Kettel - Wingtip (2016)

Kettel is een van de artiesten waar ik de albums haast blind van koop...
Het openingsnummer 'Poblesec' was al sinds april 2013 (!) te horen (en te zien) in een officiele video via
Kettel - Poblesec (official video) - YouTube

Inmiddels zijn samples te beluisteren van de overige nummers op:
Kettel - Wingtip (2LP) - clone.nl

Iemand die Kettel in de gaten houdt hoort gelijk dat een aantal nummers ooit eens bij een van zijn liveshows te horen was (in een wellicht iets andere vorm, maar enkelen toch echt al uit 2008-2010 volgens mij). Dat maakt de herkenbaarheid groot, maar de stijl wijkt niet veel af van wat je de laatste jaren van hem hebt gehoord. Kettel mag wat mij betreft best wat meer experimenteren, volgens mij zou daar best iets moois uit komen. Hij blijft, afgaande op de samples, netjes binnen de paden zoals ik Kettel een beetje ken. Het is me wat dat betreft, vooralsnog, best braaf en een tikkel te 'dansbaar'. Dat is natuurlijk gewoon maar mijn mening...

Toch heb ik er veel zin in, Kettel maakt vriendelijke lekkere electronica, vol melodieen, warm, daar is dit album geen uitzondering op. Dat rauwe, zoals op Dreim, is er echt vanaf. Dit is meer 'Myam James part 3'. (Wat gewoon gaaf is!)

2 april live in Groningen, album staat nu op en klinkt vanouds goed. Ga mogelijk voor 3voor12 een interview met hem doen. Oordeel volgt later!

Na twee luisterbeurten ben ik nog niet helemaal overtuigd eerlijk gezegd (maar dat heeft wel vaker meer tijd nodig gehad). Zoals bas zegt is het inderdaad een soort Myam James Part 3, want qua stijl heeft het heel veel weg van zijn voorgaande albums. Alleen vond ik bijvoorbeeld Myam James Part 2 een stuk sfeervoller. Wingtip klinkt bij vlagen wat meer 'plastic'/cheesy. De gelikte felgekleurde hoes dekt wat dat betreft de inhoud zullen we maar zeggen.

Die stemmen in Id Bitte (en Yoong Thief) bijvoorbeeld doen voor mij wel afbreuk aan de mooie electronica. Ook een nummer als Redbud vind ik wel erg flauw, bijna irritant zelfs.
Gelukkig staan er ook weer sterke nummers tegenover (zoals bijvoorbeeld Cardinal Baby en The Koi). Ook de rustigere nummers zijn weer prima in orde. Bij afsluiter Laundry moet ik spontaan aan Miyazaki's animatiefilms denken. Daar zou Kettel prima een score voor kunnen schrijven.

Al met al een beetje gemengde gevoelens over deze plaat. Kettel is nog steeds een meester in het maken van toegankelijke electronica waar je vrolijk van wordt, maar het mag van mij wel af en toe wel een rauw randje hebben. Oordeel volgt later (na wat meer luisterbeurten).

Toch wel een erg lekker in het gehoor liggend album dit. Heb het vaak op staan in de auto tijdens het rijden. Grijpt vaak terug naar de old school acid bliepjes van weleer. Het doet me ook vaag denken aan AFX in zijn Donkey Rhubarb periode en Plaid, met al die glockenspiel-achtige geluiden. Verder geen gekke uitspattingen zoals op Kettel's eerdere albums, maar gewoon een relaxed plaatje om bij weg te dromen.