Layla Zoe - Breaking Free (2016)

Dit wordt het jaar van de definitieve doorbraak van Layla Zoe. Verpletterend album, dat noemen we nou zingen. Heb hem een keer of 4 gehoord inmiddels. Het dikke uur dat de plaat duurt vliegt voorbij. Ik begin met 4 sterren, maar dat gaat vrijwel zeker een halfje meer worden. Binnenkort meer.

De dames Tasha Taylor, Ina Forsman en Layla Zoe hebben mijn hart definitief veroverd. Wat een Soul en Power hebben deze bluesdames. Drie supertalenten, wars van poespas, elke noot is raak, komt op een onvoorstelbaar mooie manier binnen.. Drie ook voor de prijs van 1, zoals hier al door Hendrik aangegeven volgt binnenkort een tour van deze dames, onder de noemer Blues Caravan. Wij gaan zelf een weekendje Helsinki koppelen aan een concert van de dames en verwachten ook in Amsterdam present te zijn. Wie hier niet voor smelt moet toch echt eens contact opnemen met een hoorspecialist....hihi

Absoluut een aanrader om een concert van Tasha, Ina en Layla te bezoeken afgaande op de eerste cd van de twee laatst genoemde dames en beelden op YouTube. Dat belooft muzikaal vuurwerk en rooie oortjes.

“I want people to get in touch with the feelings they bury deep inside their hearts. I rip people’s hearts out, then put them back in&#-48178147;

Via de platencollectie van haar vader werd Layla Zoe uit British Columbia verliefd op de blues. Ze weet geen betere manier om mensen te raken dan met de blues. In haar thuisland Canada wordt Layla Zoe al een aantal jaren op waarde geschat. Zoe vond het hoog tijd om ook in Europa door te breken. Net als Ina Forsman vond ook Layla Zoe onderdak bij Thomas Ruf. En dus toog ze naar Arnsberg om in de Megaphon Tonstudios haar nieuwste plaat op te nemen. De meeste songs schreef ze samen met gitarist Jan Laacks. Hierin lijkt ze t.o.v. haar vorige ook al niet misselijke plaat The Lily nog completer te zijn geworden. Dat komt ook zeker door de fantastische begeleiding. Thomas Ruf heeft een stel landgenoten verzameld die niet onderdoen voor de doorgewinterde Amerikaanse blues coryfeeën.
Zo speelt naast Jan Laacks op gitaar Gregor Sonnenberg de bas en de toetsen en wordt het slagwerk verzorgd door Hardy Fischotter. Op Wild One is een mooie bijdrage te horen van vriend en collega Sonny Landreth.

Breaking Free is een enorm volwassen plaat geworden die helemaal recht doet aan de quote bovenaan aan dit stukje. Layla Zoe raakt je niet alleen met haar enorme krachtige rauwe stem, ook met haar songs weet ze de diepste essentie van de blues door te geven. Luister eens naar het hemels mooie Highway of Tears of het mogelijk nog hemelser Sweet Angel dat over de dood van haar beste vriendin gaat. Maar eigenlijk kan ik alle nummers wel noemen. Het hele album druipt de passie er van af. Alleen de cover van Wild Horses is een beetje flets, maar dat is haar vergeven. Samen met Ina Forsman en Tasha Taylor gaat Layla Zoe de komende tijd Europa veroveren met de Blues Caravan. Ik ga ze op 29 april zien, dat wordt een groot feest.

Men neme een stem die krachtig is, rauw en je overdonderd. Voeg daar muzikanten aan toe die klasse en finesse, zowel in de ruigere gedeeltes, als de meer ingetogen momenten inbrengen. Dan heb je al iets wat bijzonder smaakt, genoeg zou je zeggen. Nee, nee de indringende teksten en de urgentie van het album laten het geheel verworden tot een album in de categorie heel speciaal, tot een groeibriljant die hoogstwaarschijnlijk ook bij de afrekening van 2016 niet in mijn lijstje kan, mag en zal ontbreken.

Draai dit album nou toch al een week of 3 erg veel en hij blijft maar groeien. Wat een ongelofelijk goeie zangeres is die Zoe toch. Ga dit toch horen mensen. Een stem van goud met songs zo mooi. Je hoeft helemaal geen bluesliefhebber te zijn om dit te kunnen waarderen.