Loudon Wainwright III - Loudon Wainwright III (1970)

Het debuut van papa Rufus en Martha werd al snel bejubeld als de nieuwe Bob Dylan.
Later bleek al snel dat deze man een totaal eigen koers ging varen. Een koers die hem overigens niet zo groot maakte als een Dylan.
Het schijnt dat Loudon er ook moeite mee heeft (gehad) dat zoon Rufus eigenlijk een veel grotere ster is geworden dan hijzelf.

Los van al bovenstaand geneuzel kan ik wel zeggen dat ik dit zeer zeker een goed album vind.

Ontzettend fijn debuut, dit. Loudon met gitaar, met nog een heel jonge, frisse stem die lekker wanhopig klinkt. Ik houd ervan als het droevige in zijn nummers het grappige overstemt, en dat is hier zeker het geval. Misschien wel mijn favoriete Loudon album.

Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Het oeuvre van Rufus kan volgens mij niet tippen aan dat van zijn vader. Zijn nieuwste album is weer prachtig.

Tjonge, wat een fijne folkplaat. Loudon Wainwright heeft een bijzonder krachtig stemgeluid, lekker wanhopig en een tikkie venijnig, en zingt vol vuur het ene na het andere knappe liedje.

Grote artist , en uiteraard een sterk debuutplaat !
leuke vent , heb hem persoonlijk enkele malen ontmoet ,en had altijd een gezellige babbel klaar !
Jammer dat hij in de subtop is blijven hangen >>mijn inziens zijn zijn songs minstens even sterk of zelfs sterker dan vele van meer populaire en bekende artiesten !