Merzbow - Pulse Demon (1996)

Redelijk bekend als je in 'vreemdere' scenes terechtkomt . Ken ze eerlijk gezegd vooral van naam, maar moet ook maar dringend eens van deze mensen wat tracks zoeken. Schijnt zowat het summum van de noize te zijn.

PS: animated gif of zien mijn ogen gewoon scheel op dat plaatje ?

de 2e, wordt er knettergek van maar kan mijn ogen er niet van afhouden...

Met het plaatje is op zich niks mis. It just fucks up the eyes.

Merzbow bestaat trouwens slecht uit 1 persoon: Masami Akita. Als ik trouwens alles van de man toe wil voegen dan ben ik nog wel even bezig, een paar honderd cd's heeft ie al op zijn conto. Er is zelfs een box-set uit met 50(!) cd's, de Merzbox.

Pulse Demon was mijn eerste kennismaking met Merzbow, zijn platen waren moeilijk verkrijgbaar, maar Release(sublabel van Relapse) bracht een paar platen uit, waaronder deze en tsja, ik ben altijd wel in voor een muzikale uitdaging. Zo nu en dan is het wel effectiefe ontladingsmuziek.

Je kan het makkelijk vinden, je kan het aanstellerig vinden. Ik vind het wel grappig, en af en toe best leuk.

De tegenhanger van ambient. Zelfde concept, maar dan aan de andere kant van het muzikale spectrum. Vlagen distortion en schreeuwerige samples die een hypnotisch tapijt van noize vormen. Muziek die je toch op je moet in laten werken, en waar je niet zomaar even een track van kan opzetten vind ik. Al kan ik me wel vinden als mensen zeggen dat dit niks voor hen is. Abstract, en heeft weinig te maken met bekende en vertrouwde muziekstructuren. Je moet bijna opnieuw beginnen met muziek te leren luisteren.

Als je hersenen wat drukkendere sferen aankunnen, je speakers van degelijke kwaliteit zijn en je ouders/buren tolerant genoeg zijn, toch een aanrader vind ik. Complex of niet, 't is zeker een beleving. Voor dit album 4*. Echt onderscheidt kan ik nog moeilijk maken (tussen albums dan), maar lekker vind ik het wel.

Ik ben er dus zo een, trek merzbow heel goed, heb al vrij veel van de beste man gehoord. 2x live gezien (waarvan een keer met Kim Cascone) zet het zo af en toe wel eens op gewoon een paar uur door dreunen. Echter met dit album ben ik nog niet bekend.

Ik snap echt niet waarom iemand naar Merzbow zou willen luisteren. Die twee albums die ik ken vond ik echt meer dan genoeg. Interessantdoenerij noem ik het en er zit geen enkele emotie in. Nou ja, pure waanzin misschien.

tja het is niet zo zeer een vorm van entertainment, maar een vorm van gewoon geluidskunst.
Ik raad heel erg aan om eens wat na te lezen over zijn beweegredenen, zijn invloeden en meer van dat soort dingen. Maakt het meteen een stuk duidelijker.

Tevens zeer de moeite om toch meer van de beste man te beluisteren, want er zijn nl. heel veel verschillende dingen die hij heeft gedaan. Niet alles is noise, er zijn ambient albums, er zijn albums met bijna dansbare beats, er is gitaar noise, er is laptop noise. Zelf ben ik heel erg geintereseerd in zijn latere werk waar hij met name geluiden van dieren als bron geluid gebruikt oa. op het album frog.
Zijn latere albums zijn ook meer "gestructureerd" en per album veel gevarieerder.

Maar het blijft wel altijd een kwestie van: love it or hate it.

Hoe erg kan je jezelf tegenspreken

Pure waanzin lijkt me net een erg sterke emotie, en voor een ietwat stabiel en normaal persoon af en toe een gewenste en veilige uitstap naar labiele werelden. Geweldige muziek om je hoofd leeg te maken en op te kuisen na een dagje hard werken.

Die albums die ik beluisterd heb hoor ik weinig kunst in terug, enkel distorted samples. Maar als er wat structuur inzit is het misschien wel leuk.

Nee dank je, daar zet ik wel andere muziek bij op.

Pulse Demon! Heerlijk harsh zoals Akita dat alleen vroeger kon (inmiddels lijkt 'ie de kunst verleerd te zijn). Niet de meest verheffende Merzbow, maar wel eentje die er heerlijk in hakt zoals ook een Venereology dat doet. Bovenmaats.

Misschien vreemdste en lelijkste album ooit. Toch 3 sterren.

lekker album. niet heel erg extreem, redelijk toegankelijk vind ik, als je het genre kan waarderen tenminste. gaat er goed in allemaal.

Is dit de ultieme harsh merzbow (buiten de releases die in de Merzbox te vinden zijn) of zijn er wellicht betere?

Ik heb ze nog niet allemaal gehoord en deze ook niet.
Maar de harshte die ik tot nu toe hoorde is Noisembryo.

Veel uit deze periode ('94-'96) is lekker harsh. Akita heeft toen bijvoorbeeld ook spul op het metal-label Relapse uitgebracht. Zijn interesse in (vooral death) metal werd duidelijk weerspiegeld in de goed harshe platen (zoals Veneorology op Relapse, of Akasha Gulva) en hier en daar ook titels (op Green Wheels bijvoorbeeld) en artwork.

Heb Noisembryo inmiddels beluisterd en mischien nog wel een slagje beter (harsher) dan Pulse Demon.

Er is overigens genoeg geweldige harsh noise buiten Akita's oeuvre om ook hoor.

Denk niet dat het iets te maken heeft met ''interessantdoenerij''. Zelf ben ik ook niet zo'n grote fan van Merzbow, maar slecht vind ik het ook niet echt. Denk ook niet dat het echt iets om gewoon op te zetten en gewoon te beluisteren voor de ontspanning zoals Onderhond al zegt, en dat vind ik toch wel belangrijk aan muziek. Vind het ook wel interessant als er wat ''melodie'' in muziek zit. Wist niet waar ik dit zou moeten kopen trouwens. Dit is het enige Merzbow album dat ik heb gehoord, maar als iemand me een ander album kan aanraden dat misschien iets meer melodisch of rythmisch is.

No offence, maar ietwat voorbarige conclusie dus?

Sowieso, wil je ritme en melodie dan moet je eigenlijk gewoon geen harsh noise willen zoeken. Desalnietteplus, ritmischer en melodieuzer werk van Merzbow bestaat natuurlijk wel degelijk, van heel goed (Batztoutai, Music for Bondage Performance) via dik in orde (Tauromachine, zwaar pulse-georienteerd; Merzbuddha) tot zeer matig (Merzbeat).


Albums als deze maar ook 1930 en Batztoutai zijn doorgaans toch redelijk goed te krijgen wegens uitgekomen op degelijk gedistribueerde labels (respectievelijke Relapse sub-label Release, Tzadik en RRR). Kun je zelfs nog wel in de beter gesorteerde muziekspeciaalzaak tegenkomen. En natuurlijk overal op het interwebs.

Heb Forgotten Land wel eens geluisterd van Merzbow, en dat vond ik goed. En hoezo? Ik hou wel van noise hoor. Cock Safari vind ik ook een zeer goede noise artiest, maar die is al veel minder bekend als Merzbow. Ik plaats even een link naar een Cock Safari nummer.
PLUNDERPHONIKKZ | Facebook
Ik hou gewoon meer van muziek met een rythme in enzo, maar kan Merzbow best pruimen, ben gewoon niet zo'n grote fan. Geef het album ook nog altijd meer als voldoende hé. Was ook niet eens zo negatief bedoelt. En ik woon in Leuven, de enige ''alternatievere'' cdwinkel hier is Bilbo. En daar verkopen ze vooral (soms) indie rock muziek. Inderdaad kan ik niet goed beslissen over Merzbow na één album. Maar ik oordeel ook alleen over dit album, en niet over de andere zoals je kunt zien. Als je ergens in Antwerpen of Brussel weet waar ik goede platen kan krijgen, mag iemand me altijd adressen geven en dan ga ik met plezier eens lang (Brussel is ook niet zo ver met de bus.) Maar hier echt in de buurt weet ik niets zijn...

Semantische discussie over 'noise' lijkt me wat vruchteloos, maar beoordelend op de sample van de mij verder onbekende Cock Safari en je berichten denk ik dat investeren in iets anders dan (harsh) noise misschien een beter idee is... Forgotten Land is atypisch en zeer matig...

Ik kom maar niet verder dan track 2

Puik plaatje. Lekker veel afwisseling en experimentatie. Heerlijke muziek om op te zetten als je aan het schoonmaken bent zoals vandaag. Goede plaat als het niet megahard of boos hoeft, maar je wel zin hebt in wat energieke, schurende noise.

Hoogtepunten zijn het begin van Ultra Marine Blues en de 2e helft van Worms Earth Bound (wel jammer van die eerste 12 minuten). Yellow Hyper Balls is ook erg leuk, maar had wel iets eerder eerder op de plaat mogen voorkomen in plaats van achteraan.

Net zoals andere platen blijft hij ook hier af en toe iets te lang hangen in bepaalde ideeën die nergens naartoe gaan, met als dieptepunt het 2e helft van Tokyo Times Ten en eerste helft van Worms Plastic Earthbound. Die laatste wordt uiteindelijk toch nog wel erg leuk, maarja dan zijn we al 12 minuten verder.

Soms zou je wensen dat Masami met een eindredacteur had die zijn werk her en der wat in kan korten, maar dan had 'ie vast niet aan 600 albums gekomen.