Keats - Keats (1984)

Toeval wil dat ik nogal bekend ben met het werk van John Keats, dus dit wil ik echt wel eens beluisteren!
Hopelijk beter dan I, Robot :/

Ik ben niet zo'n dichtbundel tiep, maar deze plaat ken ik wel . Heb 'm nog op oldewets vinyl. Ooit gekocht puur op de line-up van deze band en met Colin Blunstone als zanger kan er weinig fout gaan zou je denken. Helaas, het is een overgepolijst produkt waarbij er zo geweldig goed, precies en ontdaan van elke emotie gemuciseerd wordt dat het wel een eind-examen produkt van een conservatorium bandje lijkt. Dat Blunstone wèl kan renderen in zo'n onderkoelde setting is natuurlijk met Alan Parson's Old And Wise voldoende bewezen lijkt me, maar hier lukt het niet.

Niet overweldigende pop-symfo.
Niet echt boeiend.
Leuk voor mensen die alles willen hebben uit het genre Camel/Alan Parsons.

Walking on Ice is desalniettemin wel mooi. De rest niet, overigens.

Ik vind het wel een lekker album. Walking on Ice is mooi maar zeker ook Night Full of Voices, prachtig gezongen door Colin Blunstone.

Van zo'n sterren lineup zou je toch iets spannenders verwachten dan deze typische confectie-AOR. De eerste drie nummers kan ik het nog wel hebben, maar als daarna de versnelling omlaag gaat, is het eindresultaat toch onbevredigend.

Ben niet zo thuis in het werk van Alan Parsons Project. Ik vind Alan Parsons wel een te gekke producer. Zijn samenwerking met Al Stewart vind ik werkelijk prachtig.

Deze Keats ken ik dus eigenlijk ook alleen omdat Bardens er op mee speelt. Ooit eens op LP gekocht toen ik een jaar of 16 was. Ik hield me niet zo bezig met de hitparade, maar zocht mijn eigen weg.

Nu tegenwoordig hebben we Spotify enzo, dus ik zocht deze weer eens op. Ik vind het eigenlijk best een lekkere pop-plaat. Lijkt hier en daar meer op Asia en Toto dan op Camel.
Ik vind de zang wat breekbaar, maar de melodiëen zijn top. Ook de invulling van de songs is erg smaakvol gedaan.

Het luistert lekker weg, en met name het begin van de plaat is best sterk.

Geen zanger zingt zo mooi breekbaar als Colin Blunstone maar hij klinkt op deze plaat alsof de handrem er nog op staat. Voor mijn beleving komt dat omdat er totaal geen leven in de uitvoering van deze songs zit, het is gewoon allemaal te klinies.

Turn You Heart Around heeft hij voor z'n laatste CD opnieuw opgenomen en daar is het een van de betere nummers. Ook in z'n live set spat het eruit dus misschien moest deze hele plaat maar eens opnieuw opgenomen worden met muzikanten die wèl wat peper over de ingrediënten durven te strooien ?

De aandacht werd getrokken door produced by Alan Parsons. En voor een euro kon ik het risico best nemen. Blunstone mag ik altijd wel graag horen als zanger en de sophisticated rock APP kon ook altijd wel mijn waardering wegdragen. En er wordt op dit album niet zo gek veel afgeweken van dat stramien. Ik kan Droombolus zijn bevindingen wel delen. Het is inderdaad erg klinisch . Na de eerste 4 nummers stort de plaat dan ook aardig in. Leuk voor erbij , maar zeker niet essentieel. Degelijk ,bij vlagen saaie AOR.En dat komt terug in de waardering 2 en halve ster.

In mijn geval, werd ik naar deze plaat getrokken (ooit) door de bandnaam. Ik kwam deze tegen in de Oor's Popencylopedie onder de lemma "Symfonische Rock". Ik had deze dus al vroeg (toen ik 16 jaar was) in mijn collectie. Alan Parson's Project was ik toen nog niet mee bekend, maar wel met Camel. En ik was dan ook erg in mijn nopjes om te ontdekken dat Peter Bardens hierop mee deed. Alleen leek de muziek niet op dat van Camel (of je moet "A Single Factor" als referentie hebben), en vergat ik de plaat al snel.

Decennia later (ik zie dat dat eerst 2008 en daarna 2015 was) ben ik de plaat eens gaan luisteren (eerst als pindakaas en later als stream) en wist het me wederom niet te raken. Dan heb ik het toch wel genoeg kansen gegeven zeg maar. Ik geloof dat ik deze heb her-gekocht om mijn collectie Camel te completeren, maar opzetten doe ik niet snel meer.

'Walking On Ice' is de enige song die ik gaaf vond van deze plaat. Ik meen ook dat ik dankzij deze plaat geen interesse kon tonen in Alan Parsons Project.