Amphetamin - A Flood of Strange Sensations (2016)

Ik kom van de nèt nog in 2018 verschenen A Forest of Rainbows en dat laatste album van Sebastian vind ik een grote stap voorwaarts ten opzichte van dit album. Dit alles heeft - en feitelijk alleen maar - te maken met de aparte zangstijl, want muzikaal verschilt het niet echt zoveel met A Forest of Rainbows. De composities zijn mooi, de muzikale omlijsting is mooi, dus een prima album derhalve. Echter de zanger gaat mij op A Flood of Strange Sensations net iets teveel over op zo'n dramatisch aangezette falsetstem. Beetje jammer. Maar ik zet het album toch nog niet gelijk helemaal weg, want als de zang binnen het voor mij acceptabele bereik blijft is het goed te doen.

Als je bedenkt dat één persoon (Sebastian) verantwoordelijk is voor alle instrumenten en zang, dan heeft dat zeker mijn waardering. Het is met dergelijke projecten wel zo dat je de beperkingen kunt horen. Hier valt dat nog best mee, maar de groezelige post-rock sound vormt wel een aangename camouflage. De gitaarsound is ongepolijst en de zang juist weer regelmatig erg kwetsbaar. Dat werkt niet overal even lekker en soms denk ik dat Muse niet ver weg is. Het geheel is daarmee toch wat weird en ongemakkelijk geworden, maar voor een project als dit heeft dat weer zijn charme.