Nektar - Recycled (1975)

Een standaardwerk in de symfo scene. Voornamelijk alleen in Duitsland de aandacht die het verdiende.

Was Nektar eerst nog wat space-, psychedelic rock, hier is het een symfonisch concept ondersteund door Synergy (Larry Fast) op toesten.

Je hebt het origineel en de remix. Eigenlijk een premix want hij dateert van voor het origineel. De mix van Geoff Emmerick werd afgekeurd door de groep. Ik begrijp waarom, het origineel is veel beter. Ook door additioneel orkest en koor.

Nou, dat is niet helemaal waar eigenlijk. De band is met name heeel erg groot geweest in de Verenigde Staten en dan met name aan de oostkust. Ik denk zelfs dat ten tijde van dit album Duitsland al helemaal niet meer zo belangrijk voor de band was ondanks dat ze bij een Duitse platenmaatschappij zaten.

quote="Flipper"]Je hebt het origineel en de remix. Eigenlijk een premix want hij dateert van voor het origineel. De mix van Geoff Emmerick werd afgekeurd door de groep. Ik begrijp waarom, het origineel is veel beter. Ook door additioneel orkest en koor.[/quote]

Even voor de duidelijkheid: de meest recente cd-uitgave bevat beide mixen (op 1 schijfje, zo lang waren hun albums niet) en op zich vind ik dat wel mooi.
Persoonlijk vind ik dit hun allerbeste album omdat simpelweg de melodieen gewoon erg sterk zijn. Vervolgens is het muzikale jasje ook nog meer m'n pakkie an (hou nu eenmaal meer van symfo dan van psych).

De groep heeft zijn Duitse hang nooit verloren, sterker nog: de huidige bezetting is half-duits.

Maar we zijn het erover eens, Recycled hoort toch wel in je symfo-verzameling thuis.

Een zeer sterk album van Nektar, ik heb de groep gevolgd vanaf het begin
jammer dat het zo kort duurt
Larry Fast heeft wezenlijk iets toegevoegd aan de sound

de piano partij op It's Over is een pareltje

de band was in topform op deze plaat

Coherente plaat met minder lange songs.
Een lekkere space-excursie dmv fijne synthtapijtjes en fijn gitaarwerk van Albrighton.

Goede productie en de zang komt goed uit de verf.

Het psychedelische en spacy karakter is er hier wel uit. Als geheel vind ik het album een stuk minder spannend. De vocals komen wat meer op de voorgrond en die vind ik nou net niet zo sterk. Het had ook een tikkeltje steviger gemogen.

Nektar grijpt ná het experimentele 'Down to Earth' terug op hun meer epische songwriting. De band neemt weer twee zogenaamde epics op en verdeelt deze over kant a en b. Op kant a staat Part One en op kant b staat Part Two. Deze epics (zoals bij andere bands ook het geval is) zijn dan eigenlijk losse songs, maar dan aan elkaar geregen.

Het is weer een uiterst progressieve plaat, in die zin, dat de band weer van alles probeert. Het psychedelische is er wel al uit, en daarmee ook de dromerige stukken. Het dromerige heeft dan ook meer plaats gemaakt voor drammerig. Het klinkt als een moderne plaat, waarbij alleen de productie verraadt dat het een jaren '70 plaat is, want qua sound en benadering had het zo een Flower Kings-plaat kunnen zijn. Maar dat is wel erg anachronistisch gesteld van mij.

De band speelt stevig door, en laat de hardrock flink van zich doen gelden, middels stevige bas- en gitaarpartijen en stuwende ritmes. Ik vind het vooral een wat vermoeiende plaat, en de juist dat dromerige van de eerder Nektar-platen was wat me zo aantrok in de band. Deze plaat is een amalgaam van teveel ideëen en al ideëen moeten zo snel mogelijk op elkaar volgen zodat ik er nooit echt lekker in kom. Ik denk dat gitarist Roye Albrighton wel de hardste en stevigste solo's en riffs speelt voor een progressive rockband, al komt Kansas ook wel in de buurt. Maar daar lijkt deze plaat nauwelijks op.

Deze plaat is voor mij hoop drukdoenerij zonder dat ik echt vergast wordt op een heerlijke maaltijd.