Cheap Trick - Bang, Zoom, Crazy... Hello (2016)

dit is weer een echte ouderwetse cheap trick plaat..jammer dat de drummer bun e carlos is verdwenen in plaats van hem de zoon van rick nielsen op drums dex nielsen.
maar verder een dijk van een plaat!

Na de fantastische vorige plaat "The latest" had ik weer hoge verwachtingen, en....die worden MEER dan waar gemaakt. Een heeeerlijke plaat, aanzienlijk pittiger dan de vorige, maar een orgasme voor je oren. Ik heb gelijk de japanse versie besteld, waar nog 2 extra nummers op staan.
Met een (grote) nieuwe platenmaatschappij, en de introductie in de Rock & Roll Hall of fame wordt dit een prima jaar voor Cheap Trick, en de fans.

Ik heb net de nieuwe single (When I wake up tomorrow) gehoord en ik moet zeggen; wauw!! Een te gek nummer. De laatste albums (Rockford en The latest) waren al te gek en zo te horen trekken ze die lijn (gelukkig) door met dit nieuwe album.

Aardig album, zeker de eerste helft rockt lekker en No Direction Home met die anthem intro doet denken aan de hits-dagen van de band. Ook When I Wake Up Tommorrow met die echoënde piano is lekker. Sing My Blues Away doet denken aan ELO, derde nummer die me bevalt.

Heaven Tonight is het enige andere album van Cheap Trick dat ik volledig geluisterd heb. Daar kan deze niet aan tippen maar dit is zeker geen slecht album om mee te verschijnen zo vlak voor de introductie in Rock & Roll Hall of fame

E-Clect-Eddy ik vind het debuut ook erg goed, ook andere albums zijn de moeite waard.
Dream Police (prima album) zit meer richting Heaven Tonight maar vind ik net iets minder.

Zal binnenkort maar eens een vergelijkend waren onderzoek doen en een drietal albums naast deze luisteren en merk dan wel wat ik graag meer van wil horen, of niet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cheap Trick - Bang, Zoom, Crazy... Hello - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij Cheap Trick kan ik echt maar aan één ding denken en dat is natuurlijk aan het memorabele live-album At Budokan uit 1979.

Mede dankzij hordes krijsende Japanse meisjes schaarde de band uit Rockford, Illinois, zich aan het eind van de jaren 70 onder de smaakmakers van de 70s hardrock, maar wist het ook het pop minnende publiek te veroveren.

Het succes van At Budokan wist de band natuurlijk nooit meer te evenaren of zelfs te benaderen, maar Cheap Trick is tot op de dag van vandaag actief gebleven en brengt met enige regelmaat een nieuwe plaat uit.

Het heeft de band inmiddels een plekje in de Rock ’n Roll Hall Of Fame opgeleverd en daar valt weinig op af te dingen, al zijn de platen die de band sinds de late jaren 70 heeft gemaakt lang niet allemaal de moeite waard.

Zeven jaar na het behoorlijk sterke The Latest is Cheap Trick terug met een nieuwe plaat: Bang, Zoom, Crazy... Hello. De band opereert nog altijd voor een belangrijk deel in de originele samenstelling (alleen drummer Bun E. Carlos is inmiddels met pensioen) en ondanks het feit dat het nieuwe album wordt uitgebracht op een label dat vooral countryplaten uitbrengt, is Cheap Trick de 70s hardrock trouw gebleven.

Luister naar Bang, Zoom, Crazy... Hello en je waant je weer in de hoogtijdagen van Cheap Trick. Dat betekent dat de gitaren lekker mogen scheuren, maar het betekent ook dat het ene na het andere memorabele refrein voorbij komt.

Ook Cheap Trick is niet vies van een gitaarsolo op zijn tijd, maar de popsong staat bij de band altijd centraal. Ook Bang, Zoom, Crazy... Hello staat daarom weer vol met Beatlesque melodieën en refreinen, maar Cheap Trick heeft ook een geweldige hardrockplaat gemaakt.

Hier en daar flirt de band wat met invloeden uit de jaren 80 en 90, maar op het overgrote deel van de plaat staan de 70s centraal en doet Cheap Trick waar het inmiddels al meer dan 40 jaar goed in is.

Nieuwe zieltjes gaat de band er niet mee winnen denk ik, maar een ieder die op de tienerkamer luchtgitaar heeft gespeeld voor duizenden gillende Japanse meisjes, zal Bang, Zoom, Crazy... Hello ervaren als een heerlijke trip naar een ver verleden. Zeker als je hem wat vaker hoort blijkt bovendien dat het allemaal bijzonder knap in elkaar steekt. Topplaat dus. Erwin Zijleman

In bijvoorbeeld de USA is veel interesse / populariteit in 'oudere rockhelden van toen'. Ace Frehley, Alice Cooper trekken volle zalen en hun albums doen het goed. Bij Cheap Trick zou dat ook heel goed kunnen met dit album.

Ik was in de VS toen dit album uitkwam. Dankzij de grotere platenmaatschappij, was de CD weer in alle winkels te krijgen en kwamen ze weer op tv. De induction in de R&R Hall of Fame was rond hetzelfde moment. Ze sloten de avond af en speelden samen met de overige inductees (Chicago, Steve Miller en Deep Purple) "Ain't That A Shame". Met dit prima album hebben ze zich dus weer behoorlijk in de kijker gespeeld, in elk geval in de VS.