Homeboy Sandman - Kindness for Weakness (2016)

Eerste luisterbeurt zit erop. 't valt niet echt mee. Homeboy Sandman had een fijne flow op zijn EP met Aesop Rock, maar klinkt hier vaak te traag, waardoor zijn raps soms bijna uit elkaar vallen. Ook het stemgeluid doet vaak wat geforceerd aan (hier klinkt-ie opeens geregeld qua stem als Schoolboy Q). Maar er zitten wel wat heel goede beats bij (nummer 1), en sterke nummers (4 en 5). Maar misschien is dit album wel een groeiert.

Dit is weer een typische Homeboy Sandman plaat en voor mij is dat iets positiefs. Originele artiest wat betreft lyrics, heel eigen stijl sowieso wel en uiteindelijk maakt hij door die eigenheid van elke track wel iets boeiends, ook als ik de beat wat minder vind. Toffe Large Pro beat ook op dit album.

Halfje bovenop, want ik heb deze plaat toch wat onderschat. Ja, hij kakt wel wat in na de toch best heerlijke eerste helft, maar daarna zijn er ook genoeg fijne nummers te vinden ('God'!). Plus, ik zet deze plaat ook gewoon heel graag op, waardoor ik even graag de score naar boven afrond.

Ik vind Homeboy Sandman een goede rapper. Een bijzonder goede rapper zelfs. Toch verslapt mijn aandacht vrij snel bij zijn muziek en wordt het saai.

Staan al die features nou alleen maar bij 'Speak Truth' omdat ze meemompelen in het refrein?

Hoe dan ook: ik ben aangenaam verrast door deze plaat. Homeboy Sandman is een prettig eigenzinnige rapper, maar daarnaast vind ik de begeleidende muziek sterk en sfeervol. Het heeft een geslaagd 'ekte instrumenten'-gevoel.

Ik vind dit echt een van de meest onderschatte platen van de afgelopen tien jaar. Loopt over van originaliteit en persoonlijkheid en is vrijwel elke track weer raak. Homeboy Sandman laat hier horen opvallend gevarieerd uit de hoek te kunnen komen, zowel qua inhoud als de flows, de beats vliegen van hot naar her en stralen toch een uniforme sfeer uit.