Wayne Shorter - The All Seeing Eye (1966)

Fraaie conceptplaat (de titel zegt genoeg, denk ik), met een fantastische line-up. De eerste vier songs zijn composities van Wayne Shorter, de laatste naar verluidt van zijn broer Alan. Vooral de eerste twee nummers, die beiden de 10-minutengrens doorbreken, zijn heel erg sterk. Wayne Shorter heeft zich hier omringd met o.a. Herbie Hancock (piano), Grachan Moncur III (trombone) en de immer geweldige Freddie Hubbard. En als je dan weet dat de ritmesectie bestaat uit Ron Carter (bas) / Joe Chambers (drums), dan weet je: smullen geblazen!

Een festijn voor de oortjes, deze plaat, van begin tot eind (maar stiekem toch vooral het begin).

4 sterren

Ik heb van dit album zo'n exemplaar uit de Blue Note Tone Poet Series gekocht. Alleen al de kwaliteit van het gebruikte materiaal voor de hoes valt op (hoe weinig zie je trouwens vandaag nog mooi glanzende covers). Al vind ik die Amerikaanse manier van hoezen maken, met steviger karton en een las zonder overlap, altijd wat krap om de lp in te steken.

Is er trouwens nog iemand die in het titelnummer een stukje melodie van Transition van John Coltrane hoort? Eerste keer op 4:30. Lijkt me wel bewust te zijn gedaan.

He zit onze Kronos nou toch aan het veel te dure audiofiele vinyl te snuffelen? Jij kocht toch alleen maar die 10cd boxjes van de Aldi ik ben aan t plagen hoor. Hoewel veel te duur is het een prachtige serie.

Ik hoor wat je bedoelt. Ik denk echter niet dat het bewust was want Transition kwam pas vier jaar na deze plaat uit

Dat weet ik. Maar Transition is wel een viertal maanden eerder opgenomen dan The All Seeing Eye.

En wat het geplaag betreft, ik heb heel wat veel te duur vinyl in huis. Maar ook meerdere 10cd boxjes van de Aldi. Ik ben namelijk niet zo snobistisch dat ik daar op neerkijk.

Eigenlijk vind ik 36 euro (introductieprijs in de Fnac) vergeleken met de prijs van ander nieuw vinyl nog meevallen.

Eens, tegenwoordig zijn bijna alle nieuwe albums zo duur en is de kwaliteit niet om over naar huis te schrijven. Ik heb inmiddels heel wat Tone Poets staan en ik vind ze allemaal geweldig klinken.

Deze laat ik nog even staan. Kom er niet echt lekker in.

Haha game over.

Ik vraag me af of Wayne Shorter weet had van die opname/compositie. Valt uiteraard niet uit te sluiten. En inderdaad, de prijs van vinyl gaat in z’n geheel die kant op



Ja dit is wel 1 van de wat vrijere en avontuurlijkere platen van Shorter. Dat is geloof ik niet helemaal jouw ding maar wie weet valt uiteindelijk het kwartje hoor Het is mijn favoriet van Wayne en ik vind deze stukken interessanter dan JuJu of Speak no Evil bijvoorbeeld.

The titles were handpicked by Harley and cover lesser-known Blue Note classics, modern era standouts

Discogs

Alleen dat al maakt het de moeite de albums te beluisteren, al is dat via streaming.

Ik dus niet. Die vind ik weer heerlijk. Deze is prima, maar dan vind ik een Tone Poet te gortig.

Beginnend met een drumsolo van Chambers en dan Freddie Hubbard die los gaat, en dan zijn we pas in de eerste song. Fantastisch hoe goed deze band op elkaar is ingespeeld, en wat een heerlijke snelheid waarop één en ander wordt gebracht. Het was een goed idee van mij om de mid-sixties platen van Shorter eens te gaan streamen.

Nu wordt mijn verlanglijstje wel steeds langer voor als ik lp's ga neuzen in de platenzaakjes.

Ja, dit is gewoon ook een erg sterke crossoverplaat, aan de ene kant erg postbop, maar aan de andere kant ook erg freejazz/avant garde-jazz en kan zich wat mij betreft prima meten met waar Coltane rond deze tijd mee bezig was.

Een progressieve jazzplaat, en ook nog eens een conceptplaat, met een vierman sterke blazerssectie en ik denk wel een aantal van de meest inventieve bassolo's van Ron Carter die ik tot nu toe ken.

Ik heb deze plaat nu de volle score toegekend, en ik kan me voorstellen dat dit geen gemakkelijke plaat is voor veel luisteraars, maar ik verlies alle contact met de buitenwereld omdat ik helemaal wordt meegesleept door Shorter, Hubbard, Hancock, Carter en co.
Dit is een waar meesterwerk en gaat (denk ik) wel in mijn top-10 komen.

Erg interessante plaat, waarbij ik eigenlijk er luisterbeurt van mening verschil of ik het ook een goede plaat vind. Mijn vooroordeel over Shorter is wel dat hij af en toe een beetje verdwaalt in zijn eigen rijke ideeënwereld, al kun je daar moeilijk over klagen, met zulke ideeën.

Toen ik de plaat een aantal maanden geleden voor het eerst draaide, had ik wel de hoop dat dit echt tot een 4,5 sterren-plaat uit zou groeien, of meer. Dat is helaas nog niet echt gebeurd.