Tiny Moving Parts - Celebrate (2016)

In zo ongeveer elke recensie die ik momenteel schrijf lijkt wel weer een zin als "wat een fucking lekker bandje" voorbij te komen; onvermijdelijk natuurlijk als je alleen maar over fucking lekkere bandjes schrijft (en over teringherrie, daar gebruik ik de term "teringherrie" dan misschien wat vaak). Tiny Moving Parts? Ja, ook al zo'n fucking lekker bandje. Maar dan ook echt fucking fucking lekker. Ik ontdekte Tiny Moving Parts op YouTube, waar ik na het bekijken van dit toffe filmpje (hoe ik daar terecht kwam weet ik niet meer, in mijn kijkgeschiedenis vind ik hieraan voorafgaand enkel een dood linkje en daarvoor een clip van BiSH, duidelijk niet de link) uiterst gemotiveerd was te zoeken naar midwest emo. In de comments werd Tiny Moving Parts geopperd, dus opgezocht en gevonden - en bekeerd.

(Pseudo?-)wetenschappelijk onderzoek suggereert dat de muziek die je op je achtiende goed vindt voor de rest van je leven goed vindt. Tiny Moving Parts ontdekte ik pas toen ik 32 was, maar is op de één of andere manier de perfecte band voor mijn innerlijke achtienjarige ik (we (= Tiny Moving Parts en ik) delen dan ook onze voorliefde voor Thursday, niet geheel verrassend natuurlijk). De band speelt een bijzonder aanstekelijke en energieke mengeling van scheuten post-hardcore, (midwest) emo, math rock en punkpop en weet op zeer knappe wijze de overigens altijd kort en bondige liedjes (want dat zijn het) vol te proppen met heerlijke momentjes, prikkelende wendingen en retegoeie melodietjes. Saaie momentjes vallen er niet, kúnnen er niet vallen: als geen ander beheerst Tiny Moving Parts de kunst van het efficiënt zijn. De mathy wendingen die de tracks met regelmaat nemen dragen alleen nog maar bij aan muziek die spannend is: altijd een plezier om te zien waar een track nu opeens weer naartoe schiet.

Alles aan Tiny Moving Parts klopt verder voor mij: de stem van Dylan is de perfecte match voor de muziek; de riedeltjes en loopjes over zijn gitaar zijn zo belachelijk bevredigend; het ritmewerk is spot-on - de drums van Billy in het bijzonder vind ik altijd een absoluut genot om te luisteren. Live is de band ook een plezier om te zien: ik heb weinig bands met zo veel vreugde op het podium zien staan als Tiny Moving Parts in het zweterige tentje waar ik ze in Utrecht live zag ten tijde van de release van Swell, de opvolger van dit Celebrate. Bovendien klinkt de band als een klok en speelt men live net zo strak, efficiënt en krachtig als op de plaat.

Waarom dit berichtje bij Celebrate (en niet bij het ook zo toffe Swell of de uitstekende voorganger Pleasant Living)? Op deze plaat bereikte de band wat mij betreft haar piek: het beste geluid, de beste composities, de beste momentjes. Op geen seconde is iets aan te merken. Deze plaat heeft zich diep, diep in mijn lijf genesteld en elk roffeltje op de toms, elk koortje, elk loopje over de toonladder ken ik van buiten (en nóg blijft het spannende muziek). Dat de omliggende platen ook allemaal briljant zijn spreekt alleen nog maar meer voor de genialiteit van Celebrate.