Carla Bozulich - Evangelista (2006)

Een beetje overdreven ingewikkelddoenerij vind ik dit... heeft zeker leuke momenten, maar vaak gewoon niks aan... De stem ligt me ook niet al te goed trouwens.

Ex-Geraldine Fibbers-zangeres Carla Bozulich heeft volgens mij haar Diamanda Galás-plaatjes uit de kast getrokken alvorens dit album op te nemen. Zeer adequaat geholpen door een aantal mensen uit de GY!BE-commune, schreeuwt en kreunt ze erop los in het eerste nummer, met een soortgelijk effect als dat van Galás, al is/was die vocaal nog extremer in haar uitspattingen. Er zijn echter meer momenten van redelijke rust in haar stem (Steal away, How to survive...), en af en toe begint ze zelfs te zingen. Maar over het algemeen is dit een verontrustende, soms zelfs duivelse (de titelsong) plaat, en een flinke 'moodswing' vergeleken met de Fibbers. (Let overigens op de muzikaal redelijk overbodige, maar toch mooi in het sfeertje passende cover van het prachtige Pissing, genomen van het laatste Low-album The great destroyer.) 3,5/5



Misschien is het juist niet haar bedoeling dat-ie als zoete koek de oren binnen glijdt.

Dat is bij mij ook geen vereiste aan een stem, maar het is wel een vereiste dat ik niet om de minuut de neiging heb de muziek uit te zetten.

Jelle toch!

Het is ook typisch zo'n plaat waarbij het nogal een verschil maakt of je er al dan niet door wordt meegesleurd. Als dat niet gebeurt wordt het inderdaad een lange zit waarbij je je aan vanalles gaat storen, maar als je wél gegrepen wordt is dit een van de intensere luisterervaringen die je in 2006 zult tegenkomen.

Extaltische voordracht, goeie instrumentatie.

Vanwege de slecht getimede cover van Pissing (hee, die van Low was net uit en dit voegt niets toe) moeten we hard zijn.

Niet goed genoeg dus, ook al zegt The WIRE van wel (maar die zijn verliefd op 'r)

en eerlijk is eerlijk, 't is ook wel een ****** ***

Geef je nou 9 sterren weg aan dit album dix?

niet aan het album, maar carla mag 'r wezen.

Ik heb 'r niet gezien. Ik vind het een aardig album, schommelend tussen 3 en 3,5.

Hmmm, een maf album van de ex-zangeres van The Geraldine Fibbers (van wie ik Lost Somewhere Between the Earth and my Home nog steeds een tof album vind). Zou best boeiend kunnen zijn.

welnu, ze heeft een constallation-outfit aangemeten gekregen.

dat maakt haar een beetje ..... eng.

Ik weet niet wat het is, maar deze madam doet me altijd denken aan Frederique Spigt. Welliswaar met een aanwezige dosis Diamanda Galas.

Ik vond de sfeer op dit album geniaal. Ongelooflijk drukkend en morbide, maar toch zeer gemakkelijk te verteren. Ik denk dat het voor veel mensen een prima introductie zou zijn tot bands als Nurse With Wound of andere vroeg industriele ongemakken.

Evangelista I is helaas wel meteen het sterkste nummer waar de rest niet echt aan kan tippen, toch behoort deze plaat samen met Max Richter tot mijn favorieten van 2006.

EDIT: Ohja, ook ben ik erg te spreken over het hoesje, dat erg passend en sterk is.