gebeurd met deze band? Ik zet vandaag deze plaat op en de energie van het debuutalbum is compleet weg. Dat is niet erg als je voor wat meer diepgang zorgt, maar de nummers lijken wat mij betreft net wat te veel op elkaar waardoor het niet erg memorabel is. Slecht is het niet, maar ik word er niet warm of koud van.

Valt tegen. Na drie nummers heb je het wel gehad met de "ik-ben-zo-zielig"-toon van de zanger. Skipping is, ironisch genoeg, het eerste nummer dat je absoluut níet wilt overslaan. Ook Lemontrees scoort een dikke voldoende. Maar de energie die deze band op het eerste album tentoonspreidt is compleet weg en levert een saai album op.

Sterk album. Doet me denken aan het beste van de Manic Street Preachers. Zal hun vorige cd ook eens beluisteren.

Ik vind deze op het eerste gehoor beter klinken dan hun debuut hoewel die ook erg sterk is. Hier veel meer variatie. Ik luister nu naar de mp3 versie-slechte kwaliteit op YouTube. Kan me voorstellen dat het origineel veel mooier klinkt. Stem is inderdaad identiek aan die van Robert Smith maar dat stoort me niet. Komt op dit album beter tot zijn recht vind ik. Wel wat overeenkomsten met Pornography en dan zit je bij mij goed hè.

Ik las trouwens net op YouTube dat ze ermee gestopt zijn. Of het waar is heb ik nog niet bevestigd gezien op hun site. Laten we hopen van niet want dit is een interessante band die ik vandaag hier heb ontdekt.

Dit album nu een paar keer geluisterd. Ik vind het een goed album over het geheel genomen. De productie is ook hier weer perfect. Maar de zang kan op den duur een 'dingetje' worden. In tegenstelling tot een band als TRAITRS heb ik hier wel een beetje het gevoel dat de zanger iets te geforceerd zingt en het niet altijd zijn echte stemgeluid is. Sommige liedjes springen eruit. Voor mij zijn dat Euphoria, Skipping en Aisles. De jaren 80 komen heel vaak voorbij en de invloed van The Cure maar ook The Smiths is duidelijk hoorbaar. Dat is verder prima en helemaal niks mis mee, integendeel. Dit album bevat goede liedjes en ik ben benieuwd naar een vervolg als dat er nog komt?

Jean-Maurice klopt, ik vind ook dat de zanger geforceerd zingt. Zag ze live in perron 55 een paar jaar geleden en toen viel me dit ook al op.

Het is zeker geen slecht album alleen krijg ik de indruk dat de band nog zoekende is naar hun eigen geluid ook wat de zang betreft. Dat ze veel kunnen bewijst dit album wel. Er staan echt sterke songs op. Origineel hoeft het voor mij niet te zijn. Neem nou Whispering Sons allesbehalve origineel maar wel een eigen geluid dankzij de zang o.a. en het opzwepende gitaarwerk.

Dit is zo'n echte groeiplaat. Je hebt van die albums waarvan je bij een eerste luisterbeurt enkele liedjes goed vindt maar als je het dan vaker gaat draaien ga je alle liedjes steeds meer waarderen. Dat heb ik bij dit album. Had ik aanvankelijk nog wat moeite met de zang omdat die wel heel erg lijkt op Robert Smith heb ik dat nu na een aantal luisterbeurten extra veel minder. Ook het 'geforceerde' dat ik eerder benoemde herken ik nu minder. Ik denk dat de zanger (George Mitchell ) oprecht zo zingt. Dat de 'jankerige' zang sommigen kan irriteren begrijp ik maar als je het album de kans van het opnieuw beluisteren gunt heb ik ontdekt dat dit toch wel een erg sterk album is. Muzikaal is het bij vlagen overweldigend en zit het heel creatief en ingenieus in elkaar. Er wordt bewust afgeweken van de bekende postpunk lijntjes en uitgeweken naar originele new wave. Muzikaal komt dit nog het dichtst bij The Cure/The Smiths maar ook Echo & The Bunnymen. Voor een tweede album van een nog jonge band en jonge muzikanten vind ik dit een knappe prestatie. Laten we hopen dat er nog een vervolg komt en de band niet nu al het bijltje erbij heeft neergegooid, dat zou doodzonde zijn.