James Dean Bradfield - The Great Western (2006)

Voor wie het niet weet: James Dean Bradfield is de zanger van Manic street preachers. Als je dat niet weet heb je dat bij beluistering van dit album anders wel direct door, aangezien JD op zijn soloalbum vrij dicht bij het geluid van zijn band blijft. Het is hoguit wat akoestischer. Belangrijkste is echter dat dit album kwalitatief nauwelijks onder doet voor die van de Manic street preachers. 3,5*.

Hmm, vind het toch wel een stuk anders klinken dan de Manics-sound hoor. Eerste nummer had wel zo op Lifeblood kunnen staan. De rest is toch wat minder rock dan de Manics.
Ik ben iig erg positief over die eerste paar luisterbeurten. Staan een paar prachtige songs op. Neig nu naar 4*, maar zal 'm nog een paar keer meer moeten luisteren.

Als ik niet had geweten dat dit een solo-album van JDB was, had ik toch echt gezegd dat dit een Manic Street Preachers album zou zijn. Het is inderdaad wat minder rock, maar MSP was ten tijde van Lifeblood ook al behoorlijk poppy. Hoe dan ook, een erg fijn album.
3,5* om te beginnen.

Zag hem spelen op Haldern, verrassend goed! Was erg bang dat het weer een album ging worden met nummers van 5 minuten en titels die niet op de achterkant van het hoesje passen (if you tolerate....etc). Het sluit weer enigszins aan richting Everything must go, de laatste (enige?) echt memorabele manics-plaat

Wat dacht je van The Holy Bible? Die is toch wel 3 klassen beter dan Everything Must Go...

Nee joh, het is PRECIES andersom. The holy bible 1,5* en Everything must go 4,5*

Nietus!

Titan, de Holy Bible dient veel luisterbeurten nodig te hebben. Ik vond het eerst ook een net zo smerig en afstotelijk album als jij het vindt, maar heel vaak luisteren verandert de zaken echt. Iemand die dat album 1,5* waard vindt, heeft het gewoon te weinig geluisterd is mijn stelling.

Ik heb dit solo-album regelmatig gedraaid en 3,5* gegeven. Er staan een aantal sterke nummers op, zoals het openingsnummer waarvan de instrumentatie in het refreintje me gek genoeg erg veel aan The Sound doet denken. Ook Bad Boys and Painkillers is zeer aardig. Mijn favoriet is Still a Long Way to Go, in dit nummer komt het geluid het dichtst bij de steriele rocksound van Manics' laatste album Lifeblood. Maar over de hele lijn vind ik het niet zo sterk als een gemiddeld Manics-album. (Is het nou wel Sean Moore die hier drumt, of?)

3,8 om 4,7 hier.

Heus, ik heb het meerdere malen met dat album geprobeerd. Ik dacht maar dat het aan mij lag, omdat er toch best wel positieve geluiden over dat album waren te horen. Maar helaas, ik vond het niks, vind het niks en zal het nooit wat vinden.

Uitstekend album. Lijkt allemaal wel wat op elkaar, maar dat mag de pret niet drukken. Een aantal zeer goede tracks (An English Gentleman, Still a Long Way to Go), maar het kan wat gaan vervelen. Na een paar luisterbeurten wordt ie nog beter, maar ik weet niet of dit zonder gevaar voor drastische stemverlaging grijs te draaien is. Voorlopig 4* (en nog steeds op de luisterpaal).

En dan wil ik nog wel even een keer benadrukken dat Still a Long Way to Go eigenlijk wel een fan-tas-tisch nummer is.

Een vervelend verschijnsel doet zich voor als JDB zich losmaakt van de manic street preachers; de kwaliteit van de composities neemt zienderogen af. Zoals ik werkelijk lyrisch kan zijn over het werk van de MSP, zo een koude kermis is dit album. De kanttekening is dat dit verschil zich vooral uit in de teksten. Ze worden zo "makkelijk" en leeg als JDB op zijn eigen houtje de lyrics overneemt. Ik mis NICKY!!! James, come home! Earth calling James! Miet dat ik het allemaal zo zwart zie, er zijn ook lichtpuntjes. Maar wat meer schwung verdient het wel.

Wat kan een mens veranderen en hoe goed snap ik nu dat een album kan groeien binnen de perceptie. Ik heb het idee dat ik veel makkelijker naar het album luister nu, en het zowaar erg goed begin te vinden, ondanks het nog steeds ontbreken van tekstuele hoogstandjes mijn inziens. Ik blijf gewoon een echte manics én JDB-fan denk ik. Halve punt erbij, maar daarmee houdt het dan nu echt op. Still a long way to go en Émigré zijn mijn onweerstaanbare favorieten.

Waarschijnlijk 1 van de betere albums van 2006. Sinds ik deze voor de eerste keer luisterde zit hij al vast in mijn cd speler, net zoals het geval was met de laatste Manics cd. Dat je die kunt vergelijken met dit schijfje zegt volgens mij al genoeg.
Prachtige composities, en zoals altijd weer de heerlijke zang maken voor een fantastisch album.

Dikke 4,5*

Know your enemy is met afstand de beste, na Lifeblood dan natuurlijk.

Ik mag hopen dat dat een grapje was. Know Your Enemy en zeker Lifeblood zijn geen slechte platen, maar het mag toch niet in de schaduw staan van het eerdere werk (vind ik).

geweldige CD, Thats no way to tell a lie en run romeo run zijn de uitschieters

nee dat was geen grapje

Mooi, maar niet memorabel. james kan een stukje zingen, en een mooi stukje gitaarspelen en hij weet duidelijk ook hoe een mooie popsong in elkaar te steken... maar er zit weinig verrassing hierin, het blijft allemaal wat braafjes en voor een Manic Street Preacher is dat geen echt compliment.

De teksten vind ik zwak, de songtitels daarentegen heel wat beter (misschien een cursus bij Morrissey of Jarvis Cocker gevolgd, want ze lijken zo van daar gestolen te zijn).

Zeker aan te raden, maar je mist geen wereldplaat indien je deze niet kent/hebt.

Lijkt totaal niet op de Manics vind ik. Het drumgeluid van Sean en de solide bas van Nicky mis je wel. Al met al een zeer puik album. Mijn favoriete tracks zijn 'An English Gentleman' voor de overleden MAnics manager Philip Hall en 'Still A Long Way To Go'.

Best een goed album. Het klinkt allemaal een beetje braaf en dat is dan ook mijn grootste punt van kritiek. Maar met nummers als 'That's No Way To Tell A Lie' , 'An English Gentleman' , 'Still A Long Way To Go', 'Emigre' en 'Say Hello To The Pope' staan er toch hele goede composities op dit album. Helaas twee bijzonder matige nummers op het eind (The Wrong Beginning, Which Way To Kyffin) dus net geen 4 sterren. 3,5*

Danku random-god der ipod's en mp3-spelers
Danku om mij zo op een verlaten plekje in de vertrekhal van een vliegveld plots de hemelse tonen van 'still a long way to go' te schenken
Danku om deze prachtsong onder mijn aandacht te brengen
Danku om mij de kans te geven dit mooie stukje muziek te ontdekken/herontdekken

Om maar te zeggen dat ik per toeval still a long way to go te horen kreeg, en dan nog in een mooie setting, en het pakte me compleet in. Schitterend nummer !!!

Ik krijg nu steeds meer het idee dat veel albums van Manic Street Preachers eigenlijk min of meer solo projecten zijn van James Dean Bradfield. Hij speelt ook bijna alle instrumenten op dit album.

Dat is ook het geval bij de eerste drie albums. Richey heeft op de eerste drie albums maar 1 gitaarpartij ingespeelt omdat de band daar op aandrong en dat is op Gold Against The Soul. James speelde altijd al alle gitaar aprtijen in.

Prachtig album, met het geweldige To See A Friend In Tears, origineel van Jacques Brel.

Toch wel een lekkere plaat. Een soort Manics light. Herkenbaar natuurlijk door het stemgeluid en zijn gitaarwerk. Het verschilt allemaal niet zo gek veel met zijn band , het is wat minder in your face allemaal . Leuk voor erbij en met 1 topper :Still A Long Way To Go .3 en halve ster .

Er staan een aantal prima songs op en niet toevalligerwijs lijkt het plaatje redelijk veel op Lifeblood van The Manics uit 2004. Hoewel de eerste helft van de schijf zeker niet slecht is gaat mijn voorkeur uit naar het overige materiaal. Still a Long Way to Go is natuurlijk een prachtige song, de cover To See a Friend in Tears van Brel wordt mooi 'klein' gehouden en Which Way to Kyffin is wederom sfeervol en kan mij ook bekoren. Hoewel opener That's No Way to Tell a Lie ook een prima start van het plaatje is klinken de overige nummers mij wat te alledaags of vrijblijvend om een echte indruk achter te laten. Aangezien geen enkele song slecht is en ik mij met het gebodene redelijk vermaak vormt het een mooie aanvulling op het oeuvre van de Manic Street Preachers.