Rage - The Devil Strikes Again (2016)

Na de EP My Way die eerder dit jaar verscheen is dus ook het volledige album verschenen, waar het titelnummer van de EP ook op staat. Rage heeft schijnbaar een soort van cultstatus in de heavy metal wereld, maar zelf zie ik niet zo goed wat hier zo interessant aan is. Elke track moddert voort in een logge, zware heavy metal track met hier en daar een riffje wat wel aanstekelijk klinkt, en een refreintje dat inwisselbaar is. Is het echt slecht? Nee, dat zeker niet. Saai en inwisselbaar zou ik zeggen. Zanger/bassist Peter Wagner is de enige constante factor in de carrière van Rage, maar weet met zijn lage, grommende stem weinig indruk te maken.

Het album sluit af met 'The Dark Side of the Sun' (op Spotify, tenminste), en dat is het enige moment in het hele album dat ik even op kijk. Plots klinkt daar een sappige riff die de aandacht weet vast te houden en plots zingt Wagner gevarieerde. Bij uitstek mijn favoriete nummer. Als Rage nou meer nummers van diezelfde kwaliteit op de plaat hadden gegooid zou ik misschien geneigd zijn eerder werk te luisteren.

Het is inderdaad niet een hele spectaculaire plaat. Nu vraag ik mij wel af of deze representatief is voor het oude werk (ik zie dat Rage al een behoorlijke discografie heeft). Dit album bevat inderdaad veel logge riffs en een zanger die niet heel spectaculair klinkt. Ik moet wel zeggen dat ik de zanger langzaam maar zeker weet te waarderen. Het is echter niet genoeg.