Escondido - Walking with a Stranger (2016)

Escondido is een duo uit Nashville dat bestaat uit Jessica Maros en Tyler James. Na een intensieve tour hadden de 2 een poos even genoeg van elkaar en besloot Maros in LA te gaan wonen. In het oersaaie Death Valley werd de relatie weer nieuw leven ingeblazen. Heel knap dat zo'n desolate plek een relatie zo veel goed kan doen. Ze gingen de studio in en kwamen met deze schijf op de proppen. Ik las een paar lovende recensies en dacht dit ook eens te moeten proberen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Je vraagt je serieus af wat er aan hun relatie is verbeterd als je deze treurnis aanhoort.

De plaat is een soort van britpop op een bedje van Ennio Morricone. Maros heeft een stem die al snel irriteert en dan is een dik half uur verschrikkelijk veel. De melodieën zijn van meet af stuk voor stuk zo melig, flauw en flinterdun dat het helemaal niet meer interessant is waar de songs over gaan. Gelukkig staat het nummer Leaving Brooklyn er op, zo valt er toch nog wat te genieten. De rest kan mij in het geheel niet bekoren. De eerste 2 maanden van 2016 zijn geweldig met de ene voltreffer na de andere. Nu dan de eerste echte mispeer.

Staat op de luisterpaal dus maar eens gluren wat dit is: Roots aldus MuMe, Country Rock, Alternative Rock, Folk Rock aldus Discogs, dat klinkt al aantrekkelijker. Blijkt dat ik als eens het album The Ghost Of Escondido had geluisterd maar blijkbaar niet heel erg onder de indruk van was.

Nashville Duo volgens 3voor12, die dit in één dag hebben opgenomen, moet zeggen knap gedaan dan. Roots of Country zou mij niet helemaal aanspreken maar dit is best te pruimen. Leuk om een keer te horen. Dat van Ennio Morricone hoor ik niet, okay er zit af en toe een trompet erbij (en een viool?) maar niet dat in de buurt komt van Ennio's scores. Calexico daar lijkt het wel wat op af en toe en dat van Britpop hoor ik ook wel zo bij de laatste nummers.

De singles: Heart Is Black en Try klinken lekker en goed representatief voor het album.